1 augustus 2008 | dagboek #42

Vanmorgen hebben we onze kleine meid meegenomen naar de huisbazin. Het was weer die tijd van de maand en we doen dit soms op weg naar huis wanneer we naar de kerk zijn geweest. Zij heet Dina en was erg ingenomen met het feit dat Naomi ook Dina heet. Bij binnenkomst werd Allah akhbar over ons meisje uitgeroepen door de dochter die met haar zoon en dochter bij d’r moeder inwoont. En het is inderdaad een teken van Gods grootheid, zo’n klein mensenkind. Wij hebben daarbij een andere God in gedachten hoewel onze huisbazin tijdens eerdere bezoekjes genereus de Allah van Islam en de Allah van de Bijbel als dezelfde verklaarde. Ik zou graag willen dat dit waar was.

We werden hartelijk ontvangen en kregen een flesje cola aangeboden terwijl Claudette in een andere kamer Naomi voedde. Ons huurcontract loopt deze maand af maar gelukkig kunnen we het vernieuwen. Vorig jaar nog was er sprake van een koper voor de flat maar deze blijkt afgehaakt te hebben. Gelukkig maar, want we hebben ons plan om naar de wijk waar ik werk te verhuizen laten varen. Het bevalt ons nog steeds goed in onze flat ook al is het appartementencomplex tegenover ons al bijna klaar. Waarschijnlijk duurt het nog wel even voor de eerste bewoners hier hun intrek nemen.

Het is inmiddels volop zomer en sommige dagen zijn behoorlijk heet. Voor Claudette is soms best zwaar. We hebben geen airco in ons huis en moeten het met een plafond waaier en een paar losse waaiers zien te redden. Met een plakkerige baby tegen je lijf is nog weer heter. Af en toe ontsnap ze naar een coffeeshop om even lekker van de koelte daar te genieten. Hoewel Egyptenaren er van houden om de airco op 18 graden te zetten zodat van de hitte in de kou beland. Gelukkig is men altijd vol begrip voor babies en biedt de bediening vaak aan de airco een paar graadjes hoger te zetten (wanneer ze eenmaal ontdekt hebben dat in die rare sjaal die wij een sling noemen een baby zit :-).

Op mijn werk ondervinden we ook de gevolgen van de zomer. Niet zozeer vanwege de hitte maar vanwege de financiele uitdagingen die deze tijd van het jaar met zich meebrengt. Normaal krijgen we aardig wat advertentieinkomsten van een tijdschrift dat we verzorgen maar omdat de redactie door vrijwilligers wordt gedaan is er in juli en augustus geen uitgave, dus geen inkomsten van advertenties. Daar komt bij dat veel van onze klanten op vakantie zijn waardoor rekeningen blijven liggen in de zomermaanden en sommige projecten hebben vertraging waardoor de rekening pas later kunnen versturen. Al maken we een bescheiden winst, we zitten niet zo ruim in ons geld dat we voldoende hebben om de zomer uit te zitten. Voor de tweede keer kunnen we ons personeel niet hun volledige salaris betalen aan het begin van de maand. Dat zijn geen leuke dingen voor een manager. We weten dat het geld er wel komt, alleen later dan we hadden gehoopt. Gelukkig hebben onze mensen begrip voor de situatie omdat we normaal gesproken op tijd betalen, wat zeker niet vanzelfsprekend is in Egypte. Op zich hebben we genoeg werk, daar ligt het niet aan. Dit soort zaken moet ik echter beter organiseren. Dat wordt wel duidelijk door deze situatie.

Vorige week hebben we een senior webdesigner aangenomen. Ik verwacht dat hij zich kan ontwikkelen tot project manager en sommige van mijn taken kan overnemen. Dan heb ik meer tijd om dingen beter te organiseren en nieuw werk te zoeken. Ook zijn we op zoek naar een assistent die me kan helpen bij de videodistributie waar ik verantwoordelijk voor ben. Contact met zenders en administratie zijn tijdrovende zaken en het zou goed zijn wanneer dit door een Arabisch sprekend persoon gedaan wordt. Die kan zich ook beter de inhoud van de programma’s eigen maken. Ik heb nog niet veel tijd gehad om alle programma’s te bekijken die door ons productiehuis gemaakt worden en dat is niet handig als je hiermee de boer op moet.