24 november 2008 | dagboek #45

Dit keer een dagboekje vanuit Nederland. Sinds 7 november zijn we voor een maand op Hollandse bodem. Het is wel weer even wennen aan wind regen en hagelslag maar we genieten volop van deze aangename afwisseling.

We logeren bij mijn ouders in Leeuwarden waar een paar trotse grootouders volop genieten van onze kleine Naomi. En dat maakt Claudette en mij erg blij. Er stond al een box vol met pluizige beesten voor haar klaar. Het is leuk om te zien hoe anderen op ons meisje reageren, vooral als Claudette haar in de sling draagt: “Wat een popje”, “Wat zit ze daar lekker!”, “Wat kijkt ze helder.” Ik had nooit gedacht dat een kindje zoveel aandacht teweegt brengt. Het geeft ons in ieder geval een heel trots gevoel. Volgens ons is Naomi het meest geweldige schepseltje dat ooit geboren is! Ze heeft nu al vele fans 

We zijn blij er even tussenuit te zijn maar twee maanden is natuurlik wel een hele tijd om het werk te laten liggen. Voor we vertrokken op verlof heb ik geprobeerd zoveel mogelijk werk over te dragen en op iedere afdeling iemand eindverantwoordelijk te maken. Gelukkig heb ik een paar mensen die ervaren genoeg zijn om verantwoordelijkheid te dragen. En net voor ik wegging hebben we iemand aangenomen die mij assisteert met mijn video distributiewerk. Dit neemt niet weg dat ik wel bijna dagelijks contact houd via email en Skype maar de werkzaamheden en het meeste contact met klanten wordt door mijn collega’s gedaan. Het is mooi om te zien dat er groei in de tent zit en er alweer wat nieuw werk binnen komt. Een partnership met een ander internet bedrijf van een ex-collega begint zijn vruchten af te werpen en een mailing die we hadden gedaan heeft ook een interessant contact opgeleverd. Op detailniveau zijn er nog een heel aantal dingen te verbeteren maar in grote lijnen heb ik het gevoel dat het de goede kant uit gaat. Dat is bemoedigend want ik ben blij als ik zie dat het investeren in mensen werkelijk vruchten afwerpt.

Even heel wat anders. Voor Claudette en mij is ons verlof ook een tijd om na te denken over onze toekomst. Tijdens de zomer kregen we beiden het gevoel dat het wellicht goed is om verder te kijken dan Cairo. Niet op heel korte termijn maar ook niet veel later dan met 1 of 2 jaar. We hebben het naar onze zin in Cairo maar de beperkingen en de stress van het leven in een vervuilde, Islamitische wereldstad beginnen toch wel te knagen. Wanneer we er met anderen over praten voelen we ons wel eens schuldig en is het niet altijd makkelijk uit te leggen maar voor ons wordt het steeds duidelijker dat we onze periode in Cairo willen afsluiten binnen een afzienbare termijn. Of het nu mijn werkdruk in combinatie met beperkte ontspanningsmogelijkheden is, of het gebrek aan natuur waar we eens lekker in kunnen ontspannen. De drukte en het lawaai of de veelheid aan mensen en organisaties waar we mee te maken hebben om ons werk en bestaan hier voor elkaar te regelen. Wellicht willen we graag wat dichter bij onze families wonen en een baan met een normaal salaris. Aan de andere kant zullen we de dynamiek van het leven hier en de warme contacten die we met mensen hebben opgebouwd zeker gaan missen. Of de enorme flexibiliteit van het leven hier, daar kan de Hollandse bureaucratie nog wat van leren.

Wat we dan precies willen, daar zijn we nu over aan het nadenken, bidden en over aan het praten met anderen. We voelen ons nog steeds geroepen om iets te doen waarbij we anderen kunnen helpen. Afgelopen zondag zagen we een kort filmpje over een Zuidafrikaanse jongen die overleed aan AIDS. Dit maakte Claudette aan het huilen en deed ons beseffen dat het leed van mensen ons nog steeds veel doet. Wij zijn geen ontwikkelingswerkers die afgestompt zijn door alle ellende die we hebben gezien. Onze bewogenheid voor mensen moet voorop blijven staan bij de richting die we uiteindelijk zullen kiezen.
Lees verder..