Deze week was de week van bezoekjes aan huisbazinnen. Afgelopen woensdag voor onze eigen flat en donderdag voor het vernieuwen van het contract van onze kantoorruimte.
Onze eigen huisbazin veraste ons twee dagen nadat we terug waren uit Canada met een bezoekje. Ze belde ’s avonds op of ze meteen langs kon komen. Dat kon wel natuurlijk maar wij waren toch wel een beetje bezorgd over wat de reden kon zijn. Het begon goed. Ze had zelfs een boeketje bloemen meegebracht en was vol lof over hoe we de flat hebben ingericht.
Tot nu toe zijn we erg tevreden met haar omdat ze altijd redelijk is en heel vriendelijk wanneer ik de huur langs breng bij haar thuis, 5 minuten rijden van hier. We mogen haar aanspreken als Madame Loula, wat bij ons op de lachspieren werkt maar wat zijzelf als een erg charmante bijnaam beschouwd. Ze is een Egyptenaar van het oude stempel, van goede komaf en voorkeur voor Europese dingen. Ze spreekt vloeiend Frans en moet huilen als ze terugdenkt aan de tijd voordat Nasser een rigoreus einde maakte aan Europese invloeden en de deur openzette voor een socialistische wind. Bij haar thuis krijg ik altijd een glaasje cola en kan ik zowel mijn Arabisch als Frans oefenen wat soms een interessante spraakverwarring oplevert die dan opgelost wordt door een van de kinderen van haar inwonende, gescheiden, dochter die redelijk Engels spreken.
Maar goed, we hadden madame Loula op bezoek terwijl ze anders nooit langskomt. Het bleek inderdaad wat lastig nieuws. Hoewel ze aangaf ons niet uit het huis te willen jagen, vertelde ze dat er iemand interesse heeft in het kopen van de flat en of die misschien eens langs kan komen om te kijken. Ze beloofde dat we komend jaar, we hebben een contract voor twee jaar getekend, in ieder geval kunnen blijven. Dat is een geruststelling maar het feit blijft dat onze dagen hier wellicht geteld zijn. Het is duidelijk dat de madame aan verkopen denkt. Dit kan overigens in praktijk nog wel eens heel lang duren. Maar toch. We hopen dat de koop niet doorgaat en tot nu toe hebben we er niets meer van gehoord en ook de geinteresseerde koper nog niet op bezoek gehad. Toen ik afgelopen week de huur langsbracht werd er met geen woord over verkoop gerept dus hopelijk hoeven we voorlopig niet te verhuizen. We zijn toch wel aan onze flat gehecht geraakt.
De andere ervaring was met de mevrouw waar we onze kantoorruimte van huren. Ook dit was een interessante ontmoeting. En ook weer een moeder en dochter die de zaak regelen. Dit keer een ‘doctora’ van zeker in de zestig die professor in antropologie bleek te zijn aan de Amerikaanse universiteit in Cairo.Ik had een leuk gesprek met haar over haar werk en haar frustraties over recente ontwikkelingen bij het onderzoeks-instituut waar ze aan verbonden was dat steeds meer commercieel gaat werken. In de kamer stond een mooi oude radio van hout en haar werkkamer zag er uit zoals je van een professor mag verwachten, boekenkasten tot aan het plafond en een groot houten bureau vol met stapels papier.
Ondanks ons prettige gespek moest de huur omhoog. Er wordt in dollars betaald en de koers is de afgelopen jaren nogal onderuit gegaan waardoor het equivalent in Egyptische ponden er op achteruit was gegaan. Gelukkig konden we uiteindelijk een iets lagere prijs overeenkomen dan de dames aanvankelijk voorstelden en de zaak ligt weer voor de komende vijf jaar vast. En wij hebben een huurcontract in mijn naam nodig om de registratie van de nieuwe naam van het bedrijf te regelen. Zo gaat dat nu eenmaal in Egypte. Eind goed, al goed.
Lees verder..
31 August, 2007
22 August, 2007
22 augustus 2007 | dagboek #27
Met mijn ervaring rond het vernieuwen van onze autoregistratie vers in het geheugen ging ik afgelopen zaterdag, weer met mijn trouwe vriend Nabil, mijn Egyptische rijbewijs ophalen. Vlak voor onze reis naar Nederland en Canada hadden we het al eens geprobeerd maar toen werden we weggestuurd omdat een ‘veiligheidsverklaring’ en medische certificaten ontbraken. De veiligheidsverklaring is een soort politieverklaring omtrent goed gedrag en staatsveiligheid. Hier is Nabil achteraan gegaan en net nadat we terug waren in Egypte belde hij me dat dit voor elkaar was en ik door de locale overheid niet als staatsgevaarlijk wordt gezien. Een hele opluchting.
Voor de medische papieren zijn we naar een ziekenhuis hier vlak in de buurt geweest voor een ogentest en een buiktest. Dat laatste stelde niet veel voor, na 10 minuten wachten werden een papiertje afgegeven omtrent de blakende gezondheid van mijn ingewanden. Het zal mijn gezonde uitstraling geweest zijn want de dienstdoende arts heeft me met geen vinger aangeraakt of op een ander manier de indruk gewekt een onderzoek te verrichten. De ogentest was serieuzer. Daar moest ik ook langer voor wachten en de docter liet me letters aflezen van een kaart en nummers raden in een boek met gekleurde stippen die cijfers vormen. Het deed mij denken aan de keuring voor militeure dienst, heowel ik die niet zo glasnrijk doorstaan heb.
In Nederland was het gelukt mijn Hollandse rijbewijs te verlengen en een internationale versie bij de ANWB te halen. Dit had ook nog de nodige voeten in de aarde maar is gelukkig precies op tijd gelukt. We hebben het op de terugweg van Canada naar Egypte opgepikt toen we bij mijn zus op verjaardagsbezoek waren.
Gewapend met al deze paieren en een aantal pasfoto’s gingen we naar het kantoor dat rijbewijzen voor buitenlanders regelt. Het was er al een gezellige drukte, ook al hadden we geprobeerd om vroeg te komen. Gelukkig werden we snel geholpen. Dit keer ging het allemaal heel voorspoedig. Er bleken geen omverwachtse papieren nodig te zijn. Sterker nog ik hoefde niet eens een praktijktest te doen, al was ik wel benieuwd hoe dit zou gaan. Dit scheelde echter behoorlijk in de tijd. De praktijktest wordt gedaan met je eigen auto. Iedereen neemt dus zijn eigen auto mee en het was dan ook een gezellige chaos op het parkeer annex prijktijktest-terrein. Gelukkig bleek ons de verzoeking bespaard om mijn auto hier naar toe te manoevreren, wat niet meetelt in de test maar op zich al een medaille waard is.
Na nog eens 10 minuten wachten kon ik een foto gaan maken (wat ze met de andere foto’s hebben gedaan weet ik niet) en klaar was ik. Na goed een uur stonden we weer buiten. Deze ervaring heeft mijn vertrouwen in het Egyptische staatsapparaat weer helemaal herstelt. En het koste me maar een schijntje.
Ons volgende avontuur zal bestaan uit het vinden van een betrouwbare garage om iets te gaan doen aan alle deuken en schrammen die ons arem autootje heeft opgelopen. Daarnaast maakt de motor maakt een wat vermoeide indruk en een van onze remlichten heeft het begeven nadat een steentje zich in ons achterlicht had geboord. Maar we willen eerst even in alle rust genieten van deze ‘overwinning’ voor we ons opnieuw in de strijd storten.
Lees verder..
Voor de medische papieren zijn we naar een ziekenhuis hier vlak in de buurt geweest voor een ogentest en een buiktest. Dat laatste stelde niet veel voor, na 10 minuten wachten werden een papiertje afgegeven omtrent de blakende gezondheid van mijn ingewanden. Het zal mijn gezonde uitstraling geweest zijn want de dienstdoende arts heeft me met geen vinger aangeraakt of op een ander manier de indruk gewekt een onderzoek te verrichten. De ogentest was serieuzer. Daar moest ik ook langer voor wachten en de docter liet me letters aflezen van een kaart en nummers raden in een boek met gekleurde stippen die cijfers vormen. Het deed mij denken aan de keuring voor militeure dienst, heowel ik die niet zo glasnrijk doorstaan heb.
In Nederland was het gelukt mijn Hollandse rijbewijs te verlengen en een internationale versie bij de ANWB te halen. Dit had ook nog de nodige voeten in de aarde maar is gelukkig precies op tijd gelukt. We hebben het op de terugweg van Canada naar Egypte opgepikt toen we bij mijn zus op verjaardagsbezoek waren.
Gewapend met al deze paieren en een aantal pasfoto’s gingen we naar het kantoor dat rijbewijzen voor buitenlanders regelt. Het was er al een gezellige drukte, ook al hadden we geprobeerd om vroeg te komen. Gelukkig werden we snel geholpen. Dit keer ging het allemaal heel voorspoedig. Er bleken geen omverwachtse papieren nodig te zijn. Sterker nog ik hoefde niet eens een praktijktest te doen, al was ik wel benieuwd hoe dit zou gaan. Dit scheelde echter behoorlijk in de tijd. De praktijktest wordt gedaan met je eigen auto. Iedereen neemt dus zijn eigen auto mee en het was dan ook een gezellige chaos op het parkeer annex prijktijktest-terrein. Gelukkig bleek ons de verzoeking bespaard om mijn auto hier naar toe te manoevreren, wat niet meetelt in de test maar op zich al een medaille waard is.
Na nog eens 10 minuten wachten kon ik een foto gaan maken (wat ze met de andere foto’s hebben gedaan weet ik niet) en klaar was ik. Na goed een uur stonden we weer buiten. Deze ervaring heeft mijn vertrouwen in het Egyptische staatsapparaat weer helemaal herstelt. En het koste me maar een schijntje.
Ons volgende avontuur zal bestaan uit het vinden van een betrouwbare garage om iets te gaan doen aan alle deuken en schrammen die ons arem autootje heeft opgelopen. Daarnaast maakt de motor maakt een wat vermoeide indruk en een van onze remlichten heeft het begeven nadat een steentje zich in ons achterlicht had geboord. Maar we willen eerst even in alle rust genieten van deze ‘overwinning’ voor we ons opnieuw in de strijd storten.
Lees verder..
10 August, 2007
dagboek #26 | Twee trouwerijen
Het laatst dagboek was twee maanden geleden... In de tussenliggende tijd hebben we ons voorbereid op de twee bruiloften in Nederland en Canada die we gevierd hebben en een soort van vakantie gehad. Als je veel te vertellen hebt, is het altijd lastig om te kiezen welke belevenissen het meest de moeite waard zijn.
We kwamen op 10 Juli aan in Nederland voor een week. We hadden geprobeerd om het programma niet al te druk te maken zodat we genoeg energie zouden hebben voor de reis en de bruiloft aan de andere kant van de oceaan. Dit is altijd lastiger dan het lijkt omdat ik het verlengen van mijn rijbewijs moest zien te regelen die week en dat bestond uit een medische keuring en papierwerk in Leiden. We konden gelukkig de eerste nacht bij vrienden in Leiden overnachten. Daarnaast natuurlijk de nodige bezoekjes aan familie en vrienden. Het lastige is alleen dat niemand in de buurt van Pa en Ma in Leeuwarden woont. We waren dus toch nog redelijk moe toen we op het vliegtuig richting Toronto stapten waar nog eens bij kwam dat onze vlucht 4 uur vertraagd was. We kregen het even extra benauwd toen er omgeroepen werd dat een kwart van de pasagiers niet mee kon omdat er een ander toestel nodig was. Gelukkig zaten wij niet bij die 25% anders hadden we de bruiloft in Canada misschien niet eens (op tijd) gehaald.
De bruiloft in Den Haag begon met regen op de heenweg en een hevige storm tijdens de barbeque aan het Haagse strand maar tussendoor was het stralend weer en zo was het ook met mijn zus en haar echtgenoot die zich door een paar buitjes niet van hun stuk lieten brengen. Het was mooi om getuige te zijn van het huwelijk van mijn ‘kleine’ zusje die uitgegroeid is tot docter in de biologe en een prachtige bruid. Heel bezonder. Op de terugweg van Canada naar Cairo hadden we nog even de gelegenheid om haar te zien want we hadden een lange overstap op Schiphol en laat dat nu net haar verjaardag zijn.. Jammer genoeg wat korter dan we gepland hadden want ook op de terugweg hadden we 4 uur vertraging.
Ook al was het wat stressvol om twee trouwerijen zo kort op elkaar te hebben op twee continenten, de andere kant is dat het leuk is om te zien wat er anders is in beide landen en tussen beide koppels. De trouwerij in Canada besloeg eigenlijk drie dagen waarbij het accent lag op de mogelijk voor beide families elkaar te leren kennen, natuurlijk onder het genot van lekker eten. In Nederland gebeurd alles doorgaans in 1 dag. In Canada speelt de familie een veel grotere rol bij het voorbereiden van de dag. Een behoorlijk deel van de gasten zijn vrienden van de ouders. De bruiloft vond plaats in een toeristisch plaatsje aan Lake Huron waar de ouders van Paul’s (Claudette’s broer) vrouw wonen.
De trouwdag begon leuk omdat Paul de lokale radio gebeld had om een nummer ter ere van hun huwelijksdag te draaien en dit werd promt gedaan. Om een uur of twaalf werden er foto’s gemaakt met het hele gezelschap aan het strand om vervolgens naar de kerkdienst te gaan. Deze was in een Katholieke kerk. Helaas was er geen samenzingen tijdens de dienst. Iets dat ik niet eerder heb meegemaakt. Na de kerkelijke inzegening die ook de officiele sluiting van het huwelijk is, gingen we naar de feestzaal in het hotel waar we logeerden. Claudette en ik hadden de eer om aan de ‘head table’ te zitten samen met het bruidspaar en de ‘best man’ en de ‘maid of honor’. Wel wat apart want het is een rechte tafel waarbij iedereen op een rij zit zodat praten met elkaar wat lastig is. Het feest bestaat meestal uit een uitgebreide maaltijd die overgaat in een feest. Tijdens de maaltijd worden er meestal speeches gehouden. Wij hadden, naar Nederlandse gewoonte, een sketch in elkaar gedraaid en een lied bedacht op de wijs van het Wilhelmus. Ondanks de Hollandse draai werd onze bijdrage op prijs gesteld. En zo leefde iedereen nog lang en gelukkig en vielen wij die avond na feesten en dansen doodmoe in bed.
Lees verder..
We kwamen op 10 Juli aan in Nederland voor een week. We hadden geprobeerd om het programma niet al te druk te maken zodat we genoeg energie zouden hebben voor de reis en de bruiloft aan de andere kant van de oceaan. Dit is altijd lastiger dan het lijkt omdat ik het verlengen van mijn rijbewijs moest zien te regelen die week en dat bestond uit een medische keuring en papierwerk in Leiden. We konden gelukkig de eerste nacht bij vrienden in Leiden overnachten. Daarnaast natuurlijk de nodige bezoekjes aan familie en vrienden. Het lastige is alleen dat niemand in de buurt van Pa en Ma in Leeuwarden woont. We waren dus toch nog redelijk moe toen we op het vliegtuig richting Toronto stapten waar nog eens bij kwam dat onze vlucht 4 uur vertraagd was. We kregen het even extra benauwd toen er omgeroepen werd dat een kwart van de pasagiers niet mee kon omdat er een ander toestel nodig was. Gelukkig zaten wij niet bij die 25% anders hadden we de bruiloft in Canada misschien niet eens (op tijd) gehaald.
De bruiloft in Den Haag begon met regen op de heenweg en een hevige storm tijdens de barbeque aan het Haagse strand maar tussendoor was het stralend weer en zo was het ook met mijn zus en haar echtgenoot die zich door een paar buitjes niet van hun stuk lieten brengen. Het was mooi om getuige te zijn van het huwelijk van mijn ‘kleine’ zusje die uitgegroeid is tot docter in de biologe en een prachtige bruid. Heel bezonder. Op de terugweg van Canada naar Cairo hadden we nog even de gelegenheid om haar te zien want we hadden een lange overstap op Schiphol en laat dat nu net haar verjaardag zijn.. Jammer genoeg wat korter dan we gepland hadden want ook op de terugweg hadden we 4 uur vertraging.
Ook al was het wat stressvol om twee trouwerijen zo kort op elkaar te hebben op twee continenten, de andere kant is dat het leuk is om te zien wat er anders is in beide landen en tussen beide koppels. De trouwerij in Canada besloeg eigenlijk drie dagen waarbij het accent lag op de mogelijk voor beide families elkaar te leren kennen, natuurlijk onder het genot van lekker eten. In Nederland gebeurd alles doorgaans in 1 dag. In Canada speelt de familie een veel grotere rol bij het voorbereiden van de dag. Een behoorlijk deel van de gasten zijn vrienden van de ouders. De bruiloft vond plaats in een toeristisch plaatsje aan Lake Huron waar de ouders van Paul’s (Claudette’s broer) vrouw wonen.
De trouwdag begon leuk omdat Paul de lokale radio gebeld had om een nummer ter ere van hun huwelijksdag te draaien en dit werd promt gedaan. Om een uur of twaalf werden er foto’s gemaakt met het hele gezelschap aan het strand om vervolgens naar de kerkdienst te gaan. Deze was in een Katholieke kerk. Helaas was er geen samenzingen tijdens de dienst. Iets dat ik niet eerder heb meegemaakt. Na de kerkelijke inzegening die ook de officiele sluiting van het huwelijk is, gingen we naar de feestzaal in het hotel waar we logeerden. Claudette en ik hadden de eer om aan de ‘head table’ te zitten samen met het bruidspaar en de ‘best man’ en de ‘maid of honor’. Wel wat apart want het is een rechte tafel waarbij iedereen op een rij zit zodat praten met elkaar wat lastig is. Het feest bestaat meestal uit een uitgebreide maaltijd die overgaat in een feest. Tijdens de maaltijd worden er meestal speeches gehouden. Wij hadden, naar Nederlandse gewoonte, een sketch in elkaar gedraaid en een lied bedacht op de wijs van het Wilhelmus. Ondanks de Hollandse draai werd onze bijdrage op prijs gesteld. En zo leefde iedereen nog lang en gelukkig en vielen wij die avond na feesten en dansen doodmoe in bed.
Lees verder..
Subscribe to:
Posts (Atom)
Posts
