Al is onze lijdensweg met de Egyptische bureaucratie nog niet ten einde en is deze alleen nog maar langer geworden door de onnavolgbare eisen die de Nederlandse ambassade stelt zal ik hier geen dagboekje meer aan wijden. Genoeg van deze ellende. Het Canadese paspoort van Naomi is gelukkig bijna klaar en we kunnen dus op reis.
De vermoeienissen die wij ondervinden verbleken bij het gevecht dat gewone Egyptenaren moeten leveren, bijvoorbeeld om hun kind op een fatsoenlijke school te krijgen. Onze vriend Emad vertelde me vorige week hoe hij hemel en aarde heeft beworgen om zijn zoontje geaccepteerd te krijgen op een school met een goede reputatie. Op zich is het geen probleem om je kind naar een overheidsschool te sturen. Dat is nog gratis bovendien. De kwaliteit van dit onderwijs is echter zo slecht dat kansen op een goede vervolgopleiding nihil zijn. Daarom proberen ouders als ze het enigzins kunnen betalen hun kinderen op een particuliere school te krijgen. Maar deze scholen zijn zo gewild dat kinderen van 4 of 5 jaar een toelatingstest moeten doen samen met hun ouders om aangenomen te worden. Slechts een klein deel van de aangemelde kinderen wordt aangenomen.
In theorie wordt er gekeken of het kind aan de toelatingscriteria voldoet. In de praktijk hangt het van de connecties van de ouders af of een kind wordt aangenomen. Emad was er van overtuigd dat zijn zoontje de test prima had afgelegd. Toen hij hoorde dat hij niet aangenomen was wilde hij graag weten waarom. De school gaf echter geen duidelijke reden aan. Wel werd het duidelijk dat als hij een connectie had opgegeven zijn kansen groter waren. Dat maakte hem zo kwaad dat hij eiste de directeur te spreken en een behoorlijke stampij te begon te maken. De beveiliging moest er aan te pas komen om hem tot bedaren te brengen. Uiteindelijk heeft hij de baas van zijn vrouw gevraagd een brief te schrijven omdat deze man een vriend is van de directeur. Zelfs dit gaf geen 100% garantie en er werd hem verteld nog een paar dagen te wachten. En ja hoor, na alle stress en een heel aantal visites aan de school werd zijn zoontje aangenomen. Dan gaat het in Nederland toch wat gemakkelijker..
Vandaag werden we op kantoor verrast door een bezoek van Alber, een video editor die afgelopen januari zijn werkplek bij ons heeft verruild voor een baan in Koeweit. Het was natuurlijk leuk om weer even bij te praten. Wat ook leuk was om van hem te horen hoezeer hij onze werksfeer waardeert nu hij het kan vergelijken met een andere werkplek. Hij bond me op het hart dit vast te houden. Zijn situatie is typisch voor een groot aantal Egyptenaren die een beter betaalde baan in een Golfstaat hebben. Zijn vrouw en zijn twee dochtertjes zijn hier in Cairo omdat het te duur is om ze naar een school in Koeweit te sturen. Hij komt twee keer per jaar twee weken naar Egypte en laat zijn gezin twee of drie keer per jaar overkomen. Hij is van plan dit zo’n 5 jaar vol te houden ook al mist hij zijn vrouw en kinderen enorm. En al met al houdt hij niet eens zo heel veel extra geld over. Terugkomen is een optie. De meeste Egyptenaren gaan na een aantal jaar terug ook al zullen ze met een lager salaris genoegen moeten nemen. “Het is een dood land” zegt Alber, “Om tien uur is het volkomen stil op straat omdat iedereen al naar bed is.” Voor een Egyptenaar is dit een verschrikking. Hetzelfde hoorde ik van een Egyptische collega die op Cyprus werkt bij een tv-station. Het duurde bij hem een jaar voor hij aan de rust gewend was.
Maar ook in Egypte wordt het de komende maand rond zes uur rustig op straat want Ramadan staat voor de deur. Morgen begint het. Voor ‘ongelovigen’ als ons is het dan lekker rustig op de weg als je rond die tijd van je werk naar huis rijdt.
Lees verder..
31 August, 2008
15 August, 2008
15 augustus 2008 | dagboek #43
Deze keer weer een verhaaltje over onze ervsringen met de Egyptische bureaucratie. Sinds Naomi’s geboorte zijn we bezig haar papier te regelen voor het aanvragen van haar Nederlandse en Canadese paspoort. Volgens mij heb ik al eens geschreven dat we van de handgeschreven geboorteakte een computerversie nodig hebben. Dit zou een fluitje van een cent wezen zo was me verteld. De zweterige werkelijkheid blijkt anders. Bij de eerste poging bleek dat het twee maanden duurt voordat de gevens in de computer gestopt zijn. Dus twee weken geleden ging ik naar het dichstbijzijnde politiebureau om de digitale geboorteakte in ontvangst te nemen.
Na een paar keer vragen kwam ik bij de juiste ruimte terecht. Na bij het verkeerde loket te hebben gewacht en per abuis in de vrouwen rij was gaan staan, kwam ik uiteindelijk aan de beurt. De dame achter het loket was eerst even in de war vanwege het Egyptische geboortebewijs en de buitenlandse paspoorten maar na overleg met een collega tikte ze de gegevens in de computer, tussendoor een man helpend die via de zijkant van het loket zijn aanvraag indiende. Maar wat bleek, Claudette had de Nederlandse nationaliteit gekregen! (Het zou mooi zijn als dat zo gemakkelijk ging :-) Dit moest dus eerst aangepast. Nee, dat kon natuurlijk niet bij dit loket. Snel een vriend gebeld aan wie de dame uitlegde waar we de gegevens konden aanpassen.
Twee dagen later ging ik samen met mijn vriend Nabil naar het kantoor waar de gegevens aangepast moesten worden. Na weer een rondje vragen konden we de wijziging indienen en na een half uur stonden we weer buiten. Dit was snel gegaan. Het zou drie dagen duren en dan zouden de gegevens aangepast zijn. Maar toen ik 5 dagen later weer na het politiebureau ging, waar het dit keer een stuk drukker en heter was, bleken de gegevens nog niet aangepast. Na een telefoontje besloot Nabil nog een keerr naar het correctie-kantoor te gaan om wat druk op de ketel te zetten. “Ambtenaren hebben sterkte aanmoediging nodig anders gebeurd er niets”, is zijn stelling. Gelukkig bleek het dit keer wel gedaan te zijn want nog diezelfde dag kon ik de papieren ophalen.
Dit was de derde stap in het proces en we moesten nu naar twee ministeries om de documenten te laten vertalen en te laten legaliseren. Afgelopen woensdag ben ik met Nabil naar het ministerie van gezondheid geweest voor een vertaling en een aantal stempeltjes en zegeltjes. Voor de vertaling moesten we naar een apart gebouwtje waar een praatgrage, vriendelijke man ons aan een Engelse vertaling van onze papieren hielp. Weer zegeltjes en klaar alweer. Terug naar de geluierde dames in het kamertje twee hoog achter in een zweterig flatgebouw aan een schaduwrijke straat in het centrum van de stad. Jammer genoeg konden we er niet op wachten en moest ik de volgende ochtend terugkomen om het resultaat op te halen.
Zo gezegd zo gedaan. De volgende dag nam ik de metro vaanf mijn werk omdat de auto weer eens een reparatie nodig had en het is handiger om de binnenstad te bereiken met de metro. Wel zweten geblazen natuurlijk. In de binnenstad aangekomen bedacht ik me dat ik vrijwel geen geld meer had en omdat voor niets de zon opgaat besloot ik dat het beter was eerst ergens geld op te nemen. Dit bleek makkelijker gedacht dan gedaan. Al zijn er voldoende geldautomaten te vinden in de binnenstad en ook al zouden ze allemaal geschikt zijn voor mijn bankpas, overal bleek mijn pas niet te werken. Zelfs opnemen aan een bankloket met mijn credit card liep vast op een verbroken verbinding. Uiteindelijk vond ik een bank die onze Canadese kaart accepteerde (HSBC, die werkt altijd). Met nog 30 minuten te gaan voor het ministrie sluitte, haaste ik me op weg. Gelukkig was het kantoor nog open en kon ik mijn gestempelde en bezegelde papieren in ontvangst nemen. Voor niets.
Lees verder..
Na een paar keer vragen kwam ik bij de juiste ruimte terecht. Na bij het verkeerde loket te hebben gewacht en per abuis in de vrouwen rij was gaan staan, kwam ik uiteindelijk aan de beurt. De dame achter het loket was eerst even in de war vanwege het Egyptische geboortebewijs en de buitenlandse paspoorten maar na overleg met een collega tikte ze de gegevens in de computer, tussendoor een man helpend die via de zijkant van het loket zijn aanvraag indiende. Maar wat bleek, Claudette had de Nederlandse nationaliteit gekregen! (Het zou mooi zijn als dat zo gemakkelijk ging :-) Dit moest dus eerst aangepast. Nee, dat kon natuurlijk niet bij dit loket. Snel een vriend gebeld aan wie de dame uitlegde waar we de gegevens konden aanpassen.
Twee dagen later ging ik samen met mijn vriend Nabil naar het kantoor waar de gegevens aangepast moesten worden. Na weer een rondje vragen konden we de wijziging indienen en na een half uur stonden we weer buiten. Dit was snel gegaan. Het zou drie dagen duren en dan zouden de gegevens aangepast zijn. Maar toen ik 5 dagen later weer na het politiebureau ging, waar het dit keer een stuk drukker en heter was, bleken de gegevens nog niet aangepast. Na een telefoontje besloot Nabil nog een keerr naar het correctie-kantoor te gaan om wat druk op de ketel te zetten. “Ambtenaren hebben sterkte aanmoediging nodig anders gebeurd er niets”, is zijn stelling. Gelukkig bleek het dit keer wel gedaan te zijn want nog diezelfde dag kon ik de papieren ophalen.
Dit was de derde stap in het proces en we moesten nu naar twee ministeries om de documenten te laten vertalen en te laten legaliseren. Afgelopen woensdag ben ik met Nabil naar het ministerie van gezondheid geweest voor een vertaling en een aantal stempeltjes en zegeltjes. Voor de vertaling moesten we naar een apart gebouwtje waar een praatgrage, vriendelijke man ons aan een Engelse vertaling van onze papieren hielp. Weer zegeltjes en klaar alweer. Terug naar de geluierde dames in het kamertje twee hoog achter in een zweterig flatgebouw aan een schaduwrijke straat in het centrum van de stad. Jammer genoeg konden we er niet op wachten en moest ik de volgende ochtend terugkomen om het resultaat op te halen.
Zo gezegd zo gedaan. De volgende dag nam ik de metro vaanf mijn werk omdat de auto weer eens een reparatie nodig had en het is handiger om de binnenstad te bereiken met de metro. Wel zweten geblazen natuurlijk. In de binnenstad aangekomen bedacht ik me dat ik vrijwel geen geld meer had en omdat voor niets de zon opgaat besloot ik dat het beter was eerst ergens geld op te nemen. Dit bleek makkelijker gedacht dan gedaan. Al zijn er voldoende geldautomaten te vinden in de binnenstad en ook al zouden ze allemaal geschikt zijn voor mijn bankpas, overal bleek mijn pas niet te werken. Zelfs opnemen aan een bankloket met mijn credit card liep vast op een verbroken verbinding. Uiteindelijk vond ik een bank die onze Canadese kaart accepteerde (HSBC, die werkt altijd). Met nog 30 minuten te gaan voor het ministrie sluitte, haaste ik me op weg. Gelukkig was het kantoor nog open en kon ik mijn gestempelde en bezegelde papieren in ontvangst nemen. Voor niets.
Lees verder..
01 August, 2008
1 augustus 2008 | dagboek #42
Vanmorgen hebben we onze kleine meid meegenomen naar de huisbazin. Het was weer die tijd van de maand en we doen dit soms op weg naar huis wanneer we naar de kerk zijn geweest. Zij heet Dina en was erg ingenomen met het feit dat Naomi ook Dina heet. Bij binnenkomst werd Allah akhbar over ons meisje uitgeroepen door de dochter die met haar zoon en dochter bij d’r moeder inwoont. En het is inderdaad een teken van Gods grootheid, zo’n klein mensenkind. Wij hebben daarbij een andere God in gedachten hoewel onze huisbazin tijdens eerdere bezoekjes genereus de Allah van Islam en de Allah van de Bijbel als dezelfde verklaarde. Ik zou graag willen dat dit waar was.
We werden hartelijk ontvangen en kregen een flesje cola aangeboden terwijl Claudette in een andere kamer Naomi voedde. Ons huurcontract loopt deze maand af maar gelukkig kunnen we het vernieuwen. Vorig jaar nog was er sprake van een koper voor de flat maar deze blijkt afgehaakt te hebben. Gelukkig maar, want we hebben ons plan om naar de wijk waar ik werk te verhuizen laten varen. Het bevalt ons nog steeds goed in onze flat ook al is het appartementencomplex tegenover ons al bijna klaar. Waarschijnlijk duurt het nog wel even voor de eerste bewoners hier hun intrek nemen.
Het is inmiddels volop zomer en sommige dagen zijn behoorlijk heet. Voor Claudette is soms best zwaar. We hebben geen airco in ons huis en moeten het met een plafond waaier en een paar losse waaiers zien te redden. Met een plakkerige baby tegen je lijf is nog weer heter. Af en toe ontsnap ze naar een coffeeshop om even lekker van de koelte daar te genieten. Hoewel Egyptenaren er van houden om de airco op 18 graden te zetten zodat van de hitte in de kou beland. Gelukkig is men altijd vol begrip voor babies en biedt de bediening vaak aan de airco een paar graadjes hoger te zetten (wanneer ze eenmaal ontdekt hebben dat in die rare sjaal die wij een sling noemen een baby zit :-).
Op mijn werk ondervinden we ook de gevolgen van de zomer. Niet zozeer vanwege de hitte maar vanwege de financiele uitdagingen die deze tijd van het jaar met zich meebrengt. Normaal krijgen we aardig wat advertentieinkomsten van een tijdschrift dat we verzorgen maar omdat de redactie door vrijwilligers wordt gedaan is er in juli en augustus geen uitgave, dus geen inkomsten van advertenties. Daar komt bij dat veel van onze klanten op vakantie zijn waardoor rekeningen blijven liggen in de zomermaanden en sommige projecten hebben vertraging waardoor de rekening pas later kunnen versturen. Al maken we een bescheiden winst, we zitten niet zo ruim in ons geld dat we voldoende hebben om de zomer uit te zitten. Voor de tweede keer kunnen we ons personeel niet hun volledige salaris betalen aan het begin van de maand. Dat zijn geen leuke dingen voor een manager. We weten dat het geld er wel komt, alleen later dan we hadden gehoopt. Gelukkig hebben onze mensen begrip voor de situatie omdat we normaal gesproken op tijd betalen, wat zeker niet vanzelfsprekend is in Egypte. Op zich hebben we genoeg werk, daar ligt het niet aan. Dit soort zaken moet ik echter beter organiseren. Dat wordt wel duidelijk door deze situatie.
Vorige week hebben we een senior webdesigner aangenomen. Ik verwacht dat hij zich kan ontwikkelen tot project manager en sommige van mijn taken kan overnemen. Dan heb ik meer tijd om dingen beter te organiseren en nieuw werk te zoeken. Ook zijn we op zoek naar een assistent die me kan helpen bij de videodistributie waar ik verantwoordelijk voor ben. Contact met zenders en administratie zijn tijdrovende zaken en het zou goed zijn wanneer dit door een Arabisch sprekend persoon gedaan wordt. Die kan zich ook beter de inhoud van de programma’s eigen maken. Ik heb nog niet veel tijd gehad om alle programma’s te bekijken die door ons productiehuis gemaakt worden en dat is niet handig als je hiermee de boer op moet.
Lees verder..
We werden hartelijk ontvangen en kregen een flesje cola aangeboden terwijl Claudette in een andere kamer Naomi voedde. Ons huurcontract loopt deze maand af maar gelukkig kunnen we het vernieuwen. Vorig jaar nog was er sprake van een koper voor de flat maar deze blijkt afgehaakt te hebben. Gelukkig maar, want we hebben ons plan om naar de wijk waar ik werk te verhuizen laten varen. Het bevalt ons nog steeds goed in onze flat ook al is het appartementencomplex tegenover ons al bijna klaar. Waarschijnlijk duurt het nog wel even voor de eerste bewoners hier hun intrek nemen.
Het is inmiddels volop zomer en sommige dagen zijn behoorlijk heet. Voor Claudette is soms best zwaar. We hebben geen airco in ons huis en moeten het met een plafond waaier en een paar losse waaiers zien te redden. Met een plakkerige baby tegen je lijf is nog weer heter. Af en toe ontsnap ze naar een coffeeshop om even lekker van de koelte daar te genieten. Hoewel Egyptenaren er van houden om de airco op 18 graden te zetten zodat van de hitte in de kou beland. Gelukkig is men altijd vol begrip voor babies en biedt de bediening vaak aan de airco een paar graadjes hoger te zetten (wanneer ze eenmaal ontdekt hebben dat in die rare sjaal die wij een sling noemen een baby zit :-).
Op mijn werk ondervinden we ook de gevolgen van de zomer. Niet zozeer vanwege de hitte maar vanwege de financiele uitdagingen die deze tijd van het jaar met zich meebrengt. Normaal krijgen we aardig wat advertentieinkomsten van een tijdschrift dat we verzorgen maar omdat de redactie door vrijwilligers wordt gedaan is er in juli en augustus geen uitgave, dus geen inkomsten van advertenties. Daar komt bij dat veel van onze klanten op vakantie zijn waardoor rekeningen blijven liggen in de zomermaanden en sommige projecten hebben vertraging waardoor de rekening pas later kunnen versturen. Al maken we een bescheiden winst, we zitten niet zo ruim in ons geld dat we voldoende hebben om de zomer uit te zitten. Voor de tweede keer kunnen we ons personeel niet hun volledige salaris betalen aan het begin van de maand. Dat zijn geen leuke dingen voor een manager. We weten dat het geld er wel komt, alleen later dan we hadden gehoopt. Gelukkig hebben onze mensen begrip voor de situatie omdat we normaal gesproken op tijd betalen, wat zeker niet vanzelfsprekend is in Egypte. Op zich hebben we genoeg werk, daar ligt het niet aan. Dit soort zaken moet ik echter beter organiseren. Dat wordt wel duidelijk door deze situatie.
Vorige week hebben we een senior webdesigner aangenomen. Ik verwacht dat hij zich kan ontwikkelen tot project manager en sommige van mijn taken kan overnemen. Dan heb ik meer tijd om dingen beter te organiseren en nieuw werk te zoeken. Ook zijn we op zoek naar een assistent die me kan helpen bij de videodistributie waar ik verantwoordelijk voor ben. Contact met zenders en administratie zijn tijdrovende zaken en het zou goed zijn wanneer dit door een Arabisch sprekend persoon gedaan wordt. Die kan zich ook beter de inhoud van de programma’s eigen maken. Ik heb nog niet veel tijd gehad om alle programma’s te bekijken die door ons productiehuis gemaakt worden en dat is niet handig als je hiermee de boer op moet.
Lees verder..
Subscribe to:
Posts (Atom)
Posts
