Vanaf haar eerste stap op Nederlandse bodum was het de bedoeling dat Claudette Nederlands gaat leren. Als kleindochter van een Groninger oma en moeder van een Hollandse meid, die plichtsgetrouw haar Nederlandse echtgenoot is gevolgd, ligt dit voor de hand. Maar op de Veluwe lijkt dit minder makkelijk dan je zou denken.
Op zich is er van alles mogelijk hoor. Maar als je niet verplicht hoeft in te burgeren mag je het wel allemaal zelf regelen, en betalen. Het krijgen van een verblijfsvergunning was snel en makkelijk, hoewel dit ook al een aardige duit kost. Maar het vinden van een geschikte taalcursus is een uitdaging. We hebben een prachtig instituut hier vlak om de hoek maar een cursus volgen kost minimaal 2000 Euro en het duurt minstens een maand voor je enig idee hebt waar en wanneer je aan de slag kunt.
Volgens de gemeente komen we niet in aanmerking voor een tegemoedkoming in de kosten hiervoor. Hetzelfe geldt voor de kinderopvang: omdat Claudette niet werkt en niet verplicht hoeft in te burgeren betalen we het volle pond, terwijl dat ene dagje haar net dat extra beetje tijd geeft dat nodig is om echt vaart te maken met het leren van onze kikkertaal.
Echt zinvolle alternatieven hebben we niet gevonden hier in de buurt. Op zich wel begrijpelijk want er wonen nu eenmaal niet zoveel expats en immigranten in Nunspeet. Er heeft hier tijdens de 1e wereldoorlog wel een kolonie Belgen gezeten maar die hadden ook geen grote behoefte aan taallessen. In Amsterdam of Den Haag zijn er voldoende mogelijkheden naast de instellingen die de overheid aanbeveeld. Daar kun je voor 300 Euro een module volgen. Dat zou mooi zijn.
Voor nu zullen we het eerst in Nunspeet proberen. Claudette heeft dinsdag een intake waar ze bepalen op welk niveau ze het beste kan insteken. Het zou mooi zijn als ze daarna snel kan beginnen want voor haar zou het helpen om Nederlands te praten zodat ze meer dingen kan doen en zich niet opgelaten voelt wanneer ze dingen niet in het Nederlands weet te zeggen.
Claudette wil ook graag beginnen met vrijwilligerswerk en daarvoor is het ook belangrijk dat ze zich in het Nederlands kan redden. Het is eng hoeveel er afhangt van het spreken van een taal. En raar dat we hier in Egypte zoveel minder last van hadden. Daar was het veel gebruikelijker dat buitenlanders Engels spreken. Zelfs veel van de bewegwijzering is in het Engels. Zijn we hier dan meer bekrompen of zou het aan het koloniale verleden van Egypte liggen?
Lees verder..
24 January, 2010
06 January, 2010
Als ik EO Internetbaas was...
Vandaag zag ik een vacature voor eindredacteur interactieve media bij de Evangelische Omroep en ik dacht: ‘Dat lijkt mij wel wat, daar heb ik best ideeën over.’ Als ik de baas was dan zou ik het volgende doen:
Wat er mist is echte interactie. Het is nu een oerwoud van filmpjes en artikelen waar je soms op kan reageren maar in veel gevallen wordt er weinig betrokkenheid gevraagd. Het is eenrichtingsverkeer met weinig aansluiting op de actualiteit.
Als ik de homepage open wil ik niet alleen weten welke programma’s er te te bekijken zijn, ik zou zo graag zien wat mensen daar nu van vinden of hoe ik als betrokken tientjeslid nu iets kan bijdragen aan de programma’s van de EO. Zelfs voor mijn oma is er weinig spannends te beleven. Waar zijn de spraakmakende discussies en laatste hot-items uit de christelijke media?
Het eerste wat gedaan kan worden is aansluiten bij de actualiteit en het gesprek met websitebezoekers aangaan. Waarom niet gebruik maken van de mogelijkheden die het Internet biedt om voeling te krijgen voor wat mensen vinden of ruimte te geven voor advies en tips. Dit levert waardevolle bijdragen op bij het maken van programma’s. Betrek je kijkers, luisteraars en lezers bij wat je aan het maken bent!
Aan de redactie de taak om de onderwerpen te selecteren waar feedback op gewenst is en de discussie te sturen die online ontstaat. Dit maakt het maken van programma’s en het schrijven van materiaal tot een interactief proces. Of beter, een gesprek waar je doelgroep direct bij betrokken is. Redacteuren worden gespreksleiders en de filteraars. De manier waarop dit gebeurt op www.gristelijk.nl is een aardig voorbeeld. Redacteuren maken een selectie uit de actualiteit en gaan het gesprek aan met de bezoekers van de website.
Waarom laten we niet zien wat Piet, Truus en Achmed vinden van de programma’s? Dat lijkkt mij nu leuk om te weten. Ik weet wel dat het verenigingsbestuur, zendercoordinators en andere spelbrekers het lastig maken om alle registers maar open te trekken maar er moet toch meer interactie mogelijk zijn? De internetredactie kan hierin een aanjagersrol vervullen wanneer er meer interactie is met ‘het publiek’.
Er is een grote hoeveelheid websites met een grote variatie aan waardevolle content, echter als beginnend EO-website-bezoeker raak je al snel de weg kwijt in al dit moois. Waarom niet wat meer relaties en koppelingen maken tussen de verschillende onderdelen en pagina’s? Dit moet niet alleen op het diepste niveau gebeuren maar ook op de homepage bijvoorbeeld als ‘tooltip’, iedere dag een andere subsite voor het voetlicht of artikelen laten zien aan de hand van een zoekprofiel van een ingelogde bezoeker. Aan redacties de taak om artikelen en media van relevante steekwoorden te voorzien en na te denken over relaties tussen de verschillende websiteonderdelen.
Wat er aangeboden wordt moet actueel en relevant zijn met de mogelijkheid deel te nemen aan een gesprek over wat de EO aan het maken is. Daar komt het volgens mij op neer. This is 2010 men!
Maar ja, ik ben helaas niet de eindredactuer van EO Internet.
Lees verder..
Wat er mist is echte interactie. Het is nu een oerwoud van filmpjes en artikelen waar je soms op kan reageren maar in veel gevallen wordt er weinig betrokkenheid gevraagd. Het is eenrichtingsverkeer met weinig aansluiting op de actualiteit.
Als ik de homepage open wil ik niet alleen weten welke programma’s er te te bekijken zijn, ik zou zo graag zien wat mensen daar nu van vinden of hoe ik als betrokken tientjeslid nu iets kan bijdragen aan de programma’s van de EO. Zelfs voor mijn oma is er weinig spannends te beleven. Waar zijn de spraakmakende discussies en laatste hot-items uit de christelijke media?
Het eerste wat gedaan kan worden is aansluiten bij de actualiteit en het gesprek met websitebezoekers aangaan. Waarom niet gebruik maken van de mogelijkheden die het Internet biedt om voeling te krijgen voor wat mensen vinden of ruimte te geven voor advies en tips. Dit levert waardevolle bijdragen op bij het maken van programma’s. Betrek je kijkers, luisteraars en lezers bij wat je aan het maken bent!
Aan de redactie de taak om de onderwerpen te selecteren waar feedback op gewenst is en de discussie te sturen die online ontstaat. Dit maakt het maken van programma’s en het schrijven van materiaal tot een interactief proces. Of beter, een gesprek waar je doelgroep direct bij betrokken is. Redacteuren worden gespreksleiders en de filteraars. De manier waarop dit gebeurt op www.gristelijk.nl is een aardig voorbeeld. Redacteuren maken een selectie uit de actualiteit en gaan het gesprek aan met de bezoekers van de website.
Waarom laten we niet zien wat Piet, Truus en Achmed vinden van de programma’s? Dat lijkkt mij nu leuk om te weten. Ik weet wel dat het verenigingsbestuur, zendercoordinators en andere spelbrekers het lastig maken om alle registers maar open te trekken maar er moet toch meer interactie mogelijk zijn? De internetredactie kan hierin een aanjagersrol vervullen wanneer er meer interactie is met ‘het publiek’.
Er is een grote hoeveelheid websites met een grote variatie aan waardevolle content, echter als beginnend EO-website-bezoeker raak je al snel de weg kwijt in al dit moois. Waarom niet wat meer relaties en koppelingen maken tussen de verschillende onderdelen en pagina’s? Dit moet niet alleen op het diepste niveau gebeuren maar ook op de homepage bijvoorbeeld als ‘tooltip’, iedere dag een andere subsite voor het voetlicht of artikelen laten zien aan de hand van een zoekprofiel van een ingelogde bezoeker. Aan redacties de taak om artikelen en media van relevante steekwoorden te voorzien en na te denken over relaties tussen de verschillende websiteonderdelen.
Wat er aangeboden wordt moet actueel en relevant zijn met de mogelijkheid deel te nemen aan een gesprek over wat de EO aan het maken is. Daar komt het volgens mij op neer. This is 2010 men!
Maar ja, ik ben helaas niet de eindredactuer van EO Internet.
Lees verder..
04 December, 2009
Sneller dan Cairo
Verhuizen naar het rustieke Nunspeet is drukker dan we hadden verwacht. Dit is wel geen sluitend excuus voor het ontbreken van schrijfsels op deze blog maar het sust in ieder geval mijn geweten (een beetje). Het is dan ook allemaal erg snel gegaan. Claudette was nog geen dag in Nederland of we hadden al een afspraak met onze toekomstige huisbaas. Wel even wat anders dan de 3 maanden die we in Cairo nodig hadden om een geschikte flat te vinden.
De snelheid waarmee dingen hier gaan heeft ons nog wel het meest verbaasd. We zijn nu amper een maand in Nunspeet en Claudette heeft al haar verblijfsvergunning (voor een jaar) en Naomi is vandaag voor het eerst naar het kinderdagverblijf. Om maar niet te schrijven over mijn baan die als het ware uit de lucht kwam vallen en ons huis dat bliksemsnel geregeld was. Alsof dat nog niet genoeg was konden we er ook nog eens meteen in. Ook was er een mooie auto beschikbaar 2 dagen na mijn aankomst in Nederland.
Misschien zijn we teveel gewend geraakt aan de snelheid waarmee dingen in de Orient gaan, van kstjes naar de muur of 'Morgen misschien?' Hoe dan ook, we zijn blij dat haast alle dingen die geregeld moeten worden, voor elkaar zijn. We kunnen nu in alle rust nadenken over Sinterklaas en Kerst.
Lees verder..
De snelheid waarmee dingen hier gaan heeft ons nog wel het meest verbaasd. We zijn nu amper een maand in Nunspeet en Claudette heeft al haar verblijfsvergunning (voor een jaar) en Naomi is vandaag voor het eerst naar het kinderdagverblijf. Om maar niet te schrijven over mijn baan die als het ware uit de lucht kwam vallen en ons huis dat bliksemsnel geregeld was. Alsof dat nog niet genoeg was konden we er ook nog eens meteen in. Ook was er een mooie auto beschikbaar 2 dagen na mijn aankomst in Nederland.
Misschien zijn we teveel gewend geraakt aan de snelheid waarmee dingen in de Orient gaan, van kstjes naar de muur of 'Morgen misschien?' Hoe dan ook, we zijn blij dat haast alle dingen die geregeld moeten worden, voor elkaar zijn. We kunnen nu in alle rust nadenken over Sinterklaas en Kerst.
Lees verder..
13 October, 2009
Surviving Schiphol
Met regelmaat heb ik mijn beklag uitgeschreven over de bureaucratie in Egypte. Wij hadden gedacht dit verdriet achter ons te laten nu we ons in Nederland vestigen, het walhalla van goed-geregelde-bureaucratie. Na goed drie weken Kikkerland heeft dit vertrouwen toch enkele deuken opgelopen.
Het begon met het registreren van de auto die ik mag gebruiken van een bevriende garagehouder, die zijn werkplaats heeft in een oud kerkje vlakbij Leeuwarden.Het blijkt dat je eerst ingeschreven moet zijn bij een gemeente voordat je een auto op je naam kunt schrijven. Geen probleem, ik ging nog diezelfde middag naar het gemeentehuis om dit te laten doen. Daar bleek dat ik me alleen kan inschrijven op het adres van mijn ouders als zij daarvoor toestemming geven. Je weet het maar nooit natuurlijk met de jongeren van tegenwoordig die zolang thuis blijven wonen dat hun ouwelui ze liever zien gaan dan komen.
De volgende dag bracht ik het formulier waarin mijn vader mij welkom verklaarde, ter attentie van de dame die me had geholpen zodat het sneller zou gaan. Drie dagen later maar eens gebeld of het al rond was, maar ik stond nog niet in het systeem. Inmiddels had ik een autoverzekering afgesloten waarvoor de overschrijving van belang was dus de tijd begon te dringen. Na het weekend ben ik zelf maar weer eens naar het gemeentehuis gegaan waar bleek dat ze de brief met formulier kwijt waren. Gelukkig had de dame aan de balie begrip voor mijn zaak en bleek een telefoontje naar mijn ouderlijk huis ook te gelden als legitieme toestemming. Het zou nog wel een dag of twee duren voor het echt in het systeem stond maar het was geregeld.
Diezelfde week bleek er nog een brief zoekgeraakt te zijn. Dit keer bij het bedrijf dat onze spullen uit Egypte moest inklaren zodat ik de spullen met boeken en kleren uit onze flat in Cairo kon ophalen. Hier was al een heel verhaal aan vooraf gegaan met formulieren voor de douane en een wachttijd van 8 weken die na een telefoontje naar het kantoor in Zwolle teruggebracht kon worden tot 1 dag! Een typisch geval van kastje naar de muur en net met de juiste mensen in contact komen om gedaan te krijgen wat je wil.
Flashbacks van Egypte en zweterige overheidsgebouwtjes waar je opgepropt op je beurt staat te wachten. Gelukkig kun je in Nederland een heel eind komen met het plegen van enkele telefoontjes. De brief naar het inklaringsbedrijf bevatte te toestemming van de douane om onze spullen in te voeren. Gelukkig had ik hiervan een afschrift gekregen die ik heb gemaild en aangetekend verstuurd. Na enig aandringen werd dit geaccepteerd. Dat was een hele opluchting want voor iedere dag opslag werd een aardig bedrag gerekend. Afgelopen vrijdag konden we met een boedelbak vanuit Leeuwarden rijden om de spullen op te halen die vervolgens in Voorhouten werden opgeslagen waar ze op ons wachten tot wij een eigen plekje in het bijna volmaakte Nederland hebben gevonden.
Had ik al verteld dat we alleen onze handbagage mee konden nemen van Toronto naar Schiphol?
Lees verder..
Het begon met het registreren van de auto die ik mag gebruiken van een bevriende garagehouder, die zijn werkplaats heeft in een oud kerkje vlakbij Leeuwarden.Het blijkt dat je eerst ingeschreven moet zijn bij een gemeente voordat je een auto op je naam kunt schrijven. Geen probleem, ik ging nog diezelfde middag naar het gemeentehuis om dit te laten doen. Daar bleek dat ik me alleen kan inschrijven op het adres van mijn ouders als zij daarvoor toestemming geven. Je weet het maar nooit natuurlijk met de jongeren van tegenwoordig die zolang thuis blijven wonen dat hun ouwelui ze liever zien gaan dan komen.
De volgende dag bracht ik het formulier waarin mijn vader mij welkom verklaarde, ter attentie van de dame die me had geholpen zodat het sneller zou gaan. Drie dagen later maar eens gebeld of het al rond was, maar ik stond nog niet in het systeem. Inmiddels had ik een autoverzekering afgesloten waarvoor de overschrijving van belang was dus de tijd begon te dringen. Na het weekend ben ik zelf maar weer eens naar het gemeentehuis gegaan waar bleek dat ze de brief met formulier kwijt waren. Gelukkig had de dame aan de balie begrip voor mijn zaak en bleek een telefoontje naar mijn ouderlijk huis ook te gelden als legitieme toestemming. Het zou nog wel een dag of twee duren voor het echt in het systeem stond maar het was geregeld.
Diezelfde week bleek er nog een brief zoekgeraakt te zijn. Dit keer bij het bedrijf dat onze spullen uit Egypte moest inklaren zodat ik de spullen met boeken en kleren uit onze flat in Cairo kon ophalen. Hier was al een heel verhaal aan vooraf gegaan met formulieren voor de douane en een wachttijd van 8 weken die na een telefoontje naar het kantoor in Zwolle teruggebracht kon worden tot 1 dag! Een typisch geval van kastje naar de muur en net met de juiste mensen in contact komen om gedaan te krijgen wat je wil.
Flashbacks van Egypte en zweterige overheidsgebouwtjes waar je opgepropt op je beurt staat te wachten. Gelukkig kun je in Nederland een heel eind komen met het plegen van enkele telefoontjes. De brief naar het inklaringsbedrijf bevatte te toestemming van de douane om onze spullen in te voeren. Gelukkig had ik hiervan een afschrift gekregen die ik heb gemaild en aangetekend verstuurd. Na enig aandringen werd dit geaccepteerd. Dat was een hele opluchting want voor iedere dag opslag werd een aardig bedrag gerekend. Afgelopen vrijdag konden we met een boedelbak vanuit Leeuwarden rijden om de spullen op te halen die vervolgens in Voorhouten werden opgeslagen waar ze op ons wachten tot wij een eigen plekje in het bijna volmaakte Nederland hebben gevonden.
Had ik al verteld dat we alleen onze handbagage mee konden nemen van Toronto naar Schiphol?
Lees verder..
28 September, 2009
Ballonvaart
Bijna alweer een week in Nederland en weer leuke dingen meegemaakt. Ik had het leven in het vaderland saaier voorgesteld dan het is. Zeker als je het zonder je geliefde en je dochtertje moet stellen. Maar door de goede zorgen van familie, vrienden en ex-collega's heb ik me niet hoeven vervelen.
Afgelopen weekend was ik uitgenodigd voor een ballonvaart op vrijdag en zaterdags een strandfeestje in Zeeland. Gelukkig was ik net tegen een mooie tweedehands fiets aangelopen zodat vervoer naar het station geen probleem was. Een stevig slot erbij en je bent klaar voor een treinreisje in een echte Nederlandse trein die echt op tijd rijdt. De bollonvaart was door Tannhauser Interim Management georganiseerd, het bedrijf waar ik werkte voor we naar Canada en Egypte vertrokken. Het was mijn eerste ballonvaart en een leuke manier om het land eens van de bovenkant te bekijken.
Mijn vader had via een bevriende garagehouder een mooie auto kunnen regelen. Deze hebben we zaterdagmorgen opgehaald: ik achterop bij mijn vader op de scooter. Niet zo'n brommer-geval maar een serieuze 400cc! De garage bleek in een oud Gereformeerd kerkje te zitten, in een klein plaatsje vlak buiten Leeuwarden. Met mijn nieuwe bolide kon ik naar het strandfeest. Via Leiden, waar ik een bevriend stel oppikte, ging het richting Ouddorp waar we genoten van het weerzien van oude vrienden en lekker eten aan het strand.
In tussentijd gaat het zoeken naar werk en woonplaats door. Deze week heb ik een paar afspraken/sollicitaties en we hopen dat er spoedig een baan gevonden zal worden.
Lees verder..
Afgelopen weekend was ik uitgenodigd voor een ballonvaart op vrijdag en zaterdags een strandfeestje in Zeeland. Gelukkig was ik net tegen een mooie tweedehands fiets aangelopen zodat vervoer naar het station geen probleem was. Een stevig slot erbij en je bent klaar voor een treinreisje in een echte Nederlandse trein die echt op tijd rijdt. De bollonvaart was door Tannhauser Interim Management georganiseerd, het bedrijf waar ik werkte voor we naar Canada en Egypte vertrokken. Het was mijn eerste ballonvaart en een leuke manier om het land eens van de bovenkant te bekijken.
Mijn vader had via een bevriende garagehouder een mooie auto kunnen regelen. Deze hebben we zaterdagmorgen opgehaald: ik achterop bij mijn vader op de scooter. Niet zo'n brommer-geval maar een serieuze 400cc! De garage bleek in een oud Gereformeerd kerkje te zitten, in een klein plaatsje vlak buiten Leeuwarden. Met mijn nieuwe bolide kon ik naar het strandfeest. Via Leiden, waar ik een bevriend stel oppikte, ging het richting Ouddorp waar we genoten van het weerzien van oude vrienden en lekker eten aan het strand.
In tussentijd gaat het zoeken naar werk en woonplaats door. Deze week heb ik een paar afspraken/sollicitaties en we hopen dat er spoedig een baan gevonden zal worden.
Lees verder..
15 September, 2009
Parkeerproblemen
Vrijdag 11 september landen we op Canadese bodum na een vlucht van 17 uur en heel een aantal vieze luiers. Gelukkig werden we opgewacht en afgehaald door Claudette's ouders die ons met open armen ontvingen. Inmiddels hebben we wat bijgeslapen en de koffers uitgepakt. Vandaag zijn we naar het gemeentehuis geweest om te vragen of Claudette problemen kan verwachten wanneer ze zonder mij naar Nederland vliegt.
Onze dochter wacht nog steeds op haar Canadese papieren en tot die tijd heeft ze geen geldig Canadees paspoort. Haar Nederlandse paspoort is geldig voor 5 jaar dus dat kunnen we gebruiken. Maar we vroegen ons af of Claudette problemen krijgt wanneer ze, als Canadees, met een meisje reist dat een Nederlands paspoort heeft. In Egypte hebben moeders toestemming van de vader nodig om alleen met een kind te reizen.
We werden snel geholpen in een kantoor dat er een stuk schoner uitziet dan we in Egypte gewend waren. Gelukkig is een brief van mij voldoende en het zou andersom ook nodig zijn, wat het anders maakt dan de situatie in Egypte. Inmiddels zijn we er achter dat haar burgerschapspapieren vertraagd zijn omdat de ambassade in Egypte de boel pas na een half jaar naar Canada gestuurd heeft.
Onze ervaring met de Canadese bureaucratie was dus positief maar met de lokale politie kregen we wel aan de stok. Net nadat we de parkeerplaats bij het gemeentehuis waren opgereden, stopte er een politieauto achter ons. Er stapte een politieman uit die ons attent maakte op een nummerplaat die slecht leesbaar is vanwege een getinte plasticplaat die er voor zit. Claudette vertelde dat het niet onze bolide is maar die van haar vader. Gelukkig nam de agent genoegen met deze verklaring en we kwamen er zonder bon vanaf.
Door dit voorval vergaten we echter de parkeermeter te vullen, en ja hoor, toen we terugkwamen zat er een parkeerbon onder de ruitenwissers. Omdat we vlakbij het parkeerbonnen-kantoor waren konden we deze snel betalen en was ook dit probleem weer opgelost. Het herinnerde ons eraan dat we terug zijn in een land waar de wet wordt gehandhaafd.
Lees verder..
Onze dochter wacht nog steeds op haar Canadese papieren en tot die tijd heeft ze geen geldig Canadees paspoort. Haar Nederlandse paspoort is geldig voor 5 jaar dus dat kunnen we gebruiken. Maar we vroegen ons af of Claudette problemen krijgt wanneer ze, als Canadees, met een meisje reist dat een Nederlands paspoort heeft. In Egypte hebben moeders toestemming van de vader nodig om alleen met een kind te reizen.
We werden snel geholpen in een kantoor dat er een stuk schoner uitziet dan we in Egypte gewend waren. Gelukkig is een brief van mij voldoende en het zou andersom ook nodig zijn, wat het anders maakt dan de situatie in Egypte. Inmiddels zijn we er achter dat haar burgerschapspapieren vertraagd zijn omdat de ambassade in Egypte de boel pas na een half jaar naar Canada gestuurd heeft.
Onze ervaring met de Canadese bureaucratie was dus positief maar met de lokale politie kregen we wel aan de stok. Net nadat we de parkeerplaats bij het gemeentehuis waren opgereden, stopte er een politieauto achter ons. Er stapte een politieman uit die ons attent maakte op een nummerplaat die slecht leesbaar is vanwege een getinte plasticplaat die er voor zit. Claudette vertelde dat het niet onze bolide is maar die van haar vader. Gelukkig nam de agent genoegen met deze verklaring en we kwamen er zonder bon vanaf.
Door dit voorval vergaten we echter de parkeermeter te vullen, en ja hoor, toen we terugkwamen zat er een parkeerbon onder de ruitenwissers. Omdat we vlakbij het parkeerbonnen-kantoor waren konden we deze snel betalen en was ook dit probleem weer opgelost. Het herinnerde ons eraan dat we terug zijn in een land waar de wet wordt gehandhaafd.
Lees verder..
01 September, 2009
Nou Doei!
Vorige week dinsdag had ik een afscheidsfeestje van mijn werk. Een teken dat ons vertrek nu echt voor de deur staat. Afscheidsfeestjes is iets waar ik meestal tegenaan hik omdat je liever geen afscheid neemt en jezelf in de waan laat dat het alles gewoon doorgaat. En wat zeg je tegen mensen? Wij weten niet of we ooit nog eens terug komen in Egypte of wanneer dit zal zijn. "Nou doei!", is dan niet zo op zijn plaats.
Toch was het goed om een soort van officieel afscheid te nemen en tot mijn verassing waren er een heel aantal mensen die mooie dingen te zeggen hadden. Nu is het zo dat Egyptenaren doorgaans ook niet om woorden verlegen zitten. In tegenstelling tot Kikkerlanders zoals wij/ik.
Meer personeelsleden dan ik had verwacht zeiden wat over mij. Zelfs degene die niet meer bij ons werken maar gelukkig wel van de partij waren. Mijn slogan is steeds geweest "Investeren in mensen" en dit kwam in een heel aantal van de speeches terug. Mensen voelden dat ze een kans hadden gekregen om te groeien en dat werd gewaardeerd. Vrijwel iedereen had het over de sollicitatiegesprekken die nogal afweken van andere ervaringen.
Al met al is mijn ego weer behoorlijk opgerekt maar het belangrijkste is dat er hier een groep mensen achterblijft die begrepen heeft wat ik graag wilde overbrengen; mensen die in zichzelf willen investeren en die willen groeien en daar de verantwoordelijkheid voor willen nemen. Dit is zeker niet de gewone gang van zaken in Egypte en het doet mij goed te zien dat Road9 Media uitgegroeid is tot een bedrijf met mensen die er samen de schouders onder willen zetten. Wij wensen hun het allerbeste toe!
Lees verder..
Toch was het goed om een soort van officieel afscheid te nemen en tot mijn verassing waren er een heel aantal mensen die mooie dingen te zeggen hadden. Nu is het zo dat Egyptenaren doorgaans ook niet om woorden verlegen zitten. In tegenstelling tot Kikkerlanders zoals wij/ik.
Meer personeelsleden dan ik had verwacht zeiden wat over mij. Zelfs degene die niet meer bij ons werken maar gelukkig wel van de partij waren. Mijn slogan is steeds geweest "Investeren in mensen" en dit kwam in een heel aantal van de speeches terug. Mensen voelden dat ze een kans hadden gekregen om te groeien en dat werd gewaardeerd. Vrijwel iedereen had het over de sollicitatiegesprekken die nogal afweken van andere ervaringen.
Al met al is mijn ego weer behoorlijk opgerekt maar het belangrijkste is dat er hier een groep mensen achterblijft die begrepen heeft wat ik graag wilde overbrengen; mensen die in zichzelf willen investeren en die willen groeien en daar de verantwoordelijkheid voor willen nemen. Dit is zeker niet de gewone gang van zaken in Egypte en het doet mij goed te zien dat Road9 Media uitgegroeid is tot een bedrijf met mensen die er samen de schouders onder willen zetten. Wij wensen hun het allerbeste toe!
Lees verder..
Subscribe to:
Posts (Atom)
Posts
