Ballonvaart

Bijna alweer een week in Nederland en weer leuke dingen meegemaakt. Ik had het leven in het vaderland saaier voorgesteld dan het is. Zeker als je het zonder je geliefde en je dochtertje moet stellen. Maar door de goede zorgen van familie, vrienden en ex-collega's heb ik me niet hoeven vervelen.

Afgelopen weekend was ik uitgenodigd voor een ballonvaart op vrijdag en zaterdags een strandfeestje in Zeeland. Gelukkig was ik net tegen een mooie tweedehands fiets aangelopen zodat vervoer naar het station geen probleem was. Een stevig slot erbij en je bent klaar voor een treinreisje in een echte Nederlandse trein die echt op tijd rijdt. De bollonvaart was door Tannhauser Interim Management georganiseerd, het bedrijf waar ik werkte voor we naar Canada en Egypte vertrokken. Het was mijn eerste ballonvaart en een leuke manier om het land eens van de bovenkant te bekijken.

Mijn vader had via een bevriende garagehouder een mooie auto kunnen regelen. Deze hebben we zaterdagmorgen opgehaald: ik achterop bij mijn vader op de scooter. Niet zo'n brommer-geval maar een serieuze 400cc! De garage bleek in een oud Gereformeerd kerkje te zitten, in een klein plaatsje vlak buiten Leeuwarden. Met mijn nieuwe bolide kon ik naar het strandfeest. Via Leiden, waar ik een bevriend stel oppikte, ging het richting Ouddorp waar we genoten van het weerzien van oude vrienden en lekker eten aan het strand.

In tussentijd gaat het zoeken naar werk en woonplaats door. Deze week heb ik een paar afspraken/sollicitaties en we hopen dat er spoedig een baan gevonden zal worden.

Lees verder..

Parkeerproblemen

Vrijdag 11 september landen we op Canadese bodum na een vlucht van 17 uur en heel een aantal vieze luiers. Gelukkig werden we opgewacht en afgehaald door Claudette's ouders die ons met open armen ontvingen. Inmiddels hebben we wat bijgeslapen en de koffers uitgepakt. Vandaag zijn we naar het gemeentehuis geweest om te vragen of Claudette problemen kan verwachten wanneer ze zonder mij naar Nederland vliegt.

Onze dochter wacht nog steeds op haar Canadese papieren en tot die tijd heeft ze geen geldig Canadees paspoort. Haar Nederlandse paspoort is geldig voor 5 jaar dus dat kunnen we gebruiken. Maar we vroegen ons af of Claudette problemen krijgt wanneer ze, als Canadees, met een meisje reist dat een Nederlands paspoort heeft. In Egypte hebben moeders toestemming van de vader nodig om alleen met een kind te reizen.

We werden snel geholpen in een kantoor dat er een stuk schoner uitziet dan we in Egypte gewend waren. Gelukkig is een brief van mij voldoende en het zou andersom ook nodig zijn, wat het anders maakt dan de situatie in Egypte. Inmiddels zijn we er achter dat haar burgerschapspapieren vertraagd zijn omdat de ambassade in Egypte de boel pas na een half jaar naar Canada gestuurd heeft.

Onze ervaring met de Canadese bureaucratie was dus positief maar met de lokale politie kregen we wel aan de stok. Net nadat we de parkeerplaats bij het gemeentehuis waren opgereden, stopte er een politieauto achter ons. Er stapte een politieman uit die ons attent maakte op een nummerplaat die slecht leesbaar is vanwege een getinte plasticplaat die er voor zit. Claudette vertelde dat het niet onze bolide is maar die van haar vader. Gelukkig nam de agent genoegen met deze verklaring en we kwamen er zonder bon vanaf.

Door dit voorval vergaten we echter de parkeermeter te vullen, en ja hoor, toen we terugkwamen zat er een parkeerbon onder de ruitenwissers. Omdat we vlakbij het parkeerbonnen-kantoor waren konden we deze snel betalen en was ook dit probleem weer opgelost. Het herinnerde ons eraan dat we terug zijn in een land waar de wet wordt gehandhaafd.

Lees verder..

Nou Doei!

Vorige week dinsdag had ik een afscheidsfeestje van mijn werk. Een teken dat ons vertrek nu echt voor de deur staat. Afscheidsfeestjes is iets waar ik meestal tegenaan hik omdat je liever geen afscheid neemt en jezelf in de waan laat dat het alles gewoon doorgaat. En wat zeg je tegen mensen? Wij weten niet of we ooit nog eens terug komen in Egypte of wanneer dit zal zijn. "Nou doei!", is dan niet zo op zijn plaats.

Toch was het goed om een soort van officieel afscheid te nemen en tot mijn verassing waren er een heel aantal mensen die mooie dingen te zeggen hadden. Nu is het zo dat Egyptenaren doorgaans ook niet om woorden verlegen zitten. In tegenstelling tot Kikkerlanders zoals wij/ik.

Meer personeelsleden dan ik had verwacht zeiden wat over mij. Zelfs degene die niet meer bij ons werken maar gelukkig wel van de partij waren. Mijn slogan is steeds geweest "Investeren in mensen" en dit kwam in een heel aantal van de speeches terug. Mensen voelden dat ze een kans hadden gekregen om te groeien en dat werd gewaardeerd. Vrijwel iedereen had het over de sollicitatiegesprekken die nogal afweken van andere ervaringen.

Al met al is mijn ego weer behoorlijk opgerekt maar het belangrijkste is dat er hier een groep mensen achterblijft die begrepen heeft wat ik graag wilde overbrengen; mensen die in zichzelf willen investeren en die willen groeien en daar de verantwoordelijkheid voor willen nemen. Dit is zeker niet de gewone gang van zaken in Egypte en het doet mij goed te zien dat Road9 Media uitgegroeid is tot een bedrijf met mensen die er samen de schouders onder willen zetten. Wij wensen hun het allerbeste toe!
Lees verder..