Verhuizen naar het rustieke Nunspeet is drukker dan we hadden verwacht. Dit is wel geen sluitend excuus voor het ontbreken van schrijfsels op deze blog maar het sust in ieder geval mijn geweten (een beetje). Het is dan ook allemaal erg snel gegaan. Claudette was nog geen dag in Nederland of we hadden al een afspraak met onze toekomstige huisbaas. Wel even wat anders dan de 3 maanden die we in Cairo nodig hadden om een geschikte flat te vinden.
De snelheid waarmee dingen hier gaan heeft ons nog wel het meest verbaasd. We zijn nu amper een maand in Nunspeet en Claudette heeft al haar verblijfsvergunning (voor een jaar) en Naomi is vandaag voor het eerst naar het kinderdagverblijf. Om maar niet te schrijven over mijn baan die als het ware uit de lucht kwam vallen en ons huis dat bliksemsnel geregeld was. Alsof dat nog niet genoeg was konden we er ook nog eens meteen in. Ook was er een mooie auto beschikbaar 2 dagen na mijn aankomst in Nederland.
Misschien zijn we teveel gewend geraakt aan de snelheid waarmee dingen in de Orient gaan, van kstjes naar de muur of 'Morgen misschien?' Hoe dan ook, we zijn blij dat haast alle dingen die geregeld moeten worden, voor elkaar zijn. We kunnen nu in alle rust nadenken over Sinterklaas en Kerst.
Lees verder..
04 December, 2009
13 October, 2009
Surviving Schiphol
Met regelmaat heb ik mijn beklag uitgeschreven over de bureaucratie in Egypte. Wij hadden gedacht dit verdriet achter ons te laten nu we ons in Nederland vestigen, het walhalla van goed-geregelde-bureaucratie. Na goed drie weken Kikkerland heeft dit vertrouwen toch enkele deuken opgelopen.
Het begon met het registreren van de auto die ik mag gebruiken van een bevriende garagehouder, die zijn werkplaats heeft in een oud kerkje vlakbij Leeuwarden.Het blijkt dat je eerst ingeschreven moet zijn bij een gemeente voordat je een auto op je naam kunt schrijven. Geen probleem, ik ging nog diezelfde middag naar het gemeentehuis om dit te laten doen. Daar bleek dat ik me alleen kan inschrijven op het adres van mijn ouders als zij daarvoor toestemming geven. Je weet het maar nooit natuurlijk met de jongeren van tegenwoordig die zolang thuis blijven wonen dat hun ouwelui ze liever zien gaan dan komen.
De volgende dag bracht ik het formulier waarin mijn vader mij welkom verklaarde, ter attentie van de dame die me had geholpen zodat het sneller zou gaan. Drie dagen later maar eens gebeld of het al rond was, maar ik stond nog niet in het systeem. Inmiddels had ik een autoverzekering afgesloten waarvoor de overschrijving van belang was dus de tijd begon te dringen. Na het weekend ben ik zelf maar weer eens naar het gemeentehuis gegaan waar bleek dat ze de brief met formulier kwijt waren. Gelukkig had de dame aan de balie begrip voor mijn zaak en bleek een telefoontje naar mijn ouderlijk huis ook te gelden als legitieme toestemming. Het zou nog wel een dag of twee duren voor het echt in het systeem stond maar het was geregeld.
Diezelfde week bleek er nog een brief zoekgeraakt te zijn. Dit keer bij het bedrijf dat onze spullen uit Egypte moest inklaren zodat ik de spullen met boeken en kleren uit onze flat in Cairo kon ophalen. Hier was al een heel verhaal aan vooraf gegaan met formulieren voor de douane en een wachttijd van 8 weken die na een telefoontje naar het kantoor in Zwolle teruggebracht kon worden tot 1 dag! Een typisch geval van kastje naar de muur en net met de juiste mensen in contact komen om gedaan te krijgen wat je wil.
Flashbacks van Egypte en zweterige overheidsgebouwtjes waar je opgepropt op je beurt staat te wachten. Gelukkig kun je in Nederland een heel eind komen met het plegen van enkele telefoontjes. De brief naar het inklaringsbedrijf bevatte te toestemming van de douane om onze spullen in te voeren. Gelukkig had ik hiervan een afschrift gekregen die ik heb gemaild en aangetekend verstuurd. Na enig aandringen werd dit geaccepteerd. Dat was een hele opluchting want voor iedere dag opslag werd een aardig bedrag gerekend. Afgelopen vrijdag konden we met een boedelbak vanuit Leeuwarden rijden om de spullen op te halen die vervolgens in Voorhouten werden opgeslagen waar ze op ons wachten tot wij een eigen plekje in het bijna volmaakte Nederland hebben gevonden.
Had ik al verteld dat we alleen onze handbagage mee konden nemen van Toronto naar Schiphol?
Lees verder..
Het begon met het registreren van de auto die ik mag gebruiken van een bevriende garagehouder, die zijn werkplaats heeft in een oud kerkje vlakbij Leeuwarden.Het blijkt dat je eerst ingeschreven moet zijn bij een gemeente voordat je een auto op je naam kunt schrijven. Geen probleem, ik ging nog diezelfde middag naar het gemeentehuis om dit te laten doen. Daar bleek dat ik me alleen kan inschrijven op het adres van mijn ouders als zij daarvoor toestemming geven. Je weet het maar nooit natuurlijk met de jongeren van tegenwoordig die zolang thuis blijven wonen dat hun ouwelui ze liever zien gaan dan komen.
De volgende dag bracht ik het formulier waarin mijn vader mij welkom verklaarde, ter attentie van de dame die me had geholpen zodat het sneller zou gaan. Drie dagen later maar eens gebeld of het al rond was, maar ik stond nog niet in het systeem. Inmiddels had ik een autoverzekering afgesloten waarvoor de overschrijving van belang was dus de tijd begon te dringen. Na het weekend ben ik zelf maar weer eens naar het gemeentehuis gegaan waar bleek dat ze de brief met formulier kwijt waren. Gelukkig had de dame aan de balie begrip voor mijn zaak en bleek een telefoontje naar mijn ouderlijk huis ook te gelden als legitieme toestemming. Het zou nog wel een dag of twee duren voor het echt in het systeem stond maar het was geregeld.
Diezelfde week bleek er nog een brief zoekgeraakt te zijn. Dit keer bij het bedrijf dat onze spullen uit Egypte moest inklaren zodat ik de spullen met boeken en kleren uit onze flat in Cairo kon ophalen. Hier was al een heel verhaal aan vooraf gegaan met formulieren voor de douane en een wachttijd van 8 weken die na een telefoontje naar het kantoor in Zwolle teruggebracht kon worden tot 1 dag! Een typisch geval van kastje naar de muur en net met de juiste mensen in contact komen om gedaan te krijgen wat je wil.
Flashbacks van Egypte en zweterige overheidsgebouwtjes waar je opgepropt op je beurt staat te wachten. Gelukkig kun je in Nederland een heel eind komen met het plegen van enkele telefoontjes. De brief naar het inklaringsbedrijf bevatte te toestemming van de douane om onze spullen in te voeren. Gelukkig had ik hiervan een afschrift gekregen die ik heb gemaild en aangetekend verstuurd. Na enig aandringen werd dit geaccepteerd. Dat was een hele opluchting want voor iedere dag opslag werd een aardig bedrag gerekend. Afgelopen vrijdag konden we met een boedelbak vanuit Leeuwarden rijden om de spullen op te halen die vervolgens in Voorhouten werden opgeslagen waar ze op ons wachten tot wij een eigen plekje in het bijna volmaakte Nederland hebben gevonden.
Had ik al verteld dat we alleen onze handbagage mee konden nemen van Toronto naar Schiphol?
Lees verder..
28 September, 2009
Ballonvaart
Bijna alweer een week in Nederland en weer leuke dingen meegemaakt. Ik had het leven in het vaderland saaier voorgesteld dan het is. Zeker als je het zonder je geliefde en je dochtertje moet stellen. Maar door de goede zorgen van familie, vrienden en ex-collega's heb ik me niet hoeven vervelen.
Afgelopen weekend was ik uitgenodigd voor een ballonvaart op vrijdag en zaterdags een strandfeestje in Zeeland. Gelukkig was ik net tegen een mooie tweedehands fiets aangelopen zodat vervoer naar het station geen probleem was. Een stevig slot erbij en je bent klaar voor een treinreisje in een echte Nederlandse trein die echt op tijd rijdt. De bollonvaart was door Tannhauser Interim Management georganiseerd, het bedrijf waar ik werkte voor we naar Canada en Egypte vertrokken. Het was mijn eerste ballonvaart en een leuke manier om het land eens van de bovenkant te bekijken.
Mijn vader had via een bevriende garagehouder een mooie auto kunnen regelen. Deze hebben we zaterdagmorgen opgehaald: ik achterop bij mijn vader op de scooter. Niet zo'n brommer-geval maar een serieuze 400cc! De garage bleek in een oud Gereformeerd kerkje te zitten, in een klein plaatsje vlak buiten Leeuwarden. Met mijn nieuwe bolide kon ik naar het strandfeest. Via Leiden, waar ik een bevriend stel oppikte, ging het richting Ouddorp waar we genoten van het weerzien van oude vrienden en lekker eten aan het strand.
In tussentijd gaat het zoeken naar werk en woonplaats door. Deze week heb ik een paar afspraken/sollicitaties en we hopen dat er spoedig een baan gevonden zal worden.
Lees verder..
Afgelopen weekend was ik uitgenodigd voor een ballonvaart op vrijdag en zaterdags een strandfeestje in Zeeland. Gelukkig was ik net tegen een mooie tweedehands fiets aangelopen zodat vervoer naar het station geen probleem was. Een stevig slot erbij en je bent klaar voor een treinreisje in een echte Nederlandse trein die echt op tijd rijdt. De bollonvaart was door Tannhauser Interim Management georganiseerd, het bedrijf waar ik werkte voor we naar Canada en Egypte vertrokken. Het was mijn eerste ballonvaart en een leuke manier om het land eens van de bovenkant te bekijken.
Mijn vader had via een bevriende garagehouder een mooie auto kunnen regelen. Deze hebben we zaterdagmorgen opgehaald: ik achterop bij mijn vader op de scooter. Niet zo'n brommer-geval maar een serieuze 400cc! De garage bleek in een oud Gereformeerd kerkje te zitten, in een klein plaatsje vlak buiten Leeuwarden. Met mijn nieuwe bolide kon ik naar het strandfeest. Via Leiden, waar ik een bevriend stel oppikte, ging het richting Ouddorp waar we genoten van het weerzien van oude vrienden en lekker eten aan het strand.
In tussentijd gaat het zoeken naar werk en woonplaats door. Deze week heb ik een paar afspraken/sollicitaties en we hopen dat er spoedig een baan gevonden zal worden.
Lees verder..
15 September, 2009
Parkeerproblemen
Vrijdag 11 september landen we op Canadese bodum na een vlucht van 17 uur en heel een aantal vieze luiers. Gelukkig werden we opgewacht en afgehaald door Claudette's ouders die ons met open armen ontvingen. Inmiddels hebben we wat bijgeslapen en de koffers uitgepakt. Vandaag zijn we naar het gemeentehuis geweest om te vragen of Claudette problemen kan verwachten wanneer ze zonder mij naar Nederland vliegt.
Onze dochter wacht nog steeds op haar Canadese papieren en tot die tijd heeft ze geen geldig Canadees paspoort. Haar Nederlandse paspoort is geldig voor 5 jaar dus dat kunnen we gebruiken. Maar we vroegen ons af of Claudette problemen krijgt wanneer ze, als Canadees, met een meisje reist dat een Nederlands paspoort heeft. In Egypte hebben moeders toestemming van de vader nodig om alleen met een kind te reizen.
We werden snel geholpen in een kantoor dat er een stuk schoner uitziet dan we in Egypte gewend waren. Gelukkig is een brief van mij voldoende en het zou andersom ook nodig zijn, wat het anders maakt dan de situatie in Egypte. Inmiddels zijn we er achter dat haar burgerschapspapieren vertraagd zijn omdat de ambassade in Egypte de boel pas na een half jaar naar Canada gestuurd heeft.
Onze ervaring met de Canadese bureaucratie was dus positief maar met de lokale politie kregen we wel aan de stok. Net nadat we de parkeerplaats bij het gemeentehuis waren opgereden, stopte er een politieauto achter ons. Er stapte een politieman uit die ons attent maakte op een nummerplaat die slecht leesbaar is vanwege een getinte plasticplaat die er voor zit. Claudette vertelde dat het niet onze bolide is maar die van haar vader. Gelukkig nam de agent genoegen met deze verklaring en we kwamen er zonder bon vanaf.
Door dit voorval vergaten we echter de parkeermeter te vullen, en ja hoor, toen we terugkwamen zat er een parkeerbon onder de ruitenwissers. Omdat we vlakbij het parkeerbonnen-kantoor waren konden we deze snel betalen en was ook dit probleem weer opgelost. Het herinnerde ons eraan dat we terug zijn in een land waar de wet wordt gehandhaafd.
Lees verder..
Onze dochter wacht nog steeds op haar Canadese papieren en tot die tijd heeft ze geen geldig Canadees paspoort. Haar Nederlandse paspoort is geldig voor 5 jaar dus dat kunnen we gebruiken. Maar we vroegen ons af of Claudette problemen krijgt wanneer ze, als Canadees, met een meisje reist dat een Nederlands paspoort heeft. In Egypte hebben moeders toestemming van de vader nodig om alleen met een kind te reizen.
We werden snel geholpen in een kantoor dat er een stuk schoner uitziet dan we in Egypte gewend waren. Gelukkig is een brief van mij voldoende en het zou andersom ook nodig zijn, wat het anders maakt dan de situatie in Egypte. Inmiddels zijn we er achter dat haar burgerschapspapieren vertraagd zijn omdat de ambassade in Egypte de boel pas na een half jaar naar Canada gestuurd heeft.
Onze ervaring met de Canadese bureaucratie was dus positief maar met de lokale politie kregen we wel aan de stok. Net nadat we de parkeerplaats bij het gemeentehuis waren opgereden, stopte er een politieauto achter ons. Er stapte een politieman uit die ons attent maakte op een nummerplaat die slecht leesbaar is vanwege een getinte plasticplaat die er voor zit. Claudette vertelde dat het niet onze bolide is maar die van haar vader. Gelukkig nam de agent genoegen met deze verklaring en we kwamen er zonder bon vanaf.
Door dit voorval vergaten we echter de parkeermeter te vullen, en ja hoor, toen we terugkwamen zat er een parkeerbon onder de ruitenwissers. Omdat we vlakbij het parkeerbonnen-kantoor waren konden we deze snel betalen en was ook dit probleem weer opgelost. Het herinnerde ons eraan dat we terug zijn in een land waar de wet wordt gehandhaafd.
Lees verder..
01 September, 2009
Nou Doei!
Vorige week dinsdag had ik een afscheidsfeestje van mijn werk. Een teken dat ons vertrek nu echt voor de deur staat. Afscheidsfeestjes is iets waar ik meestal tegenaan hik omdat je liever geen afscheid neemt en jezelf in de waan laat dat het alles gewoon doorgaat. En wat zeg je tegen mensen? Wij weten niet of we ooit nog eens terug komen in Egypte of wanneer dit zal zijn. "Nou doei!", is dan niet zo op zijn plaats.
Toch was het goed om een soort van officieel afscheid te nemen en tot mijn verassing waren er een heel aantal mensen die mooie dingen te zeggen hadden. Nu is het zo dat Egyptenaren doorgaans ook niet om woorden verlegen zitten. In tegenstelling tot Kikkerlanders zoals wij/ik.
Meer personeelsleden dan ik had verwacht zeiden wat over mij. Zelfs degene die niet meer bij ons werken maar gelukkig wel van de partij waren. Mijn slogan is steeds geweest "Investeren in mensen" en dit kwam in een heel aantal van de speeches terug. Mensen voelden dat ze een kans hadden gekregen om te groeien en dat werd gewaardeerd. Vrijwel iedereen had het over de sollicitatiegesprekken die nogal afweken van andere ervaringen.
Al met al is mijn ego weer behoorlijk opgerekt maar het belangrijkste is dat er hier een groep mensen achterblijft die begrepen heeft wat ik graag wilde overbrengen; mensen die in zichzelf willen investeren en die willen groeien en daar de verantwoordelijkheid voor willen nemen. Dit is zeker niet de gewone gang van zaken in Egypte en het doet mij goed te zien dat Road9 Media uitgegroeid is tot een bedrijf met mensen die er samen de schouders onder willen zetten. Wij wensen hun het allerbeste toe!
Lees verder..
Toch was het goed om een soort van officieel afscheid te nemen en tot mijn verassing waren er een heel aantal mensen die mooie dingen te zeggen hadden. Nu is het zo dat Egyptenaren doorgaans ook niet om woorden verlegen zitten. In tegenstelling tot Kikkerlanders zoals wij/ik.
Meer personeelsleden dan ik had verwacht zeiden wat over mij. Zelfs degene die niet meer bij ons werken maar gelukkig wel van de partij waren. Mijn slogan is steeds geweest "Investeren in mensen" en dit kwam in een heel aantal van de speeches terug. Mensen voelden dat ze een kans hadden gekregen om te groeien en dat werd gewaardeerd. Vrijwel iedereen had het over de sollicitatiegesprekken die nogal afweken van andere ervaringen.
Al met al is mijn ego weer behoorlijk opgerekt maar het belangrijkste is dat er hier een groep mensen achterblijft die begrepen heeft wat ik graag wilde overbrengen; mensen die in zichzelf willen investeren en die willen groeien en daar de verantwoordelijkheid voor willen nemen. Dit is zeker niet de gewone gang van zaken in Egypte en het doet mij goed te zien dat Road9 Media uitgegroeid is tot een bedrijf met mensen die er samen de schouders onder willen zetten. Wij wensen hun het allerbeste toe!
Lees verder..
26 August, 2009
Papierwerk in Egypte
Afgelopen week ben ik voor twee naamswijzigingen in de weer geweest bij Egyptsiche overheidskantoren. De eeerste had te maken met mijn bedrijfje waarvan alle papieren op mijn naam stonden. Dit moest overgeschreven worden op iemand anders zodat de zaken hier hun gang kunnen gaan wanneer wij weg zijn. De andere handeling had te maken met onze auto die verkocht is en dus ook op een andere naam overgeschreven moet worden. Dat klinkt simpel maar in een land als Egypte stroomt er nog heel wat water door de Nijl voordat je dit soort dingen rond hebt.
Ik altijd weer dat een bezoekje aan het juiste kantoor, met de juiste papieren voldoende moet zijn. Maar elke keer kom ik bedrogen uit. Het had me mooi geleken als, bij wijze van afscheidscadeau van alle Egyptische ambtenaren, het dit keer heel soepel zou gaan. Jammer genoeg lukte het niet met 1 bezoekje... Het verhaal heeft echter een goede afloop omdat ik halverwege het proces ontdekte hoe handig het is om goede connecties te hebben.
Het eerste bezoek voor het overschrijven van de bedrijfspapieren stuitte op een overvolle wachtkamer en het feit dat we het verkeerde formulier hadden ingevuld. Toen probeerden het nauwe straatje weer uit te rijden bleek dat het verkeer hier behoorlijk in de knoop zat omdat er auto's van beide kanten muurvast zaten omdat er eigenlijk maar ruimte voor 1 auto is. Uiteindelijk reden een aantal mensen achteruit de straat uit zodat er weer beweging in de lange rij toeterende auto's kwam. We zouden het na het weekend weer proberen.
Tijdens het weekend ging ik, samen met een Egyptische vriend, vol goede moed 'eventjes' de autopapieren op een andere naam overschrijven. Normaal gesproken is dit een fluitje van een cent, zelfs in Egypte. Het mocht niet zo zijn. De Nederlandse overheid heeft, in al haar wijsheid, Claudette's meisjesnaam onder mijn achternaam in het paspoort geschreven, dus tussen mijn achternaam en voornaam staat "e/v Turnbull". Voor iemand die niet weet dat "e/v", "echtgenoot van" betekent is dit verwarrend. dat geef ik graag toe.
In de meeste gevallen is een korte uitleg genoeg om de verwarring de wereld uit te helpen. Maar de dame die mijn papieren voor zich had was onverzettelijk: "De naam in het paspoort en op het autobewijs zijn verschillend. Ik kan dit niet aanpassen. Punt." Wat we ook zeiden, het mocht niet baten. "Ga maar naar een ander kantoor in de binnenstad, daar kunnen ze allicht helpen." Het feit dat ik mijn geduld verloor maakte haar verzet alleen maar sterker en zodoende stonden we na een uurtje zweten en wachten en een kort onderhoud met een onzettelijke dame weer buiten.
Lees verder..
Ik altijd weer dat een bezoekje aan het juiste kantoor, met de juiste papieren voldoende moet zijn. Maar elke keer kom ik bedrogen uit. Het had me mooi geleken als, bij wijze van afscheidscadeau van alle Egyptische ambtenaren, het dit keer heel soepel zou gaan. Jammer genoeg lukte het niet met 1 bezoekje... Het verhaal heeft echter een goede afloop omdat ik halverwege het proces ontdekte hoe handig het is om goede connecties te hebben.
Het eerste bezoek voor het overschrijven van de bedrijfspapieren stuitte op een overvolle wachtkamer en het feit dat we het verkeerde formulier hadden ingevuld. Toen probeerden het nauwe straatje weer uit te rijden bleek dat het verkeer hier behoorlijk in de knoop zat omdat er auto's van beide kanten muurvast zaten omdat er eigenlijk maar ruimte voor 1 auto is. Uiteindelijk reden een aantal mensen achteruit de straat uit zodat er weer beweging in de lange rij toeterende auto's kwam. We zouden het na het weekend weer proberen.
Tijdens het weekend ging ik, samen met een Egyptische vriend, vol goede moed 'eventjes' de autopapieren op een andere naam overschrijven. Normaal gesproken is dit een fluitje van een cent, zelfs in Egypte. Het mocht niet zo zijn. De Nederlandse overheid heeft, in al haar wijsheid, Claudette's meisjesnaam onder mijn achternaam in het paspoort geschreven, dus tussen mijn achternaam en voornaam staat "e/v Turnbull". Voor iemand die niet weet dat "e/v", "echtgenoot van" betekent is dit verwarrend. dat geef ik graag toe.
In de meeste gevallen is een korte uitleg genoeg om de verwarring de wereld uit te helpen. Maar de dame die mijn papieren voor zich had was onverzettelijk: "De naam in het paspoort en op het autobewijs zijn verschillend. Ik kan dit niet aanpassen. Punt." Wat we ook zeiden, het mocht niet baten. "Ga maar naar een ander kantoor in de binnenstad, daar kunnen ze allicht helpen." Het feit dat ik mijn geduld verloor maakte haar verzet alleen maar sterker en zodoende stonden we na een uurtje zweten en wachten en een kort onderhoud met een onzettelijke dame weer buiten.
Lees verder..
21 August, 2009
Tussen twee grenzen
Vandaag kregen we een mailtje van een neef van Claudette die voor een vergelijkbaar dilemma staat samen met zijn Mexicaanse vrouw. Ze zijn een aantal maanden eerder getrouwd dan wij en hebben sinds 2005 in Mexico stad gewoond. Zij is de dochter van een steenrijke Mexicaanse vastgoedtycoon. Samen hebben ze de afgelopen jaren een hotel gestart aan de Mexicaanse kust.
De straten van Mexico-stad zijn geen veilige plaats en zeker niet wanneer je meer geld hebt dan de gemiddelde stadsbewoner. De angst voor weer een beroving en een constant gevoel van onveiligheid heeft ze doen besluiten om het land van taco's en tequila te verlaten voor Canada. Wellicht was de varkersgriep de laatste druppel... In ieder geval zijn ze vorige week in hun luxe BMW terreinwagen van Mexico naar de Canadese grens gereden. Het plan was om naar Vancouvcer te gaan en om hier naar werk te zoeken.
Bij de grens bleek echter dat hun auto, luxe BMW of niet, niet aan de Canadese vereisten voldoet zodat de auto de grens niet over mocht. Dit was een teleurstelling. Gelukkig konden ze in New York terecht waar ze nu zijn en zich beraden op wat te doen. Blijkbaar heeft het voorval ze zo van hun stuk gebracht dat ze twijfelen over het besluit om naar Vancouver te gaan en ze overwegen om in the 'Big Apple' te blijven. Hun voornaamste reden is omdat er goede dokters zouden zijn. Zij heeft twee of drie keer een miskraam gehad en wil graag weten wat er precies aan de hand kan zijn. Aan de andere kant beseffen ze dat mogelijkheden voor werk erg beperkt zijn vanwege de financiele malaise.
Hij schreef in een email dat ze iedere twee dagen hun plannen herzien en niet goed weten wat te doen. Ik kan me goed voorstellen dat het moeilijk is besluiten te nemen wanneer je zo weinig zekerheden hebt wat de toekomst betreft. In hun geval zijn de ouders bijzonder ongelukkig met hun sprong in het onbekende. Hij is Canadees maar zijn ouders zijn twee jaar geleden naar Mexico verhuist om daar van de zon en hun pensioen te genieten. En Mexicaanse familiebanden zijn minstens zo sterk als hier in Egypte en haar vader was allerminst gelukkig om zijn 'kleine meisje' te zien vertrekken naar een onzekere toekomst.
Ze hebben in ieder geval nog hun hotel. Zij zal iedere maand terugreizen om polshoogte te nemen en haar familie te bezoeken. Wij hopen dat Ian en Clemen snel een besluit kunnen nemen over hun toekomst en dat ze beiden een goede baan zullen vinden in hun nieuwe of vertrouwde vaderland. Misschien komen we wel op dezelfde plek te wonen in Canada. Wie weet...
Lees verder..
De straten van Mexico-stad zijn geen veilige plaats en zeker niet wanneer je meer geld hebt dan de gemiddelde stadsbewoner. De angst voor weer een beroving en een constant gevoel van onveiligheid heeft ze doen besluiten om het land van taco's en tequila te verlaten voor Canada. Wellicht was de varkersgriep de laatste druppel... In ieder geval zijn ze vorige week in hun luxe BMW terreinwagen van Mexico naar de Canadese grens gereden. Het plan was om naar Vancouvcer te gaan en om hier naar werk te zoeken.
Bij de grens bleek echter dat hun auto, luxe BMW of niet, niet aan de Canadese vereisten voldoet zodat de auto de grens niet over mocht. Dit was een teleurstelling. Gelukkig konden ze in New York terecht waar ze nu zijn en zich beraden op wat te doen. Blijkbaar heeft het voorval ze zo van hun stuk gebracht dat ze twijfelen over het besluit om naar Vancouver te gaan en ze overwegen om in the 'Big Apple' te blijven. Hun voornaamste reden is omdat er goede dokters zouden zijn. Zij heeft twee of drie keer een miskraam gehad en wil graag weten wat er precies aan de hand kan zijn. Aan de andere kant beseffen ze dat mogelijkheden voor werk erg beperkt zijn vanwege de financiele malaise.
Hij schreef in een email dat ze iedere twee dagen hun plannen herzien en niet goed weten wat te doen. Ik kan me goed voorstellen dat het moeilijk is besluiten te nemen wanneer je zo weinig zekerheden hebt wat de toekomst betreft. In hun geval zijn de ouders bijzonder ongelukkig met hun sprong in het onbekende. Hij is Canadees maar zijn ouders zijn twee jaar geleden naar Mexico verhuist om daar van de zon en hun pensioen te genieten. En Mexicaanse familiebanden zijn minstens zo sterk als hier in Egypte en haar vader was allerminst gelukkig om zijn 'kleine meisje' te zien vertrekken naar een onzekere toekomst.
Ze hebben in ieder geval nog hun hotel. Zij zal iedere maand terugreizen om polshoogte te nemen en haar familie te bezoeken. Wij hopen dat Ian en Clemen snel een besluit kunnen nemen over hun toekomst en dat ze beiden een goede baan zullen vinden in hun nieuwe of vertrouwde vaderland. Misschien komen we wel op dezelfde plek te wonen in Canada. Wie weet...
Lees verder..
Bestemming onbekend
Toen we een paar weken geleden vertelden dat we op 11 September Egypte verlaten, gingen we er van uit dat we uiteindelijk in Nederland terecht zouden komen. We hadden niet verwacht dat we kort daarna beiden werkopties in Canada zouden hebben. Claudette kreeg een uitnodiging voor een een onderzoeksbaan bij World Vision en ik ben door een organisatie in Toronto benaderd voor een communicatiebaan. Hadden we na veel wikken en wegen besloten naar Nederland te gaan...
Deze opties brachten ons plan danig in de war en dwongen ons weer opnieuw na te denken over welk land we ons willen vestigen. Nu is het zo dat er nog aardig wat haken en ogen aan beide baanmogelijkheden vastzitten dus de keuze is niet voor een gespreid bedje in Canada of onzekerheid in Holland. De functie die ik aangeboden heb gekregen is bij een organisatie die momenteel geen geld heeft voor een extra salaris en we zouden in dat geval van support afhankelijk blijven. Dit is een onzekere factor omdat we niet weten of onze support genoeg zal zijn voor Canada en of er geen mensen zullen afhaken wanneer we vanuit Canada werken. Aan de andere kant biedt de functie veel vrijheid en is het een mooie mogelijkheid om verdere ervaring in een communicatiefunctie op te bouwen.
Claudette had haar interview afgelopen maandag. De functie is behoorlijk pittig en ze weet niet zeker of haar niveau voldoende is. Daarnaast is het waarschijnlijk niet mogelijk om deze baan part-time te doen. Claudette d'r voorkeur gaat uit naar een part-time baan zodat ze een betere balans kan vinden tussen werk en het moederschap.
Er zijn natuurlijk nog allerlei andere praktische en emotionele afwegingen die door ons hoofd spelen. We hebben dus nog een aantal plussen en minnen tegen elkaar af te wegen. Er lopen nog een paar sollicitaties in Nederland dus ook hier hebben we nog mogelijke opties. We hopen natuurlijk binnenkort tot een keuze te komen maar op dit moment weten we nog niet zeker in welke richting de balans zal doorslaan. We bidden dat we hier snel meer over kunnen schrijven.
Lees verder..
Deze opties brachten ons plan danig in de war en dwongen ons weer opnieuw na te denken over welk land we ons willen vestigen. Nu is het zo dat er nog aardig wat haken en ogen aan beide baanmogelijkheden vastzitten dus de keuze is niet voor een gespreid bedje in Canada of onzekerheid in Holland. De functie die ik aangeboden heb gekregen is bij een organisatie die momenteel geen geld heeft voor een extra salaris en we zouden in dat geval van support afhankelijk blijven. Dit is een onzekere factor omdat we niet weten of onze support genoeg zal zijn voor Canada en of er geen mensen zullen afhaken wanneer we vanuit Canada werken. Aan de andere kant biedt de functie veel vrijheid en is het een mooie mogelijkheid om verdere ervaring in een communicatiefunctie op te bouwen.
Claudette had haar interview afgelopen maandag. De functie is behoorlijk pittig en ze weet niet zeker of haar niveau voldoende is. Daarnaast is het waarschijnlijk niet mogelijk om deze baan part-time te doen. Claudette d'r voorkeur gaat uit naar een part-time baan zodat ze een betere balans kan vinden tussen werk en het moederschap.
Er zijn natuurlijk nog allerlei andere praktische en emotionele afwegingen die door ons hoofd spelen. We hebben dus nog een aantal plussen en minnen tegen elkaar af te wegen. Er lopen nog een paar sollicitaties in Nederland dus ook hier hebben we nog mogelijke opties. We hopen natuurlijk binnenkort tot een keuze te komen maar op dit moment weten we nog niet zeker in welke richting de balans zal doorslaan. We bidden dat we hier snel meer over kunnen schrijven.
Lees verder..
17 August, 2009
Pech in de woestijn
Nog een verhaaltje over de woestijn. Vorige week gingen we met Claudette's broer en schoonzus en hun kleintje een weekje naar Dahab aan de Rode Zee. We hadden een klein busje gehuurd om van Cairo naar Dahab te gaan dwars door de Sinai woestijn. De weg begint vlak naast onze flat en komt uit op de tunnel onder het Suez kanaal door vanwaar de weg zich door de woestijn heen slingert.
Lees verder..
Een uur nadat we de tunnel gepasseerd waren zagen we dat de achterbumper aan de rechterkant een beetje los was gegaan. Wij stopten en probeerden de zaak weer op zijn plaats te krijgen. Maar na twee minuten rijden raakte het weer los. Omdat het niet al te erg leek besloten we door te rijden. Er was ook weinig anders dat we konden doen zonder gereedschap, midden in de woestijn. Een kwartiertje later bereikten we een klein
bedoeinendorp waar we stopten voor een bezoekje aan het toilet van een restaurant. Er waren een paar winkeltjes die koekjes, chips en drankjes verkochten maar geen garage waar we de bumper konden repareren. Dus gingen we weer op pad. Na een paar minuten rijden kwam de bumper weer los en wij dachten: 'Het zal wel los lopen'. Dit keer echter werd de hele zaak losgetrokken door de zijwind van een passerende vrachtauto.
Gelukkig waren we vlakbij een bushalte annex parkeerplaats waar we ons busje parkeerden om de schade op te nemen. Het bleek dat de zaak nog aan een schroef vasthing zodat er weinig anders opzat dan de hele bumper los te halen. Omdat we de auto niet wilden beschadigen hielden we een passerende vrachtauto aan om te vragen om gereedschap. De trucker die stopte bleek heel behulpzaam te zijn en in het bezit van de juiste
schroefendraaier om de laatse bout los te maken. Na enkele minuetn stopte er nog een vrachtwagen die wel wat zag in een gezellig samenzijn met een paar gestrande buitenlanders. Na het opwarmen van een keteltje water zaten we met zijn allen aan de thee. Ozne truckervrienden bleken uit Jordanie en Syrie te komen en waren op weg naar Cairo. Dit verzachte onze frustratie over het oponthoud. Na het drinken van de thee kregen we nog een blikje sap aangeboden en een eindeloze voorraad koekjes: Arabische gastvrijheid langs de weg.
Met onze verhuurvrienden was het lastiger zakendoen. Die drongen er op aan dat we de afgevallen bumper mee zouden nemen. Geen eenvoudige zaak met een afgeladen busje met tassen en twee babies. Gelukkig mochten we het geval bij het eerstvolgende tankstation afleveren om opgehaald te worden voor reparatie. Dit bleek niet al te ver rijden te zijn, zodat we maar kort in onze benarde positie in het busje gepropt zaten. Na het afleveren van de bumper bij een soort dorpje met een ambulancestop ginger we weer op pad. DIt keer zonder verdere onderdelen te verliezen en kort na zonsondergang kwamen we in Dahab waar we de rest van de week konden bijkomen van onze avonturen in de woestijn.
Lees verder..
30 July, 2009
Dagje woestijn
Afgelopen week ben ik een dagje de woestijn ingegaan. Om alleen te zijn met mijn gedachten en met God. In Cairo hoef je niet ver te gaan om de wildernis op te zoeken; zodra je buiten de stad bent is het een grote kale woesternij met stenen en rotsen: Wadi Degla. Als je goed kijkt zie je af en toe een uitgedroogde struik. "Een ideale plek om nergens door afgeleid te worden en om rustig je gedachten op een rijtje te zetten", dacht ik. Het enige dat me wel afleide was de dorst. Ik had weliswaar twee flesjes water meegenomen en vooraf flink wat gedronken, maar voor een dagje woestijn bleek dit niet voldoende. Wanneer je in de zon loopt zonder een schaduw, heb je heel wat water nodig. Je zweet je het apenzuur. Aan de andere kant is dit ook een deel van de ervaring. Je voelt je op jezelf teruggeworpen. Thuis gaan mijn gedachten uit naar kofffie en koekjes maar in de hitte van de woestijn denk je maar aan 1 ding: water. Ik had verwacht dat het eenvoudig zou zijn om je te concentreren op je gedachten maar de woestijn biedt meer afleiding dan je verwacht en ik was meest bezig met bepalen welke richting ik uit zou gaan.
Wanneer ik even ging zitten onder een overhangd stuk rots ging het beter om me te concentreren. Na een slok water kon ik mijn gedachten bepalen bij onze toekomstplannen. Ik bedacht me dat onze levensweg op dit moment ook een beetje op een pad in de woenstijn lijkt: het lijkt in een onbepaalde richting te gaan zonder duidelijk eindstation. Gelukkig weten we ook dat we niet alleen reizen. Onze Hemelse Vader gaat met ons mee en Hij stuurt met regelmaat mensen op ons pad om te helpen of om ons de juiste richting te wijzen.
Op de weg terug kwam ik er achter dat er mensen in de woestijn wonen. Ergens onder een overhangd stuk rots had iemand een matras neergelegd en wat spulletjes zoals water en een pot om thee te zetten. De persoon die hier verblijf hield was niet aanwezig maar eerder had ik iemand op een oranje JAWA motor voorbij zien komen. Wellicht was hij de bewoner van dit onderkomen. Voor de rest ben ik alleen twee hagedisjes tegengekomen. Dus als je voor de rust komt is deze woestijn, vlak buiten Cairo, een ideale plaats. Het is een verademing om even helemaal geen mensen om je heen te hebben. Je hoeft je echter maar om te keren om er aan herinnerd te worden dat je nog steeds heel dicht bij Cairo bent. Vanaf een hoger gelegen deel van de wadi zie je de hoge torenflats langs de Nijl en de volgepropte wijken waar de gebouwen wel heel dicht op elkaar staan.
Het beklemmende gevoel dat je soms krijgt in de drukke starten van Cairo zullen we niet missen maar het is me duidelijk geworden dat om mijn gedachten op een rijtje te krijgen het niet zoveel uitmaakt of ik nu in een drukke stad ben of een kale woesternij. Wellicht helpt het als er gras zou groeien..
Lees verder..
Wanneer ik even ging zitten onder een overhangd stuk rots ging het beter om me te concentreren. Na een slok water kon ik mijn gedachten bepalen bij onze toekomstplannen. Ik bedacht me dat onze levensweg op dit moment ook een beetje op een pad in de woenstijn lijkt: het lijkt in een onbepaalde richting te gaan zonder duidelijk eindstation. Gelukkig weten we ook dat we niet alleen reizen. Onze Hemelse Vader gaat met ons mee en Hij stuurt met regelmaat mensen op ons pad om te helpen of om ons de juiste richting te wijzen.
Op de weg terug kwam ik er achter dat er mensen in de woestijn wonen. Ergens onder een overhangd stuk rots had iemand een matras neergelegd en wat spulletjes zoals water en een pot om thee te zetten. De persoon die hier verblijf hield was niet aanwezig maar eerder had ik iemand op een oranje JAWA motor voorbij zien komen. Wellicht was hij de bewoner van dit onderkomen. Voor de rest ben ik alleen twee hagedisjes tegengekomen. Dus als je voor de rust komt is deze woestijn, vlak buiten Cairo, een ideale plaats. Het is een verademing om even helemaal geen mensen om je heen te hebben. Je hoeft je echter maar om te keren om er aan herinnerd te worden dat je nog steeds heel dicht bij Cairo bent. Vanaf een hoger gelegen deel van de wadi zie je de hoge torenflats langs de Nijl en de volgepropte wijken waar de gebouwen wel heel dicht op elkaar staan.
Het beklemmende gevoel dat je soms krijgt in de drukke starten van Cairo zullen we niet missen maar het is me duidelijk geworden dat om mijn gedachten op een rijtje te krijgen het niet zoveel uitmaakt of ik nu in een drukke stad ben of een kale woesternij. Wellicht helpt het als er gras zou groeien..
Lees verder..
25 July, 2009
9/11
Afgelopen week hebben we onze tickets geboekt. Dit is is een spannende stap want nu wordt ons vertrek uit Egypte wel erg definitief, maar we zijn er klaar voor en we zien uit naar wat ons te wachten staat in Nederland, al zullen we Egypte best missen op druilerige dagen wanneer we tussen de geraniums door staren naar een grijze hemel boven een doodstille straat.
Op dit moment weten we alleen zeker wanneer we precies weggaan; op 11 september (en dit is geen grap). We weten nog niet waar we zullen wonen en we weten nog niet wat we precies zullen doen. Ik ben nog op zoek naar werk en het kan even duren voordat ik iets passends gevonden heb. Mijn voorkeur gaat uit naar werk bij een ontwikkelingsorganisatie. Dat we teruggaan naar een land van melk en honing betekent niet dat we ons niet meer verbonden voelen met mensen die ergens wonen waar het een stuk minder is. We willen betrokken blijven bij het verhelpen van armoede in de wereld of we nu hier zijn of ergens anders, of we nu kebab eten of chocoladerepen van Max Havelaar, ons hart blijft ergens rondzweven in de Derde Wereld.
Lees verder..
Op dit moment weten we alleen zeker wanneer we precies weggaan; op 11 september (en dit is geen grap). We weten nog niet waar we zullen wonen en we weten nog niet wat we precies zullen doen. Ik ben nog op zoek naar werk en het kan even duren voordat ik iets passends gevonden heb. Mijn voorkeur gaat uit naar werk bij een ontwikkelingsorganisatie. Dat we teruggaan naar een land van melk en honing betekent niet dat we ons niet meer verbonden voelen met mensen die ergens wonen waar het een stuk minder is. We willen betrokken blijven bij het verhelpen van armoede in de wereld of we nu hier zijn of ergens anders, of we nu kebab eten of chocoladerepen van Max Havelaar, ons hart blijft ergens rondzweven in de Derde Wereld.
Lees verder..
Weg van Bagdad
In onze kerk zijn we bevriend geraakt met een Iraaks echtpaar en hun moeder; Ban en Tarek en Ban d'r moeder, Bushara. Zij zijn in 2006 uit Irak gevlucht en leven sindsdien in Egypte. Omdat ze Christenen zijn is het niet aantrekkelijk om terug te gaan naar hun huis in Bagdad. Al neemt het geweld tussen Islamitische groepen af, aanslagen op Christenen lijken alleen maar toe te nemen. Ze kunnen in Cairo het nieuws uit Irak goed volgen via verschillende satteliet kanalen en internet. Regelmatig horen ze over bomaanslagen op kerken of vermoorde Christenen. Gisteren is de man van een nicht overleden door een bomaanslag op een kerk.
Ze willen graag naar Canada. Claudette heeft hen een tijdje terug geholpen met het invullen van immigratiepapieren. Onze thuiskerk in St Catharines was bereid deze familie te sponseren om hen tijdens de eerste paar jaar in Canada op weg te helpen maar na alle werk dat ging zitten in het invullen van de papieren bleek hun positie niet hopeloos genoeg om voor vluchtelingenstatus in aanmerking te komen. Dat was een grote teleurstelling. In Egypte hebben ze geen officiele status en pogingen om te immigreren naar Dubai, waar een zus van Ban woont, hebben ook niets uitgehaald.
Er woont een zus van Bushara (Ban d'r moeder) in Canada maar die is niet bereid om als sponsor op te treden zodat ze via een regeling voor families zouden kunnen emigreren. Kun je je voorstellen hoe het is als je niet naar je eigen land terug kan en je eigen familie je laat zitten? In Cairo hebben ze het niet echt makkelijk; Egyptisch Arabisch is behoorlijk verschillend van de Iraakse variant en de cultuur is ook behoorlijk verschillend. Voor ons lijkt het allemaal één pot nat maar zij voelen zich vreemd en ongemakkelijk.
Maar gelukkig lijkt er licht aan het eind van de tunnel. Vandaag zagen we Ban en Bushara in de kerk en ze vertelden met tranen in de ogen dat de vluchtelingenorganisatie van de VN ze had uitgenodigd voor een gesprek. Dit is nog geen garantie dat ze naar een veilig land kunnen, maar in ieder geval een sprankje nieuwe hoop, voldoende om het weer even uit te houden.
Lees verder..
Ze willen graag naar Canada. Claudette heeft hen een tijdje terug geholpen met het invullen van immigratiepapieren. Onze thuiskerk in St Catharines was bereid deze familie te sponseren om hen tijdens de eerste paar jaar in Canada op weg te helpen maar na alle werk dat ging zitten in het invullen van de papieren bleek hun positie niet hopeloos genoeg om voor vluchtelingenstatus in aanmerking te komen. Dat was een grote teleurstelling. In Egypte hebben ze geen officiele status en pogingen om te immigreren naar Dubai, waar een zus van Ban woont, hebben ook niets uitgehaald.
Er woont een zus van Bushara (Ban d'r moeder) in Canada maar die is niet bereid om als sponsor op te treden zodat ze via een regeling voor families zouden kunnen emigreren. Kun je je voorstellen hoe het is als je niet naar je eigen land terug kan en je eigen familie je laat zitten? In Cairo hebben ze het niet echt makkelijk; Egyptisch Arabisch is behoorlijk verschillend van de Iraakse variant en de cultuur is ook behoorlijk verschillend. Voor ons lijkt het allemaal één pot nat maar zij voelen zich vreemd en ongemakkelijk.
Maar gelukkig lijkt er licht aan het eind van de tunnel. Vandaag zagen we Ban en Bushara in de kerk en ze vertelden met tranen in de ogen dat de vluchtelingenorganisatie van de VN ze had uitgenodigd voor een gesprek. Dit is nog geen garantie dat ze naar een veilig land kunnen, maar in ieder geval een sprankje nieuwe hoop, voldoende om het weer even uit te houden.
Lees verder..
19 July, 2009
Ver weg en dichtbij
Latifa kan er ook over meepraten, hoewel zij niet met een Egyptenaar getrouwd is, werkt ze voor Egyptenaren als kinderoppas. Zij heeft een zoontje en een man maar beiden zijn ver weg. Haar zoontje van negen woont bij haar ouders in Lagos de hoofdstad van Nigeria. Ze heeft hem de laatste twee jaar niet gezien en ze ziet uit naar komende december wanneer ze naar Nigeria wil reizen om hem weer te zien. Haar man heeft onlangs werk gevonden in Zuid-Afrika. Daarvoor werkte hij in Nigeria als ik het goed heb begrepen. In ieder geval wonen ze al een tijdje ver weg bij elkaar vandaan.
Lees verder..
Ook Latifa heeft het niet gemakkelijk in Egypte maar de blijdschap die ze altijd uitstraalt, lijkt hier niet onder te lijden. Twee maanden geleden heeft ze zich in onze kerk laten dopen en ze heeft een vast vertrouwen in God. Ze moet hard werken voor een mager salaris, ver weg van haar familie. Toch biedt haar vertrouwen in God haar genoeg reden om het hoofd niet te laten zakken en met vreugde in het leven te staan. Dit is iets dat ik bewonder en waar ik graag iets van leren wil.
Lees verder..
18 July, 2009
Een man met twee vrouwen
Op weg terug van een uitje met de kerk reden er twee dames met ons mee, Latifa uit Nigeria en Jane van de Filipijnen. We hadden op een uurtje rijden van Cairo een dagje doorgebracht op een boerderij met mangobomen, groen gras en een zwembad. Al rijdend vertelde Jane dat ze al dertien jaar in Egypte is. Haar dochtertje lag te slapen in haar armen na lekker rondgedarteld te hebben in het water.
Ze zei: “Ik ben getrouwd met een Moslim en als ik terugkijk weet ik dat dit een foute beslissing is geweest.” Haar man werkt niet en heeft inmiddels, naast haar, een jongere Filipijnse getrouwd. Jane mag voor de huur en het eten zorgen. Graag zou ze wegvluchten maar haar echtgenoot heeft de beide paspoorten van haar dochtertje van haar afgenomen. Hij wil niet van haar scheiden maar doet geen pogingen om werk te vinden om beter voor zijn gezin te kunnen zorgen. In het weekend is hij bij zijn 'andere' vrouw maar door de week is hij thuis om op het dochtertje te passen als Jane aan het werk is.
Ze is huishoudster bij een Nederlands echtpaar waarvan de man bij Shell werkt. Jane hoopt dat ze op een onbewaakt ogenblik de paspoorten van haar dochtertje kan terugpakken en wegvluchten naar de Filipijnen. “Ik moet sterk zijn en hopen dat ik eens terug kan gaan.” Weg van Egypte, een land dat ze is gaan haten en waar mensen wonen die ze niet vertrouwt.
Lees verder..
Ze zei: “Ik ben getrouwd met een Moslim en als ik terugkijk weet ik dat dit een foute beslissing is geweest.” Haar man werkt niet en heeft inmiddels, naast haar, een jongere Filipijnse getrouwd. Jane mag voor de huur en het eten zorgen. Graag zou ze wegvluchten maar haar echtgenoot heeft de beide paspoorten van haar dochtertje van haar afgenomen. Hij wil niet van haar scheiden maar doet geen pogingen om werk te vinden om beter voor zijn gezin te kunnen zorgen. In het weekend is hij bij zijn 'andere' vrouw maar door de week is hij thuis om op het dochtertje te passen als Jane aan het werk is.
Ze is huishoudster bij een Nederlands echtpaar waarvan de man bij Shell werkt. Jane hoopt dat ze op een onbewaakt ogenblik de paspoorten van haar dochtertje kan terugpakken en wegvluchten naar de Filipijnen. “Ik moet sterk zijn en hopen dat ik eens terug kan gaan.” Weg van Egypte, een land dat ze is gaan haten en waar mensen wonen die ze niet vertrouwt.
Lees verder..
14 July, 2009
Naadloos Verhuizen
Nu het moment dichterbij komt dat we Egypte gaan verlaten zijn we gaan nadenken over de praktische kanten van verhuizen. Claudette had een paar weken geleden horrorverhalen gehoord over mensen die het land verlaten en proberen hun spullen te verkopen; onbekenden aan de deur en grijpgrage vrienden die het vreselijk vinden dat je hen verlaat maar wel graag je spullen overnemen voor een boterzacht prijsje.
Je staat er verstelt van hoeveel je wel niet verzamelt na een paar jaar. We kwamen met een paar koffers aan en nu moeten we het meerendeel van onze spullen achterlaten wanneer we op het vliegtuig stappen. De flat die we huren kwam zonder meubilair, in tegenstelling tot wat gebruikelijk is voor expats, zodat we een hele verzameling meubilair hebben waar we nu weer van af moeten.
Kort nadat we hierover begonnen na te denken kregen we een emailtje van een stel dat we nog kennen van een paar jaar terug die interesse toonden in het overnemen van onze flat en ons meubilair. Zij zijn nu in Australie en hebben een dochtertje ongeveer zo oud als Naomi, dus dat leek prima uit te komen. Ze hopen in september naar Egypte te komen. Maar nadat we foto’s en een plattegrond hadden gestuurd kregen we tot ons verdriet toch een mailtje dat ze liever zelf op zoek gaan naar een flat en geen interesse meer hadden in de rest van onze spullen, behalve in de gratis box en kinderstoel. Dat was even slikken en we probeerden ons al mentaal voor te bereiden op drommen Egyptenaren op koopjesjacht door ons huis.
Vorig jaar hadden we voor 2 of 3 dagen een Amerikaans stel te logeren met een dochterje van een jaar. Ze zouden eigenlijk ergens anders logeren maar hier was wat tussen gekomen. Los van het feit dat de baby met een soort spuit gevoed werd, tot ontsteltenis van Claudette, genoten we van hun gezelschap. Twee weken terug hoorde ik dat dit stel heeft besloten in augustus naar Egypte te komen om hier te komen wonen. Ze hadden ons verteld dat ze bij voorkeur in een groene buitenwijk van Cairo wilden wonen maar ik dacht: “Laat ik het toch maar proberen”. En ja hoor, twee dagen later belde Randy vanuit de VS om te vragen of de flat nog beschikbaar was. We durfden het bijna niet te vragen, maar ze willen ook alle spullen in de flat overnemen. Zelfs de auto kan zich verheugen in de interesse van Randy. Die paar deukjes neemt hij op de koop toe.
Dat scheelt ons een hoop ongewenste aanloop van plaatselijke koopjesjagers. En dat is een hele opluchting.
Lees verder..
Je staat er verstelt van hoeveel je wel niet verzamelt na een paar jaar. We kwamen met een paar koffers aan en nu moeten we het meerendeel van onze spullen achterlaten wanneer we op het vliegtuig stappen. De flat die we huren kwam zonder meubilair, in tegenstelling tot wat gebruikelijk is voor expats, zodat we een hele verzameling meubilair hebben waar we nu weer van af moeten.
Kort nadat we hierover begonnen na te denken kregen we een emailtje van een stel dat we nog kennen van een paar jaar terug die interesse toonden in het overnemen van onze flat en ons meubilair. Zij zijn nu in Australie en hebben een dochtertje ongeveer zo oud als Naomi, dus dat leek prima uit te komen. Ze hopen in september naar Egypte te komen. Maar nadat we foto’s en een plattegrond hadden gestuurd kregen we tot ons verdriet toch een mailtje dat ze liever zelf op zoek gaan naar een flat en geen interesse meer hadden in de rest van onze spullen, behalve in de gratis box en kinderstoel. Dat was even slikken en we probeerden ons al mentaal voor te bereiden op drommen Egyptenaren op koopjesjacht door ons huis.
Vorig jaar hadden we voor 2 of 3 dagen een Amerikaans stel te logeren met een dochterje van een jaar. Ze zouden eigenlijk ergens anders logeren maar hier was wat tussen gekomen. Los van het feit dat de baby met een soort spuit gevoed werd, tot ontsteltenis van Claudette, genoten we van hun gezelschap. Twee weken terug hoorde ik dat dit stel heeft besloten in augustus naar Egypte te komen om hier te komen wonen. Ze hadden ons verteld dat ze bij voorkeur in een groene buitenwijk van Cairo wilden wonen maar ik dacht: “Laat ik het toch maar proberen”. En ja hoor, twee dagen later belde Randy vanuit de VS om te vragen of de flat nog beschikbaar was. We durfden het bijna niet te vragen, maar ze willen ook alle spullen in de flat overnemen. Zelfs de auto kan zich verheugen in de interesse van Randy. Die paar deukjes neemt hij op de koop toe.
Dat scheelt ons een hoop ongewenste aanloop van plaatselijke koopjesjagers. En dat is een hele opluchting.
Lees verder..
10 July, 2009
Vrijdagmiddag en virtuele familie
Terug uit de kerk en na een kopje koffie zitten Claudette en ik ‘gezellig’ achter onze laptops te typen. We proberen natuurlijk op onze kerkdag niet met werk bezig te zijn hoewel er altijd verleidelijke emails op de loer liggen in de inbox. We hebben net de ramen dichtgedaan en de airco aangezet omdat de middaghitte onze kamer langzaam in een sauna verandert. Naomi ligt lekker te slapen en wij genieten van een moment rust.
Onze kleine dame begint steeds meer van de wereld te ontdekken nu ze lopend en kruipend haar weg weet te vinden naar plaatsen waar wij haar liever vandaan houden. Zo heeft ze bijvoorbeeld een onverklaarbare voorkeur om met de tioletpot en de wc-borstel te spelen. Vorige week heeft ze de net gebroken van de houten giraffe die we vorige jaar kado hebben gekregen. Het beest had bij aankomst al last van gebroken ledematen en nu dus weer. Gelukkig is de nek weer aan elkaar gelijmd en we hebben hem een plaatsje gegeven ver weg bij de grijpgrage handjes van Naomi vandaan.
Nu ik meer thuis werk valt mij vaker de taak ten deel om op Naomi te passen. Tussen mijn computerwerk door probeer ik met een schuin oog op haar te letten en soms speelt ze voor een poosje in de box. Wanneer ze echter in de buurt komt van mijn werkplek heeft ze geen rust voordat ze met mijn telefoon, laptop of Palm pilot kan spelen. Het zal waarschijnlijk niet lang duren voor ze haar eigen apparaten heeft en vanuit haar slaapkamer online met ons in contact blijft. Ik las net een bericht over families die contact met elkaar houden door middel van online computergames. Aan de ene kant bizar en aan de andere kant een oplossing voor familieleden die ver weg zijn van elkaar, en dat lijkt steeds meer voor te komen.
Dit zal voor ons waarschijnlijk ook een poosje het geval zijn wanneer ik naar Nederland ga en Claudette en Naomi nog een tijdje in Canada blijven. Nu al hebben we voornamelijk via Skype en webcam contact met ouders en broers een zussen. Ik ben benieuwd welke kant dit uit zal gaan. Nu al speelt een groot deel, of zelfs het merendeel, van onze sociale contacten zich af via Internet of mobiele telefoons. Voor ons is dit voornamelijk positief en onze behoefte aan menselijk contact in de echte wereld is geenszins minder geworden. Ik weet wel dat er ook negatieve kanten aan deze ontwikkeling zitten maar voor nu ben ik gewoon benieuwd hoe het onze wereld zal vormen en hoe het eruit zal zien na 10 of 20 jaar. Zomaar een gedachte op mijn vrije vrijdagmiddag.
Lees verder..
Onze kleine dame begint steeds meer van de wereld te ontdekken nu ze lopend en kruipend haar weg weet te vinden naar plaatsen waar wij haar liever vandaan houden. Zo heeft ze bijvoorbeeld een onverklaarbare voorkeur om met de tioletpot en de wc-borstel te spelen. Vorige week heeft ze de net gebroken van de houten giraffe die we vorige jaar kado hebben gekregen. Het beest had bij aankomst al last van gebroken ledematen en nu dus weer. Gelukkig is de nek weer aan elkaar gelijmd en we hebben hem een plaatsje gegeven ver weg bij de grijpgrage handjes van Naomi vandaan.
Nu ik meer thuis werk valt mij vaker de taak ten deel om op Naomi te passen. Tussen mijn computerwerk door probeer ik met een schuin oog op haar te letten en soms speelt ze voor een poosje in de box. Wanneer ze echter in de buurt komt van mijn werkplek heeft ze geen rust voordat ze met mijn telefoon, laptop of Palm pilot kan spelen. Het zal waarschijnlijk niet lang duren voor ze haar eigen apparaten heeft en vanuit haar slaapkamer online met ons in contact blijft. Ik las net een bericht over families die contact met elkaar houden door middel van online computergames. Aan de ene kant bizar en aan de andere kant een oplossing voor familieleden die ver weg zijn van elkaar, en dat lijkt steeds meer voor te komen.
Dit zal voor ons waarschijnlijk ook een poosje het geval zijn wanneer ik naar Nederland ga en Claudette en Naomi nog een tijdje in Canada blijven. Nu al hebben we voornamelijk via Skype en webcam contact met ouders en broers een zussen. Ik ben benieuwd welke kant dit uit zal gaan. Nu al speelt een groot deel, of zelfs het merendeel, van onze sociale contacten zich af via Internet of mobiele telefoons. Voor ons is dit voornamelijk positief en onze behoefte aan menselijk contact in de echte wereld is geenszins minder geworden. Ik weet wel dat er ook negatieve kanten aan deze ontwikkeling zitten maar voor nu ben ik gewoon benieuwd hoe het onze wereld zal vormen en hoe het eruit zal zien na 10 of 20 jaar. Zomaar een gedachte op mijn vrije vrijdagmiddag.
Lees verder..
05 July, 2009
5 juli 2009 | dagboek #53
Langzaam kruipt de zomer dichterbij en de temperatuur kruipt omhoog. We zijn blij dat we vorig jaar een kleine airco geinstalleerd hebben want bij 40 graden wordt het lastig om het hoofd koel te houden. Gelukkig is het niet iedere dag zo heet maar we hebben een paar hele warme dagen gehad. Langzaam begint ook het besef door te dringen dat we nu echt weggaan. Soms bekruip me een weemoedig gevoel over de dingen die ik zal missen zoals de ezelskarretjes, de gezellige chaos en de zon die altijd lijkt te schijnen, ook al is die soms versluierd door de smog. Egyptenaren moeten vaak het meeste wennen aan de rust ’s avonds op straat als ze naar een Westers land gaan. Hier komt het leven pas ’s avonds echt op gang. Het verkeer is het drukst na zonsondergang. Ik denk niet dat we dat ook gaan missen. Wij houden wel van een beetje rust na het avondeten.
Afgelopen vrijdag gingen we naar onze huisbazin om de huur te brengen en het treurige nieuws van ons vertrek. We hadden Naomi meegenomen om de gemoederen een beetje af te leiden. Egyptenaren zijn gek op kleine kinderen, vooral als ze geel haar en blauwe hebben. Gelukkig viel het niet al te zwaar. Ze had net weer iemand gevonden die wellicht de flat wil kopen. Onder het genot van een glaasje cola en een Egyptische muziekzender op tv hebben we de details besproken in Arabisch, Engels en Frans. Als het nu niet duidelijk is..
Diezelfde middag waren we uitgenodigd bij een Egyptische collega van Claudette die naast ons ook een andere collega had uitgenodigd die net haar ouders en broers over had uit Australie. Zelfs een huisgenootje was van de partij omdat ze die natuurlijk moeilijk konden overslaan. Ze woont in een wijk aan de rand van de stad met een overdaad aan tuk-tuks en af een toe open stukjes land waar iets groens op verbouwd wordt. Rhada had ook twee ooms en tantes met kinderen over de vloer, om te helpen en om die buitenlanders eens goed te bekijken. Het hele gezelschap werd in twee smalle kamers geperst met precies twee ventilatoren om ons koel te houden. Onder het wakend oog van Maria en Sint Joris die vanuit goudkleurige lijsten op ons neerkeken genoten we van zelf gemaakte drankjes en kregen we de kans om haar familie beter te leren kennen. Al snel was het tijd voor de maaltijd. Er was zoveel eten klaargemaakt dat er bijna geen plaats meer was voor bordjes en bestek. Ook al waren we met minstens twaalf personen nadat we klaar waren met eten leek het alsof we nauwelijks iets hadden gehad. Alle schalen waren bijna net zo vol als toen we aan tafel gingen. Gelukkig vonden we genade in de ogen van onze gulle gastvrouw en werden we niet gedwongen alle schalen leeg te eten zoals het Egyptische gastvrijheid betaamd.
Dit is iets dat we zeker zullen missen, de hartelijkheid en gastvrijheid van Egyptenaren. We zullen proberen iets van deze goede gewoonten mee te nemen naar Nederland en Canada. Wellicht hebben we hiervoor nog een plekje in onze koffers, als we die plastic piramides en papirus posters achterlaten.
Lees verder..
Afgelopen vrijdag gingen we naar onze huisbazin om de huur te brengen en het treurige nieuws van ons vertrek. We hadden Naomi meegenomen om de gemoederen een beetje af te leiden. Egyptenaren zijn gek op kleine kinderen, vooral als ze geel haar en blauwe hebben. Gelukkig viel het niet al te zwaar. Ze had net weer iemand gevonden die wellicht de flat wil kopen. Onder het genot van een glaasje cola en een Egyptische muziekzender op tv hebben we de details besproken in Arabisch, Engels en Frans. Als het nu niet duidelijk is..
Diezelfde middag waren we uitgenodigd bij een Egyptische collega van Claudette die naast ons ook een andere collega had uitgenodigd die net haar ouders en broers over had uit Australie. Zelfs een huisgenootje was van de partij omdat ze die natuurlijk moeilijk konden overslaan. Ze woont in een wijk aan de rand van de stad met een overdaad aan tuk-tuks en af een toe open stukjes land waar iets groens op verbouwd wordt. Rhada had ook twee ooms en tantes met kinderen over de vloer, om te helpen en om die buitenlanders eens goed te bekijken. Het hele gezelschap werd in twee smalle kamers geperst met precies twee ventilatoren om ons koel te houden. Onder het wakend oog van Maria en Sint Joris die vanuit goudkleurige lijsten op ons neerkeken genoten we van zelf gemaakte drankjes en kregen we de kans om haar familie beter te leren kennen. Al snel was het tijd voor de maaltijd. Er was zoveel eten klaargemaakt dat er bijna geen plaats meer was voor bordjes en bestek. Ook al waren we met minstens twaalf personen nadat we klaar waren met eten leek het alsof we nauwelijks iets hadden gehad. Alle schalen waren bijna net zo vol als toen we aan tafel gingen. Gelukkig vonden we genade in de ogen van onze gulle gastvrouw en werden we niet gedwongen alle schalen leeg te eten zoals het Egyptische gastvrijheid betaamd.
Dit is iets dat we zeker zullen missen, de hartelijkheid en gastvrijheid van Egyptenaren. We zullen proberen iets van deze goede gewoonten mee te nemen naar Nederland en Canada. Wellicht hebben we hiervoor nog een plekje in onze koffers, als we die plastic piramides en papirus posters achterlaten.
Lees verder..
11 June, 2009
11 juni 2009 | dagboek #52
Vorige week vrijdag hebben we Naomi’s eerste verjaardag gevierd! Ongelooflijk hoe snel dat gaat. Claudette d’r ouders zijn hier voor een paar weken en hadden kaarten en kadootjes meegenomen, zelfs vrolijke slingers en versiering. Claudete zelf had een cake gebakken en een paar vrienden uitgenodigd. We zullen een filmpje van de feestelijkheden op de website zetten. Naomi is een vrolijke dame en erg sociaal. Iedereen is onder de indruk van haar goedgemutste karakter. En daar zijn wij natuurlijk beretrots op. Ze kan nog niet los lopen maar ze heeft al heel wat rondjes om de koffietafel gemaakt. Haar woordenschat breid zich langzaam uit. Een van haar eerste woordjes was ‘amen’ zoals een goed zendingskind betaamd.
Voor Claudette en mij wordt het langzaam duidelijker hoe onze toekomst er uit gaat zien. We hebben besloten Egypte in september te verlaten. Claudette wil graag haar eigen huisarts bezoeken voor een paar lichamelijke klachten waar ze al langer mee rondloopt. Een daarvan is slapeloosheid en dat is de laatste tijd wat toegenomen. Mijn werk is al minder druk dan voorheen en de projecten waar ik nu nog aan werk zullen na de zomer wel min of meer afgerond zijn.
De vraag die ons het meeste bezighoud is: Wordt het Canada of Nederland? We hebben besloten om een ander buitenland avontuur een paar jaar uit te stellen. Claudette zal de eerste tijd in ieder geval naar Canada gaan om haar dokter te bezoeken en om op adem te komen. Voor mij is het lastig om op korte termijn geschikt werk te vinden in Canada. Omdat het niet handig is dat de druk voor ons gezinsinkomen op Claudette terecht komt zal ik eerst in Nederland op zoek gaan naar werk, dus mocht je iets weten.. Ik zou het liefst in ontwikkelingswerk aan de slag gaan. Het is me duidelijk geworden tijdens de jaren in Egypte dat daar mijn hart ligt.
Het is nog niet duidelijk hoe het precies zal gaan maar zoals het er nu uitziet komen we voor de komende paar jaar in Nederland terecht. Waarschijnlijk zal ik vooruit reizen om werk en onderdak te regelen en Claudette de tijd te geven om haar dingen te doen in Canada.
Op dit moment kunnen we jullie gebed goed gebruiken om wijsheid bij het nemen van alle beslissingen die voor ons liggen. Het is een hele operatie om zaken hier af te ronden en klaar te maken voor vertrek en om de voorbereidingen te treffen die nodig zijn voor Nederland en Canada. We zullen ook immigratie moeten regelen voor Claudette. Het hebben van werk is een voorwaarde om Claudette over te kunnen laten komen (wat overigens niet het geval is in Canada.)
We zullen jullie op de hoogte houden!
Lees verder..
Voor Claudette en mij wordt het langzaam duidelijker hoe onze toekomst er uit gaat zien. We hebben besloten Egypte in september te verlaten. Claudette wil graag haar eigen huisarts bezoeken voor een paar lichamelijke klachten waar ze al langer mee rondloopt. Een daarvan is slapeloosheid en dat is de laatste tijd wat toegenomen. Mijn werk is al minder druk dan voorheen en de projecten waar ik nu nog aan werk zullen na de zomer wel min of meer afgerond zijn.
De vraag die ons het meeste bezighoud is: Wordt het Canada of Nederland? We hebben besloten om een ander buitenland avontuur een paar jaar uit te stellen. Claudette zal de eerste tijd in ieder geval naar Canada gaan om haar dokter te bezoeken en om op adem te komen. Voor mij is het lastig om op korte termijn geschikt werk te vinden in Canada. Omdat het niet handig is dat de druk voor ons gezinsinkomen op Claudette terecht komt zal ik eerst in Nederland op zoek gaan naar werk, dus mocht je iets weten.. Ik zou het liefst in ontwikkelingswerk aan de slag gaan. Het is me duidelijk geworden tijdens de jaren in Egypte dat daar mijn hart ligt.
Het is nog niet duidelijk hoe het precies zal gaan maar zoals het er nu uitziet komen we voor de komende paar jaar in Nederland terecht. Waarschijnlijk zal ik vooruit reizen om werk en onderdak te regelen en Claudette de tijd te geven om haar dingen te doen in Canada.
Op dit moment kunnen we jullie gebed goed gebruiken om wijsheid bij het nemen van alle beslissingen die voor ons liggen. Het is een hele operatie om zaken hier af te ronden en klaar te maken voor vertrek en om de voorbereidingen te treffen die nodig zijn voor Nederland en Canada. We zullen ook immigratie moeten regelen voor Claudette. Het hebben van werk is een voorwaarde om Claudette over te kunnen laten komen (wat overigens niet het geval is in Canada.)
We zullen jullie op de hoogte houden!
Lees verder..
09 May, 2009
9 mei 2009 | dagboek #51
Vorige keer schreef ik over de toekomstplannen van Ingy en ons. Inmiddels heeft Ingy besloten toch voor Road9 te blijven werken en niet bij de overheid. (Hoera!) En Claudette en ik zijn weer wat verder in onze plannen voor na Egypte.
De afgelopen weken zijn mij bijzonder stressvol geweest. We hebben een collega moeten ontslaan en ik ben niet langer managing director. Eerst het verhaal van Mary. Road9 Media is verantwoordelijk voor een tijdschrift dat zijn geld verdiend met advertenties van bedrijven in de wijk Maadi. De afhandeling van de advertenties werd gedaan door Mary. Ze deed dit al minstens 5 jaar en was er behoorlijk bedreven in. Totdat ze 4 weken geleden zich ziek meldde. Toen een collega begon om haar werk over te nemen bleek dat alle computerbestanden weg waren en dat alle papieren administratie nergens te vinden was. In eerste instantie gaf Mary aan ontevreden te zijn over haar laatste evaluatie maar al snel bleek dat ze iedere maand een behoorlijk deel van de inkomsten in haar eigen zak had gestopt. Dit was een behoorlijke schok. Iemand die je vertrouwd en die al die tijd geld heeft gestolen. De hele afhandeling hiervan ging op zijn typisch Egyptisch waarbij de politie en juridische procedures omzeild worden om toch nog een klein deel van het gestolen geld terug te krijgen. Gelukkig is het inmiddels achter de rug maar de heel toestand heeft me wel een paar slapeloze nachten gekost.
Dit was vorige week. Deze week werd mijn rol als managing director van Road9 Media overgenomen door de directeur van Arab Vision. Dit is ook een ingrijpend proces. Ik ben door AV gevraagd om een groot website project en training te doen voordat we Egypte verlaten. Om hiervoor tijd vrij te maken neemt iemand anders mijn management taken in het bedrijf over. Road9 is een beetje mijn kindje en het neemt tijd om dit los te laten. Ik ben begonnen mijn werk over te dragen en er voor te zorgen dat alle projecten goed blijven lopen.
Deze verandering is sneller gegaan dan we hadden gepland maar het geeft ons de ruimte om actiever vooruit te kijken. Ik hoop zelf een of twee projecten op te pakken todat we weggaan die een concrete voorbereiding kunnen vormen op humanitair werk. We geloven dat God in controle is en wij bidden om Zijn leiding voor ons leven en dat geeft het vertrouwen dat we op de juiste plek terecht zullen komen.
We houden jullie op de hoogte!
PS: op onze website staan leuke video’s van Naomi
Lees verder..
De afgelopen weken zijn mij bijzonder stressvol geweest. We hebben een collega moeten ontslaan en ik ben niet langer managing director. Eerst het verhaal van Mary. Road9 Media is verantwoordelijk voor een tijdschrift dat zijn geld verdiend met advertenties van bedrijven in de wijk Maadi. De afhandeling van de advertenties werd gedaan door Mary. Ze deed dit al minstens 5 jaar en was er behoorlijk bedreven in. Totdat ze 4 weken geleden zich ziek meldde. Toen een collega begon om haar werk over te nemen bleek dat alle computerbestanden weg waren en dat alle papieren administratie nergens te vinden was. In eerste instantie gaf Mary aan ontevreden te zijn over haar laatste evaluatie maar al snel bleek dat ze iedere maand een behoorlijk deel van de inkomsten in haar eigen zak had gestopt. Dit was een behoorlijke schok. Iemand die je vertrouwd en die al die tijd geld heeft gestolen. De hele afhandeling hiervan ging op zijn typisch Egyptisch waarbij de politie en juridische procedures omzeild worden om toch nog een klein deel van het gestolen geld terug te krijgen. Gelukkig is het inmiddels achter de rug maar de heel toestand heeft me wel een paar slapeloze nachten gekost.
Dit was vorige week. Deze week werd mijn rol als managing director van Road9 Media overgenomen door de directeur van Arab Vision. Dit is ook een ingrijpend proces. Ik ben door AV gevraagd om een groot website project en training te doen voordat we Egypte verlaten. Om hiervoor tijd vrij te maken neemt iemand anders mijn management taken in het bedrijf over. Road9 is een beetje mijn kindje en het neemt tijd om dit los te laten. Ik ben begonnen mijn werk over te dragen en er voor te zorgen dat alle projecten goed blijven lopen.
Deze verandering is sneller gegaan dan we hadden gepland maar het geeft ons de ruimte om actiever vooruit te kijken. Ik hoop zelf een of twee projecten op te pakken todat we weggaan die een concrete voorbereiding kunnen vormen op humanitair werk. We geloven dat God in controle is en wij bidden om Zijn leiding voor ons leven en dat geeft het vertrouwen dat we op de juiste plek terecht zullen komen.
We houden jullie op de hoogte!
PS: op onze website staan leuke video’s van Naomi
Lees verder..
27 March, 2009
27 maart 2009 | dagboek #50
Iedereen heeft zo zijn eigen verwachtingen van de toekomst. Sommigen zoeken geluk, wat dat ook mag zijn, anderen zekerheid en weer anderen avontuur of een nieuwe uitdaging. Vandaag dacht ik over het verschil tussen de toekomstplannen van Claudette en mij en Ingy, een programmeur bij ons op het werk.
Het speelde al eerder maar afgelopen week ging de kogel door de kerk, Ingy gaat ons verlaten voor een baan bij de overheid. Dit is jammer voor ons omdat ze een bekwame internetspecialist is. Ze is bij mij komen werken toen we nog in de Free Zone zaten met 4 man in een kleine kamer in een half afgebouwd kantoorpand. De afgelopen twee jaar heeft ze zich ontwikkeld tot een specialist op het gebied van het CMS programma waar we mee werken. Ze is iemand die zich in een probleem vastbijt en niet loslaat totdat ze een oplossing heeeft gevonden. Dit is een zeldzame eigenschap bij Egyptenaren. Daarnaast is ze een harde werker en een toegewijde kracht. En ze heeft het prima naar haar zin bij ons. Ze zat met tranen in haar ogen bij mijn bureau toen ze me vertelde dat ze ons ging verlaten.
Het lastige is echter dat haar ouders zich zorgen maken over haar toekomst. Zij zien haar het liefst werken bij de overheid waar de kans om haar baan te verliezen in hun ogen niet bestaat, in tegenstelling tot een klein bedrijfje als het onze. Daarnaast krijg je van de overheid een pensioentje, iets dat veel commerciele bedrijven niet doen. Met andere woorden, werken bij de overheid staat gelijk aan zekerheid. Hier staat echter tegenover dat het salaris minder dan de helft is van wat ze bij ons verdiend en geen van de extra’s heeft zoals een 13e maand en reiskostenvergoeding. Ook is het een stuk verder reizen voor haar en werken in een minder prettige omgeving. Voor Egyptische Christenen maakt het een groot verschil om in een bedrijf te werken met andere geloofsgenoten.
Ondanks pogingen van mij, haar collega’s en onze HR manager is ze toch bezweken voor de druk van haar thuisfront. Dat is begrijpelijk. Voor een Egyptisch, ongetrouwd meisje is het belangrijk om de wensen van haar ouders te respecteren. Aan de ene kant zal het haar, of in ieder geval haar ouders, het idee geven van zekerheid terwijl het aan de andere kant het opgeven van een vertrouwde werkplek is met vertrouwde collega’s.
Claudette en ik staan ook voor een beslissing over onze toekomst. Wij hebben wel wat dingen gemeen met Ingy maar er zijn ook verschillen. Wij hebben besloten om Egypte eind dit jaar te verlaten. Het is nog niet duidelijk waar we precies naar toe zullen gaan en wat we gaan doen dus wat dat betreft verkeren we nog in het onzekere. Wel weten we dat we met wat minder verschillende aanspreekpunten en organisatie te maken willen hebben dan nu. Door IS worden we ‘uitgeleend’ aan de groep waar we werken die ons weer onderbrengt in een aparte afdeling, of bedrijf in mijn geval. Dat zijn dus al 3 instanties per persoon. Daarnaast hebben we een thuisfront en kerken in Nederland en Canada waar we contacten mee onderhouden. Al met al telt dit aardig op. Dit zouden we graag wat meer recht-toe-rechtaan willen om het wat minder ingewikkeld te maken.
Een ander punt is dat ik graag in hulpverlening aan de allerarmsten wil werken. Dit mis ik in mijn huidge werk. Omdat Claudette veel met Afrikanen werkt zitten we te denken over werken in Afrika met een hulpverleningsoragnisatie voor 1 of 2 jaar. Hier zijn we serieus over aan het bidden. We hebben al met een organisatie gepraat en verschillende mensen die in Afrika werken om een duidelijk beeld te krijgen. Het is goed mogelijk dat we alsnog terugschrikken voor malaria en gegrilde springkanen en in Holland of Canada belanden maar vooralsnog bekijken we of Afrika een realistische optie is.
Lees verder..
Het speelde al eerder maar afgelopen week ging de kogel door de kerk, Ingy gaat ons verlaten voor een baan bij de overheid. Dit is jammer voor ons omdat ze een bekwame internetspecialist is. Ze is bij mij komen werken toen we nog in de Free Zone zaten met 4 man in een kleine kamer in een half afgebouwd kantoorpand. De afgelopen twee jaar heeft ze zich ontwikkeld tot een specialist op het gebied van het CMS programma waar we mee werken. Ze is iemand die zich in een probleem vastbijt en niet loslaat totdat ze een oplossing heeeft gevonden. Dit is een zeldzame eigenschap bij Egyptenaren. Daarnaast is ze een harde werker en een toegewijde kracht. En ze heeft het prima naar haar zin bij ons. Ze zat met tranen in haar ogen bij mijn bureau toen ze me vertelde dat ze ons ging verlaten.
Het lastige is echter dat haar ouders zich zorgen maken over haar toekomst. Zij zien haar het liefst werken bij de overheid waar de kans om haar baan te verliezen in hun ogen niet bestaat, in tegenstelling tot een klein bedrijfje als het onze. Daarnaast krijg je van de overheid een pensioentje, iets dat veel commerciele bedrijven niet doen. Met andere woorden, werken bij de overheid staat gelijk aan zekerheid. Hier staat echter tegenover dat het salaris minder dan de helft is van wat ze bij ons verdiend en geen van de extra’s heeft zoals een 13e maand en reiskostenvergoeding. Ook is het een stuk verder reizen voor haar en werken in een minder prettige omgeving. Voor Egyptische Christenen maakt het een groot verschil om in een bedrijf te werken met andere geloofsgenoten.
Ondanks pogingen van mij, haar collega’s en onze HR manager is ze toch bezweken voor de druk van haar thuisfront. Dat is begrijpelijk. Voor een Egyptisch, ongetrouwd meisje is het belangrijk om de wensen van haar ouders te respecteren. Aan de ene kant zal het haar, of in ieder geval haar ouders, het idee geven van zekerheid terwijl het aan de andere kant het opgeven van een vertrouwde werkplek is met vertrouwde collega’s.
Claudette en ik staan ook voor een beslissing over onze toekomst. Wij hebben wel wat dingen gemeen met Ingy maar er zijn ook verschillen. Wij hebben besloten om Egypte eind dit jaar te verlaten. Het is nog niet duidelijk waar we precies naar toe zullen gaan en wat we gaan doen dus wat dat betreft verkeren we nog in het onzekere. Wel weten we dat we met wat minder verschillende aanspreekpunten en organisatie te maken willen hebben dan nu. Door IS worden we ‘uitgeleend’ aan de groep waar we werken die ons weer onderbrengt in een aparte afdeling, of bedrijf in mijn geval. Dat zijn dus al 3 instanties per persoon. Daarnaast hebben we een thuisfront en kerken in Nederland en Canada waar we contacten mee onderhouden. Al met al telt dit aardig op. Dit zouden we graag wat meer recht-toe-rechtaan willen om het wat minder ingewikkeld te maken.
Een ander punt is dat ik graag in hulpverlening aan de allerarmsten wil werken. Dit mis ik in mijn huidge werk. Omdat Claudette veel met Afrikanen werkt zitten we te denken over werken in Afrika met een hulpverleningsoragnisatie voor 1 of 2 jaar. Hier zijn we serieus over aan het bidden. We hebben al met een organisatie gepraat en verschillende mensen die in Afrika werken om een duidelijk beeld te krijgen. Het is goed mogelijk dat we alsnog terugschrikken voor malaria en gegrilde springkanen en in Holland of Canada belanden maar vooralsnog bekijken we of Afrika een realistische optie is.
Lees verder..
14 February, 2009
14 februari 2009 | dagboek #49
Soms wens je wel eens dat de resultaten van ons werk hier wat meeslepender en dramatischer waren; ingrijpende veranderingen in mensenlevens of zichbare verbetering van de leefomgeving hier. Regelmatig bestaat ons werk uit het rechtzetten van problemen tussen mensen die moeilijk kunnen samenwerken. Net na we terug waren uit Canada ontstond er een probleem met een voorganger van de grootste protestantse kerk hier in Cairo. Deze gemeente doet geweldig goed werk en veel mensen vinden via deze kerk hun weg naar God. Maar tijdens dit verschil van inzicht verbaasde ik me over de kinderachtige manier waarop zo’n predikant met een probleem omgaat. Ik heb het er niet over wie nu ‘het gelijk’ aan zijn zijde heeft maar de manier waarop je als volwassen mensen met een conflict omgaat. Of dit nu cultureel is weet ik niet maar het maakt het voor mij soms moeilijk om positief te blijven. Uiteindelijk komt het er op neer dat de man zo veel mogelijk invloed en controle naar zichzelf en zijn club toe wil trekken.
Ook Claudette worstelt vaak met de eindeloze conflicten die haar Sudanese staf heeft met hun Egyptische collega’s en met elkaar. Afgelopen week werd de hoofdmeester van de school waar ze bij betrokken is, bedreigd door mannen met messen omdat hij een lid van hun stam niet goed behandeld zou hebben. Zou het leven niet veel makkelijker zijn als dit soort mensenlijke conflicten niet voortdurend roet in het eten gooien? Wij zijn gewend dat je mensen in principe vertrouwd totdat ze het tegendeel bewijzen. Hier geldt meestal het omgekeerde, vertrouw alleen mensen die tot jouw ‘kring’ behoren: familie, vriende, kerkgenoten of collega’s. Mensen van een andere religie of huiskleur vallen bij voorkeur af, hoewel Westerlingen meestal een soort bevoorrechte status genieten.
Onlangs heb ik van een vriendin het boek “Geheime Gelovigen” van Anne van der Bijl gekregen. Dit spreekt me wel aan. Het laat een heel andere kant zien van mensen in het Midden Oosten. Blijkbaar is het mogelijk dat mensen echt veranderen en ook over cultuurbepaalde struikelblokken heenstappen die zo vaak in de weg staan van echte bewogenheid met anderen. Ik werk dagelijks met plaatselijke Christenen hier en soms schrik ik van de bekrompen houding van mensen ten opzichte van anderen die hulp nodig hebben. Zolang men het met de eigen familie en vrienden maar gezellig heeft.. Gelukkig geldt dit niet voor iedereen en daar gaat het boek over. Er zijn blijkbaar ook mensen die hun eigen geluk en leven op het spel willen zetten voor anderen. Het is bemoedigend dat dit niet alleen voor jihadies geldt.
Afgelopen week heeft de geheime politie een jongen voor enkele dagen gevangengezet die protesteerde vanwege de toestand in Gaza. Hij riep Egypte op om de mensen op humanitair gebied te helpen. Deze zoon van een Egyptsiche vader en Duitse moeder heeft zijn inzet met een paar dagen gevangenis moeten bekopen, zonder vonnis of uitleg. Egypte wil graag vooraan aan de onderhandelingstafel zitten maar oproepen om mensen te helpen, dat wordt niet getolereerd.
Gisteravond hadden we een vriend op bezoek die leiding geeft aan een organisatie die locale zendelingen toerust. Hij en zijn vrouw hebben we in Egypte leren kennen maar tegenwoordig wonen ze in Spanje. Ze helpen locale mensen om er op uit te trekken met de blijde boodschap. Het mooie is dat dit geweldig effectief is. Er worden duizenden bereikt door mensen die hun taal spreken en hun cultuur delen, tegen een fractie van wat het kost om een Westerling te sturen. Hij vertelde hoe hun werk langzaam groeit en dat er kerken gebouwd worden op plekken waar 30 jaar terug vrijwel geen gelovigen waren. Dit geeft een mens weer moed.
Lees verder..
Ook Claudette worstelt vaak met de eindeloze conflicten die haar Sudanese staf heeft met hun Egyptische collega’s en met elkaar. Afgelopen week werd de hoofdmeester van de school waar ze bij betrokken is, bedreigd door mannen met messen omdat hij een lid van hun stam niet goed behandeld zou hebben. Zou het leven niet veel makkelijker zijn als dit soort mensenlijke conflicten niet voortdurend roet in het eten gooien? Wij zijn gewend dat je mensen in principe vertrouwd totdat ze het tegendeel bewijzen. Hier geldt meestal het omgekeerde, vertrouw alleen mensen die tot jouw ‘kring’ behoren: familie, vriende, kerkgenoten of collega’s. Mensen van een andere religie of huiskleur vallen bij voorkeur af, hoewel Westerlingen meestal een soort bevoorrechte status genieten.
Onlangs heb ik van een vriendin het boek “Geheime Gelovigen” van Anne van der Bijl gekregen. Dit spreekt me wel aan. Het laat een heel andere kant zien van mensen in het Midden Oosten. Blijkbaar is het mogelijk dat mensen echt veranderen en ook over cultuurbepaalde struikelblokken heenstappen die zo vaak in de weg staan van echte bewogenheid met anderen. Ik werk dagelijks met plaatselijke Christenen hier en soms schrik ik van de bekrompen houding van mensen ten opzichte van anderen die hulp nodig hebben. Zolang men het met de eigen familie en vrienden maar gezellig heeft.. Gelukkig geldt dit niet voor iedereen en daar gaat het boek over. Er zijn blijkbaar ook mensen die hun eigen geluk en leven op het spel willen zetten voor anderen. Het is bemoedigend dat dit niet alleen voor jihadies geldt.
Afgelopen week heeft de geheime politie een jongen voor enkele dagen gevangengezet die protesteerde vanwege de toestand in Gaza. Hij riep Egypte op om de mensen op humanitair gebied te helpen. Deze zoon van een Egyptsiche vader en Duitse moeder heeft zijn inzet met een paar dagen gevangenis moeten bekopen, zonder vonnis of uitleg. Egypte wil graag vooraan aan de onderhandelingstafel zitten maar oproepen om mensen te helpen, dat wordt niet getolereerd.
Gisteravond hadden we een vriend op bezoek die leiding geeft aan een organisatie die locale zendelingen toerust. Hij en zijn vrouw hebben we in Egypte leren kennen maar tegenwoordig wonen ze in Spanje. Ze helpen locale mensen om er op uit te trekken met de blijde boodschap. Het mooie is dat dit geweldig effectief is. Er worden duizenden bereikt door mensen die hun taal spreken en hun cultuur delen, tegen een fractie van wat het kost om een Westerling te sturen. Hij vertelde hoe hun werk langzaam groeit en dat er kerken gebouwd worden op plekken waar 30 jaar terug vrijwel geen gelovigen waren. Dit geeft een mens weer moed.
Lees verder..
03 February, 2009
3 februari 2009 | dagboek #48
Afgelopen middag had ik samen met mijn collega Fadi een online meeting met Fiona in Montreal, Gwen ergens in de VS en Agden in Noorwegen. Het laatste drietal keek mee op het computerscherm van Fadi naar de uitleg van een website systeem dat we voor hun IT bedrijf willen gebruiken. Door middel van headsets of een telefoonlijn konden we met elkaar praten en af een toe kreeg ik een berichtje via Skype van Fiona met aanvullende instructies. Daar zaten we dus met mensen op 4 verschillende locaties in verschillende tijdzones; bij Fiona was het nog vroeg in de morgen terwijl het bij ons halverwege de middag was. Als dat geen outsourcing is.
Het bedrijf waar we mee in contact zijn, is gevestigd in Noorwegen maar heeft medewerkers verspreid over verchillende landen. Het is een IT bedrijf en sommige programmeeropdrachten worden uitbesteed aan freelancers in India terwijl sommige consultancyopdrachten in de VS worden uitgevoerd. Mijn link is Fiona, een vriendin uit Montreal. Zij en haar man hebben 6 jaar in India gewerkt met de organisatie waar wij ook door uitgezonden zijn. Zij werkte daar met een Zweedse IT firma die vanuit India werkt. Ze werkt nu in Montral als bedrijfsconsultant en zodoende raakte ze betrokken bij dit bedrijf die hun website graag willen vernieuwen. Vorige week stuurde ze me een berichtje via Skype en zodoende zaten we vanmiddag met elkaar te praten.
Het blijft me fascineren hoe dit allemaal werkt. Het voelt vreemd om een meeting te hebben met mensen die je wel hoort maar niet ziet. Ik ben net bezig in een boek van Thomas Friedmann, The World is Flat. Deze Amerikaanse journalist beschrijft hoe de ontwikkelingen in communicatie techniek zoals email, internet en snelle verbindingen de wereld ‘platter’ hebben gemaakt door mensen als het ware dichter bij elkaar te brengen, zowel in afstand en tijd alsook in verhoudingen. Iedereen met toegang tot deze media kan informatie zoeken, communiceren en publiceren zonder de grote drempels die hier 20 jaar geleden voor waren. Dit merk je vooral wanneer je in een ander land woont en je werk contacten over de grens met zich meebrengt. Zonder internet en email is dit bijna niet voor te stellen. Ik kan me nog goed herinneren hoe een telefoontje vanuit mijn studentenkamer in Leiden naar Equador werd afgestraft met een beste telefoonrekening. Nu praten we bijna dagelijks met familie in het buitenland zonder ons zorgen te maken over de kosten. En je kunt elkaar zelfs zien!
We raken er aan gewend maar nu ik er zo over nadenk is het toch wel verbazend. Terwijl ik dit zit te typen geeft Claudette een cursus op haar werk. Ze vertelde me dat er zo’n 10 mensen meedoen met de cursus en de deelnemers komen uit een bonte variate van landen: Egypte, Sudan, Ethiopie, Eritrea, Iraq en Australie terwijl Claudette uit Canada komt.
Zo’n mix van nationaliteiten brengt ook wel de nodige problemen en misverstanden met zich mee. Vaak denk je iemand te begrijpen maar blijken alleen de woorden overeen te komen maar de betekenis een heel andere te zijn. Gelukkig wordt het beter als je elkaar beter leert kennen. Soms moet er een probleem ontstaan voordat dit soort miscommunicatie duidelijk wordt. In mijn geval, ik verwacht meestal directe actie als ik iets aan een medewerker vraag. Voor een Egyptenaar is dit niet vanzelfsprekend. Ze zullen ‘Ja’ zeggen en vervolgens wachten op nadere instructies, terwijl ik dacht dat de opdracht duidelijk was en meteen uitgevoerd zou worden. Ik heb geleerd duidelijk te zijn over wanneer ik iets verwacht en de deur open te houden voor vragen wanneer iets niet duidelijk is. Maar tegenwoordig heb ik meer misverstanden met mijn Nederlandse collega’s dan met de mensen hier. Wanneer je alleen maar communiceert via email kan het zelfs tussen landgenoten behoorlijk verwarrend worden. Contact met mensen van vlees en bloed blijft wellicht toch de beste methode. Tot ziens!
Lees verder..
Het bedrijf waar we mee in contact zijn, is gevestigd in Noorwegen maar heeft medewerkers verspreid over verchillende landen. Het is een IT bedrijf en sommige programmeeropdrachten worden uitbesteed aan freelancers in India terwijl sommige consultancyopdrachten in de VS worden uitgevoerd. Mijn link is Fiona, een vriendin uit Montreal. Zij en haar man hebben 6 jaar in India gewerkt met de organisatie waar wij ook door uitgezonden zijn. Zij werkte daar met een Zweedse IT firma die vanuit India werkt. Ze werkt nu in Montral als bedrijfsconsultant en zodoende raakte ze betrokken bij dit bedrijf die hun website graag willen vernieuwen. Vorige week stuurde ze me een berichtje via Skype en zodoende zaten we vanmiddag met elkaar te praten.
Het blijft me fascineren hoe dit allemaal werkt. Het voelt vreemd om een meeting te hebben met mensen die je wel hoort maar niet ziet. Ik ben net bezig in een boek van Thomas Friedmann, The World is Flat. Deze Amerikaanse journalist beschrijft hoe de ontwikkelingen in communicatie techniek zoals email, internet en snelle verbindingen de wereld ‘platter’ hebben gemaakt door mensen als het ware dichter bij elkaar te brengen, zowel in afstand en tijd alsook in verhoudingen. Iedereen met toegang tot deze media kan informatie zoeken, communiceren en publiceren zonder de grote drempels die hier 20 jaar geleden voor waren. Dit merk je vooral wanneer je in een ander land woont en je werk contacten over de grens met zich meebrengt. Zonder internet en email is dit bijna niet voor te stellen. Ik kan me nog goed herinneren hoe een telefoontje vanuit mijn studentenkamer in Leiden naar Equador werd afgestraft met een beste telefoonrekening. Nu praten we bijna dagelijks met familie in het buitenland zonder ons zorgen te maken over de kosten. En je kunt elkaar zelfs zien!
We raken er aan gewend maar nu ik er zo over nadenk is het toch wel verbazend. Terwijl ik dit zit te typen geeft Claudette een cursus op haar werk. Ze vertelde me dat er zo’n 10 mensen meedoen met de cursus en de deelnemers komen uit een bonte variate van landen: Egypte, Sudan, Ethiopie, Eritrea, Iraq en Australie terwijl Claudette uit Canada komt.
Zo’n mix van nationaliteiten brengt ook wel de nodige problemen en misverstanden met zich mee. Vaak denk je iemand te begrijpen maar blijken alleen de woorden overeen te komen maar de betekenis een heel andere te zijn. Gelukkig wordt het beter als je elkaar beter leert kennen. Soms moet er een probleem ontstaan voordat dit soort miscommunicatie duidelijk wordt. In mijn geval, ik verwacht meestal directe actie als ik iets aan een medewerker vraag. Voor een Egyptenaar is dit niet vanzelfsprekend. Ze zullen ‘Ja’ zeggen en vervolgens wachten op nadere instructies, terwijl ik dacht dat de opdracht duidelijk was en meteen uitgevoerd zou worden. Ik heb geleerd duidelijk te zijn over wanneer ik iets verwacht en de deur open te houden voor vragen wanneer iets niet duidelijk is. Maar tegenwoordig heb ik meer misverstanden met mijn Nederlandse collega’s dan met de mensen hier. Wanneer je alleen maar communiceert via email kan het zelfs tussen landgenoten behoorlijk verwarrend worden. Contact met mensen van vlees en bloed blijft wellicht toch de beste methode. Tot ziens!
Lees verder..
11 January, 2009
11 januari 2009 | dagboek #47
Na onze omzwervingen in Nederland en Canada zijn we op 7 januari weer teruggekomen in Egypte. We hebben genoten van alle bezoekjes en het weerzien van familie en vrienden maar we zijn ook blij weer in ons eigen bed te kunnen slapen.
De tweede dag dat we terugwaren kwam onze hulp langs om schoon te maken. Ze had ons bij onze thuiskomst verrast met de kerstdecoraties die ze overal had opgehangen en een koelkast vol met eten. We waren blij haar weer te zien en tussen het werken door maakte Claudette een praatje met haar.
Kort nadat wij vertrokken waren bleek zij een ongeluk gehad te hebben. Ongeveer een jaar geleden was ze begonnen een zwart gewaad te dragen waarbij alleen haar gezicht zichtbaar is. Nu blijkt dit niet ongevaarlijk te zijn. Doordat deze gewaden iets over de grond slepen was de slip bij het oversteken in een autowiel terecht gekomen en was ze gevallen en had een arm gebroken. Terwijl ze op de grond lag werd haar handtas gestolen. Ze werd door omstanders naar een ziekenhuis gebracht waar foto’s werden gemaakt en haar arm werd verbonden. Toen het op betalen aankwam had ze echter geen geld omdat dit in haar handtas zat. Ook kon ze haar man niet bellen omdat de telefoon ook in de gestolen tas zat. Geen nood, de doktor wilde ook wel genoegen nemen met haar trouwringen en vroeg haar hoeveel deze waard waren. Hij had ze zelfs al van haar vinger af gehaald! Nu laat onze hulp niet met zich spotten en ze was zeker niet van plan haar ringen af te staan.
Uiteindelijk kon ze een verpleegster bereid vinden haar man te bellen. Ze was nu al bijna een dag van huis en haar familie maakte zich inmiddels flink zorgen. Toen haar man aankwam was die niet blij met het ziekenhuis en werd besloten naar een ander ziekenhuis te gaan. Daar wilden ze dezelfde foto’s nog een keer maken, terwijl je in Egypte altijd je rontgenfoto’s zelf meekrijgt, dus of dit nu echte verbetering was of weer een plek waar men aan nietsvermoedende patienten zoveel mogelijk probeerd te verdienen.
Gelukkig is het allemaal redelijk goed afgelopen en is haar arm weer behoorlijk genezen. Ze draagt nu echter geen zwarte gewaden maar. Daar wilde Mohamed niets meer van weten. De reden waarom ze begon met het dragen van deze ondingen is echter een hele interessante. Ze vertelde Claudette dat ze ongeveer een jaar geleden begon om kerkdiensten te bezoeken. Door de omgang met gelovige buitenlanders bij wie ze schoonmaakte en op de kinderen paste was ze onder de indruk gekomen van het geloof in Jezus. De manier waarop deze mensen leefden en met haar omgingen stond in scherp contrast tot sommige van de streng gelovige moslimvrouwen voor wie ze werkte en die haar als vuil behandelden.
Het verdrietige is dat veel kerken erg bang zijn voor Moslims die hun diensten bezoeken omdat ze geen problemen willen met de overheid. Ook in dit geval werd onze vriendin gevraagd om de samenkomsten niet meer te bezoeken en haar werd aangeraden haar geloof in Jezus niet in het openbaar te laten blijken. Om iedere verdenking tegen te gaan adviseerde men haar in plaats van een gewone jurk met sluier de zwarte variant te gaan dragen zoals streng gelovige moslims dat doen.
Onze hulp is een hele goedlachse dame waar we behoorlijk aan gehecht zijn geraakt. Claudette kijkt af en toe samen met haar naar DVD’s met programma’s van mijn werk. Hierdoor kan ze toch meer groeien in haar geloof. Het is verdrietig dat er geen vrijheid is in dit land. We zouden het haar van harte gunnen.
Lees verder..
De tweede dag dat we terugwaren kwam onze hulp langs om schoon te maken. Ze had ons bij onze thuiskomst verrast met de kerstdecoraties die ze overal had opgehangen en een koelkast vol met eten. We waren blij haar weer te zien en tussen het werken door maakte Claudette een praatje met haar.
Kort nadat wij vertrokken waren bleek zij een ongeluk gehad te hebben. Ongeveer een jaar geleden was ze begonnen een zwart gewaad te dragen waarbij alleen haar gezicht zichtbaar is. Nu blijkt dit niet ongevaarlijk te zijn. Doordat deze gewaden iets over de grond slepen was de slip bij het oversteken in een autowiel terecht gekomen en was ze gevallen en had een arm gebroken. Terwijl ze op de grond lag werd haar handtas gestolen. Ze werd door omstanders naar een ziekenhuis gebracht waar foto’s werden gemaakt en haar arm werd verbonden. Toen het op betalen aankwam had ze echter geen geld omdat dit in haar handtas zat. Ook kon ze haar man niet bellen omdat de telefoon ook in de gestolen tas zat. Geen nood, de doktor wilde ook wel genoegen nemen met haar trouwringen en vroeg haar hoeveel deze waard waren. Hij had ze zelfs al van haar vinger af gehaald! Nu laat onze hulp niet met zich spotten en ze was zeker niet van plan haar ringen af te staan.
Uiteindelijk kon ze een verpleegster bereid vinden haar man te bellen. Ze was nu al bijna een dag van huis en haar familie maakte zich inmiddels flink zorgen. Toen haar man aankwam was die niet blij met het ziekenhuis en werd besloten naar een ander ziekenhuis te gaan. Daar wilden ze dezelfde foto’s nog een keer maken, terwijl je in Egypte altijd je rontgenfoto’s zelf meekrijgt, dus of dit nu echte verbetering was of weer een plek waar men aan nietsvermoedende patienten zoveel mogelijk probeerd te verdienen.
Gelukkig is het allemaal redelijk goed afgelopen en is haar arm weer behoorlijk genezen. Ze draagt nu echter geen zwarte gewaden maar. Daar wilde Mohamed niets meer van weten. De reden waarom ze begon met het dragen van deze ondingen is echter een hele interessante. Ze vertelde Claudette dat ze ongeveer een jaar geleden begon om kerkdiensten te bezoeken. Door de omgang met gelovige buitenlanders bij wie ze schoonmaakte en op de kinderen paste was ze onder de indruk gekomen van het geloof in Jezus. De manier waarop deze mensen leefden en met haar omgingen stond in scherp contrast tot sommige van de streng gelovige moslimvrouwen voor wie ze werkte en die haar als vuil behandelden.
Het verdrietige is dat veel kerken erg bang zijn voor Moslims die hun diensten bezoeken omdat ze geen problemen willen met de overheid. Ook in dit geval werd onze vriendin gevraagd om de samenkomsten niet meer te bezoeken en haar werd aangeraden haar geloof in Jezus niet in het openbaar te laten blijken. Om iedere verdenking tegen te gaan adviseerde men haar in plaats van een gewone jurk met sluier de zwarte variant te gaan dragen zoals streng gelovige moslims dat doen.
Onze hulp is een hele goedlachse dame waar we behoorlijk aan gehecht zijn geraakt. Claudette kijkt af en toe samen met haar naar DVD’s met programma’s van mijn werk. Hierdoor kan ze toch meer groeien in haar geloof. Het is verdrietig dat er geen vrijheid is in dit land. We zouden het haar van harte gunnen.
Lees verder..
Subscribe to:
Posts (Atom)
Posts
