15 augustus 2008 | dagboek #43

Deze keer weer een verhaaltje over onze ervsringen met de Egyptische bureaucratie. Sinds Naomi’s geboorte zijn we bezig haar papier te regelen voor het aanvragen van haar Nederlandse en Canadese paspoort. Volgens mij heb ik al eens geschreven dat we van de handgeschreven geboorteakte een computerversie nodig hebben. Dit zou een fluitje van een cent wezen zo was me verteld. De zweterige werkelijkheid blijkt anders. Bij de eerste poging bleek dat het twee maanden duurt voordat de gevens in de computer gestopt zijn. Dus twee weken geleden ging ik naar het dichstbijzijnde politiebureau om de digitale geboorteakte in ontvangst te nemen.

Na een paar keer vragen kwam ik bij de juiste ruimte terecht. Na bij het verkeerde loket te hebben gewacht en per abuis in de vrouwen rij was gaan staan, kwam ik uiteindelijk aan de beurt. De dame achter het loket was eerst even in de war vanwege het Egyptische geboortebewijs en de buitenlandse paspoorten maar na overleg met een collega tikte ze de gegevens in de computer, tussendoor een man helpend die via de zijkant van het loket zijn aanvraag indiende. Maar wat bleek, Claudette had de Nederlandse nationaliteit gekregen! (Het zou mooi zijn als dat zo gemakkelijk ging :-) Dit moest dus eerst aangepast. Nee, dat kon natuurlijk niet bij dit loket. Snel een vriend gebeld aan wie de dame uitlegde waar we de gegevens konden aanpassen.

Twee dagen later ging ik samen met mijn vriend Nabil naar het kantoor waar de gegevens aangepast moesten worden. Na weer een rondje vragen konden we de wijziging indienen en na een half uur stonden we weer buiten. Dit was snel gegaan. Het zou drie dagen duren en dan zouden de gegevens aangepast zijn. Maar toen ik 5 dagen later weer na het politiebureau ging, waar het dit keer een stuk drukker en heter was, bleken de gegevens nog niet aangepast. Na een telefoontje besloot Nabil nog een keerr naar het correctie-kantoor te gaan om wat druk op de ketel te zetten. “Ambtenaren hebben sterkte aanmoediging nodig anders gebeurd er niets”, is zijn stelling. Gelukkig bleek het dit keer wel gedaan te zijn want nog diezelfde dag kon ik de papieren ophalen.

Dit was de derde stap in het proces en we moesten nu naar twee ministeries om de documenten te laten vertalen en te laten legaliseren. Afgelopen woensdag ben ik met Nabil naar het ministerie van gezondheid geweest voor een vertaling en een aantal stempeltjes en zegeltjes. Voor de vertaling moesten we naar een apart gebouwtje waar een praatgrage, vriendelijke man ons aan een Engelse vertaling van onze papieren hielp. Weer zegeltjes en klaar alweer. Terug naar de geluierde dames in het kamertje twee hoog achter in een zweterig flatgebouw aan een schaduwrijke straat in het centrum van de stad. Jammer genoeg konden we er niet op wachten en moest ik de volgende ochtend terugkomen om het resultaat op te halen.

Zo gezegd zo gedaan. De volgende dag nam ik de metro vaanf mijn werk omdat de auto weer eens een reparatie nodig had en het is handiger om de binnenstad te bereiken met de metro. Wel zweten geblazen natuurlijk. In de binnenstad aangekomen bedacht ik me dat ik vrijwel geen geld meer had en omdat voor niets de zon opgaat besloot ik dat het beter was eerst ergens geld op te nemen. Dit bleek makkelijker gedacht dan gedaan. Al zijn er voldoende geldautomaten te vinden in de binnenstad en ook al zouden ze allemaal geschikt zijn voor mijn bankpas, overal bleek mijn pas niet te werken. Zelfs opnemen aan een bankloket met mijn credit card liep vast op een verbroken verbinding. Uiteindelijk vond ik een bank die onze Canadese kaart accepteerde (HSBC, die werkt altijd). Met nog 30 minuten te gaan voor het ministrie sluitte, haaste ik me op weg. Gelukkig was het kantoor nog open en kon ik mijn gestempelde en bezegelde papieren in ontvangst nemen. Voor niets.