6 december 2007 | dagboek #33

Vandaag zijn we weer thuis van onze vakantie in Frankrijk. Claudette kwam rond middernacht aan en ik een paar uur later, tegen 4 uur ’s nachts. Het is vrijdag dus we hoeven niet gelijk aan het werk, hoewel er natuurlijk een volle inbox met emails op ons wacht.

Het is een raar contrast om weer hier te zijn. Van de rust en de natuur terug in de grote stad met overal mensen, drukte en lawaai. Ik was bang dat het erg wennen zou zijn. Gelukkig valt dat mee. Ik voel nog steeds sympathie voor de mensen, hoewel de ergernis over het verkeersgedrag van sommigen wel zal blijven :-)

Na een vakantie is het soms een grote stap om weer in de dynamiek van werk terug te stappen. Dit was deze keer wellicht nog wat sterker door de nadruk die er was op het nemen van rust en reflectie. We hebben veel gelezen en gewandeld en natuurlijk genoten van Franse lekkernijen. Het huisje had een open haard die we ’s avond opstookten en onder het genot van een glaasje wijn konden we lekker relaxen. Het gaf mij de gelegenheid om werk en visie te overdenken. In mijn werk gebeurd er momenteel zoveel dat het goed is zaken goed te kunnen doordenken en te bidden om te weten welke richting te nemen. Voor mijn gevoel heeft het werk een soort keerpunt bereikt waar we een aantal keuzes moeten maken over de richting die onze activiteiten uitgaan. De afspraken die ik in Cyprus had, hebben hierbij goed geholpen om een beter beeld te vormen van de partners waar we mee werken.

Het is alleen een beetje eng om te weten dat er keuzes gemaakt moeten worden als ik terug ben zodat ik en mijn mensen met elkaar niet gillend gek worden. Gelukkig hangt het niet allemaal van mij af en heb ik een Hemelse Vader die uiteindelijk in controle is over onze inspanningen.

Er is nog iets anders dat me van het hart moet, een blijde mare die Claudette en ik graag met jullie willen delen: Wij verwachten een kindje! Een aantal weken terug zijn we voor een echo geweest bij de doktor en daar bleek dat er een klein mensje groeit in Claudette. We konden zelfs het hartje al zien kloppen op de monitor. Een heel bijzondere ervaring.

Als alles goed blijft gaan hopen we, als God het wil, dat halverwege juni Claudette zal bevallen. We hebben besloten de bavalling in Cairo te doen. De ziekenhuizen hier zijn niet zo goed maar we hebben een doctor waar we blij mee zijn, een Franse dame. En het is gebruikelijk om je eigen verpleegster of vroedvrouw mee te nemen omdat de verpleegsters in ziekenhuizen vrijwel geen scholing hebben gehad. Dit voorkomt dat doktors allerlei medicijnen voorschrijven die niet nodig zijn of dat er andere dingen gebeuren die zorgelijk zijn.

We kennen een aantal moeders die hier een kind hebben gekregen zonder problemen. Een Nederlandse vriendin van ons, die met een Egyptenaar getrouwd is, heeft onlangs een baby gekregen in het ziekenhuis waar wij ook naartoe zullen gaan. Dit ging goed, ook al moest er uiteindelijk wel een keizerssnede aan te pas komen. Voor haar was het een extra uitdaging omdat ze geen verpleegster had om haar bij te staan en haar eigen doktor was te laat voor de bevalling. En soms dringen artsen hier aan op een keizerssnede omdat dit meer geld oplevert. Dan is het prettig als er iemand is die advies kan geven.
Lees verder..

30 november 2007 | dagboek #32

We hebben ons lekker op de bank genestelt en ik heb net het vuur van de open haard aangemaakt. Terwijl de vlammen een gezellige warme afgeven wordt het buiten langzaam donker. De avond valt in “Entrepierres” waar we voor een week in een klein huisje zitten in een kleine nederzetting. De geschiedenis van deze plek gaat terug tot de middeleeuwen en er is zelfs een klein kerkje. De huisjes van Entrepierres zitten als het ware ingeklemd tussen twee bergen. We zitten hier ruim twee uur ten noorden van Marseille.

Eigenlijk had het dagboekje moeten gaan over een rampzalige week met een heel aantal uitdagingen op het werk, een auto met vier lekke banden en deuken in het dak maar het kwam er niet van omdat ik dat weekend met maagproblemen te kampen had.. En de week erna een werknemer die meer opslag wil dan wij aanbieden en vervolgens voor een deel van zijn werkzaamheden bedankt. En vorige week heeft een van mijn webdesigners ontslag genomen. Gelukkig niet vanwege onenigheid of problemen maar omdat hij nu ergens anders een wereldbaan kan krijgen. Zo zijn er nog een heel aantal grote en kleine uitdagingen die het leven van een kleine ondernemer boeiend houden.

Maar omdat al deze zaken zoveel tijd in beslag namen was er geen tijd voor een dagboekje. En hier in Frankrijk lijkt het allemaal eventjes heel ver weg. We zijn hier omdat Claudette in contact gekomen was met degene die hier een retraitecentrum voor ‘ons-soort-mensen’ heeft opgericht. Een Canadees, getrouwd met een Zwitserse.

We vertrokken op 25 November maar niet samen. Ik had aanvankelijk een conferentie voor mijn werk op Cyprus en hoewel deze was afgelast had ik toch nog een aantal afspraken gemaakt op Cyprus. Dus terwijl Claudette vooruitgereist was ben ik via Cyprus deze kant uitgevlogen. Dit kwam op zich goed uit omdat het Claudette de gelegenheid gaf een paar counselingsgesprekken te hebben over zaken waar zij mee worstelt in haar werk in Cairo. Zij was hier 3 dagen voordat ik aankwam.

Dus nu zijn we aan het bijkomen, opladen en uitrusten in de Provence. Het is hier geweldig mooi en we genieten van de overweldigende schoonheid van het berglandschap. Er zijn mooie wandelroutes en het is heerlijk rustig. We zitten vlakbij het Sisteron, waar we gistermiddag hebben rondgekeken. Een mooi Middeleeuws plaatsje dat in de zomer waarschijnlijk druk is met toeristen maar nu lekker rustig.

Het is goed om even weg te zijn van de drukte van Cairo en ons werk en weer even bij te komen. Vanmiddag waren we uitgenodigd voor de lunch bij de mensen hier. Het was een echte Zwitserse raclette, dit is een soort grill met kaas. Heel lekker en gezellig. Er was ook een ander Canadees stel uitgenodigd die hier voor een paar maanden helpen met verbouwingen aan een deel van de huisjes. Na de maaltijd hebben we een lange wandeling gemaakt. Mijn kuiten doen nog pijn.. Jullie merken al, het levert weinig interessante schrijfsels op, maar we genieten met volle teugen.

Claudette is overigens ook begonnen met een dagboekje (in het Engels). Mocht je hier interesse in hebben, laat het even weten dan plaatsen we je op de lijst.
Lees verder..

3 november 2007 | dagboek #31

Deze keer wil ik een indruk geven van een typische werkdag. Dit geeft een aardig idee van ons leven hier in Cairo op een alledaags niveau.

Meestal gaat om 7 uur de wekker (mijn mobiele telefoon) en na een douche en een kommetje yoghurt en fruit stap ik rond 8 uur in de auto. Tijd voor bijbellezen en gebed gaat bij ons samen met het ontbijt, pragmatisch als we zijn. Ik probeer om op tijd weg te gaan om de grootste drukte op de weg voor te zijn. Het is zo’n 40 minuten rijden van ons huis naar kantoor en dan ongeveer 5 minuten lopen. De vaste zakdoekjes verkoopsters en schoenenpoetsers ken ik inmiddels en het is leuk om mensen te kunnen groeten onderweg naar ons kantoor.

Ik ben meestal de eerste zodat ik de eerste 15 minuten ongestoord mijn email kan lezen. Rond 9 uur druppelen de meeste mensen binnen en de steken hun hoofd om de hoek van de deur om even te groeten. Aan het begin van de week probeer ik met de grafisch ontwerpers (2) en de webdesigners (3) de projecten door te nemen. De morgen is doorgaans voor korte meetings met de mensen op kantoor zodat iedereen weet hij of zij moet doen en om de status van de verschillende taken en projecten vast te stellen. Gelukkig is vrijwel iedereen behoorlijk genoeg. Het zijn meestal de details van het werk die het meest van mijn aandacht vragen. “Zijn alle correcties doorgevoerd?”, “Is nu exact de juiste kleur gebruikt?”, “Is dit ontwerp wat de klant verwacht?”, “Is dit document klaar om gedrukt te worden?”, “Wat was de oplage ook alweer?”. Enzovoort... Met regelmaat staat er weer iemand bij mijn bureau om te vragen om advies of goedkeuring. Aandacht voor details is de grooste uidaging voor mijn mensen.

Mijn werk bestaat voor een groot deel uit contact met klanten over hun projecten, of er komt een verzoek binnen voor een offerte. Veelal bestaat dit uit het sturen van emailtjes en het plegen van telefoontjes. Het is niet alleen de websites die we maken en de grafische klusjes. Er worden ook twee tijdschriften bij ons gemaakt. Van eentje verzorgen we alleen de opmaak de andere is een hoop werk omdat we ons daar ook met de redactie bemoeien en zorgen voor de advertenties, waar het blad voor 80% uit bestaat. Het is meestal een aardige drukte bij de receptie waar mensen hun advertenties inleveren en opgeven. Onze receptioniste Mary heeft er haar handen vol aan. Dan hebben we nog een afdeling video editing en DVD productie waar ook van alles gebeurd. In de meeste gevallen doen wij zaken als ondertiteling en DVD authoring voor het productiehuis Media House die een paar straten verderop zitten en waar we een zusteronderneming van zijn.

Om een uur of 12 is er lunchpause, hoewel het voor de meeste werknemers het ontbijt is. Iedereen verzamelt zich in de keuken waar het dan een half uur lang een gezellige bedoening is. Mensen beleggen hun broodjes meestal op de tafel, terwijl ik keurig op een bordje eet met mes en vork. Alleen op maandag hebben we onze wekelijkse bijeenkomst om 12 uur en moet iedereen zijn honger net iets langer bedwingen.

De middagen zijn minder voorspelbaar. Vaak zijn deze een mengelmoes van besprekingen en werk achter de computer. Ik probeer structuur aan te brengen in alle zaken die we doen en daar gaat aardig wat werk in zitten. Regelmatig loop ik even de werkruimte van de ontwerpers binnen om te kijken hoe het gaat of om even een praatje te maken. Tegen een uur of 5 probeer ik mijn werk af te ronden zodat ik niet al te laat thuis ben. (Meestal neemt dit langer dan ik me voorneem.) Als het verkeer gunstig is ben ik dan rond 6 uur half zeven thuis. Meestal help ik Claudette dan om het eten klaar te maken hetgeen we in deze tijd van het jaar op ons balkon oppeuzelen. Dat is heerlijk genieten en een goede manier om tot rust te komen van werk en verkeer. Over de avonden zal ik een ander keertje vertellen.
Lees verder..

5 oktober 2007 | dagboek #30

Sinds een paar weken gaan Claudette en ik op zaterdagen naar een ‘natuurgebied’ vlak buiten de wijk Maadi. Dit is een drooggevallen rivierbedding, een zogenaamde wadi die bestaat uit een bergachtig landschap waar als het regent woeste riviertjes doorheen stromen. Maar als het niet regent, wat meestal het geval is, is het een droge bedoening met hier en daar wat dorre struikjes. Het is echter wel een lekkere plek om even aan de drukte en het lawaai van de stad te ontsnappen. Samen met een paar Nederlandse en Canadese vrienden gaan we wandelen (Claudette) of mountainbiken (Henny).

Het is lekker om er uit te zijn en om sportief bezig te zijn. Het fietsen is een stuk inspannender dan ik me had voorgesteld. Omdat er veel heuvels zijn, is het af en toe flink klimmen en dat gaat me niet in de koude kleren zitten. Maar als je dan weer met een beste vaart naar beneden gaat dan is het de moeite wel waard geweest. In Nederland ben ik ook wel eens aan het moutainbiken geweest, maar dat is behoorlijk saai vergeleken met het fietsen door een rotswoestijn in Egypte.

Vandaag zijn we ook weer op pad geweest. Een bijkomend voordeel is dat je vanaf de bovenkant van de wadi een geweldig uitzicht over de stad hebt. Nadat we de eerste klim gehad hadden, keken we over de stad uit en zagen een viezige bruine wolk van smog boven de gebouwen hangen. Het is schokkend om te zien in wat voor viezigheid mensen in Cairo leven. Meestal is dit soort vervuiling nogal abstract omdat je het niet echt ziet. Maar zo van een afstand is het heel duidelijk wat voor vervuiling over de stad hangt. Het is niet verbazend wanneer je denkt aan alle auto’s die bijna dag en nacht door de stad heenrijden, en die hebben niet allemaal een roetfilter of een APK keuring.

Ik herinner me hoe de roetmeting ging van onze auto toen ik mijn autoregistratie moest vernieuwen. De meter werd zo half in de uitlaat gehangen en het zag er niet uit dat de monteur echt geinteresseerd was in de uitslag. Het moest nu eenmaal gebeuren en ze kregen een paar pond voor de handeling.

De meeste Egyptenaren zijn niet echt milieubewust. Overal zijn lopende WC’s en kranen en er wordt ook op andere manieren verspillend omgegaan met water. Veel auto’s zijn slecht onderhouden en braken roetzwarte rookpluimen uit. Mensen gooien altijd en overal hun afval op straat en niemand schijnt hier aanstoot aan te nemen. Bij het boodschappen doen krijg je een overwedigende hoeveelheid plastic zakjes mee of je nu een tube tandpasta koopt of een hele kar vol spullen. Altijd plastic zakjes. We weten niet goed of er enige voorlichting wordt gegeven over milieu en vervuiling. Voor de gemiddelde Egyptenaar heeft het geen prioriteit.

Naar mijn werknemers en collega’s toe probeer ik uit te leggen dat we zorgvuldig om moeten gaan met God’s schepping en dat het zondig is om onzorgvuldig met onze leefomgeving om te gaan. Maar er is nog veel te doen op dit gebied. Zeker omdat bijna niemand milieu en het dienen van God met elkaar in verband brengt. In de tussentijd zullen wij proberen zo op onze manier een klein steentje bij te dragen. Als was het alleen maar door Camilia, onze schoonmaakster, aan het verstand te brengen hoe ons syteem voor gescheiden afval werkt :-)
Lees verder..

15 september 2007 | dagboek #29

Afgelopen week kregen we ’s avonds een telefoontje van een collega van Claudette, een Sudanese weduwe met 3 zoons. Ze belde om te vertellen dat er bij hun thuis was ingebroken. Alles wat enigzins waarde had was weggehaald. Nu hadden niet veel dat in onze ogen de moeite waard zou zijn. Maar zelfs kleren waren meegenomen. Het was niet de eerste keer ze van spullen beroofd zijn. Afgelopen zomer waren de goede kleren van een van haar zoons van de waslijn weggesnaaid en een andere zoon was van zijn mobiele telefoon beroofd.

Dan denk ik: deze mensen hebben al zo weinig, waarom moeten zij nu juist bestolen worden? Wie doet zoiets? In gedachten weet ik wel raad met de daders maar daar zijn Joyce en haar gezin niet mee geholpen. We hebben diezelfde avond een grote plastic tas met kleren gevuld die wij missen kunnen. Gelukkig kunnen we op die manier ten minste iets doen. Claudette steunt Joyce en haar andere college al met wat extra geld iedere maand omdat het slaris wat ze verdienen bij de organisatie nauwelijks genoeg is om de huur van te betalen.

Het meest verdrietige is dat het (waarschijnlijk) hun eigen mensen zijn die dit doen. Van de telefoon is dat zeker. Daar waren het leden van een Sudanese jongensbende die Joyce haar zoon hardhandig van zijn mobieltje afhielpen. Het probleem van Sudanese bendes lijkt een groeiend fenomeen te zijn. Vaak jongens in de puberleeftijd zonder enig perspectief voor de toekomst in een land dat ze liever ziet gaan dan komen en dat duidelijk laat merken. Verdonk en Wilders zijn watjes vergeleken met Egyptenaren wat dat betreft. Soms zijn ze zonder ouders hier naar toe gekomen, zoals Atchebai (Claudette’s andere collega). Soms hebben ze alleen een moeder of een oom/tante die naar ze omkijkt. In heel veel gevallen is er geen vader aanwezig. Op zich dus niet zo’n wonder dat die lui gemakkelijk op het verkeerde pad raken. Geinspireerd door agressieve hiphop-helden in basketball shirts maken ze het leven van leeftijdsgenoten zuur. Ook vechten deze bendes onder elkaar bloedig twisten uit. Het bizarre is dat ze met geld vanuit het buitenland, dat ze via vrienden of familie krijgen, onderhouden worden.

De Egyptische politie kijkt met allemaal maar een beetje aan, en denkt misschien: als ze elkaar het leven zuur maken, hoeven wij dat niet te doen. Het gevolg is natuurlijk dat Egyptenaren de Sudanezen nog meer haten dan ze al deden en dat komt hun positie hier niet ten goede. Voor de meerderheid die helemaal niets met die bendes te maken heeft wordt het er alleen maar moeilijker door. Het lijkt allemaal zo uitzichtsloos.. Gelukkig zijn er genoeg mensen vanuit de Sudanese gemeenschap die zich hier zorgen om maken en proberen wat aan het probleem te doen en met jongeren in gesprek te raken. We hopen en bidden het beste.

Om met een wat vrolijker noot af te sluiten, mijn werk gaat goed. Er begint wat ordening in de chaos te komen. Ik begin aardig ingewerkt te raken in alle nieuwe afdelingen en projecten waar ik mee te maken heb. Ook onstaan er goede relaties met het personeel en daar ben ik blij mee. Ook de mensen die met mij meegekomen zijn hebben al helemaal hun draai gevonden en ze kunnen het goed vinden met hun collega’s. Komend weekend hebben we het jaarlijkse personeelsuitje. Deze keer gaan we twee dagen naar het strand. Het is natuurlijk niet alleen uitwaaien en zwemmen, we zullen ook een paar sessies doen om over het bedrijf na te denken. Met een beetje geluk kunnen we in oktober de registratie af ronden. Het gaat in ieder geval al sneller dan in de vorige situatie. Onze nieuwe bedrijf gaat Road9 heten.

Hier laat ik het even bij. Wij wensen jullie alle goeds in de herfst terwijl wij hier van de rust van ramadan genieten.
Lees verder..

31 augustus 2007 | dagboek #28

Deze week was de week van bezoekjes aan huisbazinnen. Afgelopen woensdag voor onze eigen flat en donderdag voor het vernieuwen van het contract van onze kantoorruimte.

Onze eigen huisbazin veraste ons twee dagen nadat we terug waren uit Canada met een bezoekje. Ze belde ’s avonds op of ze meteen langs kon komen. Dat kon wel natuurlijk maar wij waren toch wel een beetje bezorgd over wat de reden kon zijn. Het begon goed. Ze had zelfs een boeketje bloemen meegebracht en was vol lof over hoe we de flat hebben ingericht.

Tot nu toe zijn we erg tevreden met haar omdat ze altijd redelijk is en heel vriendelijk wanneer ik de huur langs breng bij haar thuis, 5 minuten rijden van hier. We mogen haar aanspreken als Madame Loula, wat bij ons op de lachspieren werkt maar wat zijzelf als een erg charmante bijnaam beschouwd. Ze is een Egyptenaar van het oude stempel, van goede komaf en voorkeur voor Europese dingen. Ze spreekt vloeiend Frans en moet huilen als ze terugdenkt aan de tijd voordat Nasser een rigoreus einde maakte aan Europese invloeden en de deur openzette voor een socialistische wind. Bij haar thuis krijg ik altijd een glaasje cola en kan ik zowel mijn Arabisch als Frans oefenen wat soms een interessante spraakverwarring oplevert die dan opgelost wordt door een van de kinderen van haar inwonende, gescheiden, dochter die redelijk Engels spreken.

Maar goed, we hadden madame Loula op bezoek terwijl ze anders nooit langskomt. Het bleek inderdaad wat lastig nieuws. Hoewel ze aangaf ons niet uit het huis te willen jagen, vertelde ze dat er iemand interesse heeft in het kopen van de flat en of die misschien eens langs kan komen om te kijken. Ze beloofde dat we komend jaar, we hebben een contract voor twee jaar getekend, in ieder geval kunnen blijven. Dat is een geruststelling maar het feit blijft dat onze dagen hier wellicht geteld zijn. Het is duidelijk dat de madame aan verkopen denkt. Dit kan overigens in praktijk nog wel eens heel lang duren. Maar toch. We hopen dat de koop niet doorgaat en tot nu toe hebben we er niets meer van gehoord en ook de geinteresseerde koper nog niet op bezoek gehad. Toen ik afgelopen week de huur langsbracht werd er met geen woord over verkoop gerept dus hopelijk hoeven we voorlopig niet te verhuizen. We zijn toch wel aan onze flat gehecht geraakt.

De andere ervaring was met de mevrouw waar we onze kantoorruimte van huren. Ook dit was een interessante ontmoeting. En ook weer een moeder en dochter die de zaak regelen. Dit keer een ‘doctora’ van zeker in de zestig die professor in antropologie bleek te zijn aan de Amerikaanse universiteit in Cairo.Ik had een leuk gesprek met haar over haar werk en haar frustraties over recente ontwikkelingen bij het onderzoeks-instituut waar ze aan verbonden was dat steeds meer commercieel gaat werken. In de kamer stond een mooi oude radio van hout en haar werkkamer zag er uit zoals je van een professor mag verwachten, boekenkasten tot aan het plafond en een groot houten bureau vol met stapels papier.

Ondanks ons prettige gespek moest de huur omhoog. Er wordt in dollars betaald en de koers is de afgelopen jaren nogal onderuit gegaan waardoor het equivalent in Egyptische ponden er op achteruit was gegaan. Gelukkig konden we uiteindelijk een iets lagere prijs overeenkomen dan de dames aanvankelijk voorstelden en de zaak ligt weer voor de komende vijf jaar vast. En wij hebben een huurcontract in mijn naam nodig om de registratie van de nieuwe naam van het bedrijf te regelen. Zo gaat dat nu eenmaal in Egypte. Eind goed, al goed.
Lees verder..

22 augustus 2007 | dagboek #27

Met mijn ervaring rond het vernieuwen van onze autoregistratie vers in het geheugen ging ik afgelopen zaterdag, weer met mijn trouwe vriend Nabil, mijn Egyptische rijbewijs ophalen. Vlak voor onze reis naar Nederland en Canada hadden we het al eens geprobeerd maar toen werden we weggestuurd omdat een ‘veiligheidsverklaring’ en medische certificaten ontbraken. De veiligheidsverklaring is een soort politieverklaring omtrent goed gedrag en staatsveiligheid. Hier is Nabil achteraan gegaan en net nadat we terug waren in Egypte belde hij me dat dit voor elkaar was en ik door de locale overheid niet als staatsgevaarlijk wordt gezien. Een hele opluchting.

Voor de medische papieren zijn we naar een ziekenhuis hier vlak in de buurt geweest voor een ogentest en een buiktest. Dat laatste stelde niet veel voor, na 10 minuten wachten werden een papiertje afgegeven omtrent de blakende gezondheid van mijn ingewanden. Het zal mijn gezonde uitstraling geweest zijn want de dienstdoende arts heeft me met geen vinger aangeraakt of op een ander manier de indruk gewekt een onderzoek te verrichten. De ogentest was serieuzer. Daar moest ik ook langer voor wachten en de docter liet me letters aflezen van een kaart en nummers raden in een boek met gekleurde stippen die cijfers vormen. Het deed mij denken aan de keuring voor militeure dienst, heowel ik die niet zo glasnrijk doorstaan heb.

In Nederland was het gelukt mijn Hollandse rijbewijs te verlengen en een internationale versie bij de ANWB te halen. Dit had ook nog de nodige voeten in de aarde maar is gelukkig precies op tijd gelukt. We hebben het op de terugweg van Canada naar Egypte opgepikt toen we bij mijn zus op verjaardagsbezoek waren.

Gewapend met al deze paieren en een aantal pasfoto’s gingen we naar het kantoor dat rijbewijzen voor buitenlanders regelt. Het was er al een gezellige drukte, ook al hadden we geprobeerd om vroeg te komen. Gelukkig werden we snel geholpen. Dit keer ging het allemaal heel voorspoedig. Er bleken geen omverwachtse papieren nodig te zijn. Sterker nog ik hoefde niet eens een praktijktest te doen, al was ik wel benieuwd hoe dit zou gaan. Dit scheelde echter behoorlijk in de tijd. De praktijktest wordt gedaan met je eigen auto. Iedereen neemt dus zijn eigen auto mee en het was dan ook een gezellige chaos op het parkeer annex prijktijktest-terrein. Gelukkig bleek ons de verzoeking bespaard om mijn auto hier naar toe te manoevreren, wat niet meetelt in de test maar op zich al een medaille waard is.

Na nog eens 10 minuten wachten kon ik een foto gaan maken (wat ze met de andere foto’s hebben gedaan weet ik niet) en klaar was ik. Na goed een uur stonden we weer buiten. Deze ervaring heeft mijn vertrouwen in het Egyptische staatsapparaat weer helemaal herstelt. En het koste me maar een schijntje.

Ons volgende avontuur zal bestaan uit het vinden van een betrouwbare garage om iets te gaan doen aan alle deuken en schrammen die ons arem autootje heeft opgelopen. Daarnaast maakt de motor maakt een wat vermoeide indruk en een van onze remlichten heeft het begeven nadat een steentje zich in ons achterlicht had geboord. Maar we willen eerst even in alle rust genieten van deze ‘overwinning’ voor we ons opnieuw in de strijd storten.
Lees verder..

dagboek #26 | Twee trouwerijen

Het laatst dagboek was twee maanden geleden... In de tussenliggende tijd hebben we ons voorbereid op de twee bruiloften in Nederland en Canada die we gevierd hebben en een soort van vakantie gehad. Als je veel te vertellen hebt, is het altijd lastig om te kiezen welke belevenissen het meest de moeite waard zijn.

We kwamen op 10 Juli aan in Nederland voor een week. We hadden geprobeerd om het programma niet al te druk te maken zodat we genoeg energie zouden hebben voor de reis en de bruiloft aan de andere kant van de oceaan. Dit is altijd lastiger dan het lijkt omdat ik het verlengen van mijn rijbewijs moest zien te regelen die week en dat bestond uit een medische keuring en papierwerk in Leiden. We konden gelukkig de eerste nacht bij vrienden in Leiden overnachten. Daarnaast natuurlijk de nodige bezoekjes aan familie en vrienden. Het lastige is alleen dat niemand in de buurt van Pa en Ma in Leeuwarden woont. We waren dus toch nog redelijk moe toen we op het vliegtuig richting Toronto stapten waar nog eens bij kwam dat onze vlucht 4 uur vertraagd was. We kregen het even extra benauwd toen er omgeroepen werd dat een kwart van de pasagiers niet mee kon omdat er een ander toestel nodig was. Gelukkig zaten wij niet bij die 25% anders hadden we de bruiloft in Canada misschien niet eens (op tijd) gehaald.

De bruiloft in Den Haag begon met regen op de heenweg en een hevige storm tijdens de barbeque aan het Haagse strand maar tussendoor was het stralend weer en zo was het ook met mijn zus en haar echtgenoot die zich door een paar buitjes niet van hun stuk lieten brengen. Het was mooi om getuige te zijn van het huwelijk van mijn ‘kleine’ zusje die uitgegroeid is tot docter in de biologe en een prachtige bruid. Heel bezonder. Op de terugweg van Canada naar Cairo hadden we nog even de gelegenheid om haar te zien want we hadden een lange overstap op Schiphol en laat dat nu net haar verjaardag zijn.. Jammer genoeg wat korter dan we gepland hadden want ook op de terugweg hadden we 4 uur vertraging.

Ook al was het wat stressvol om twee trouwerijen zo kort op elkaar te hebben op twee continenten, de andere kant is dat het leuk is om te zien wat er anders is in beide landen en tussen beide koppels. De trouwerij in Canada besloeg eigenlijk drie dagen waarbij het accent lag op de mogelijk voor beide families elkaar te leren kennen, natuurlijk onder het genot van lekker eten. In Nederland gebeurd alles doorgaans in 1 dag. In Canada speelt de familie een veel grotere rol bij het voorbereiden van de dag. Een behoorlijk deel van de gasten zijn vrienden van de ouders. De bruiloft vond plaats in een toeristisch plaatsje aan Lake Huron waar de ouders van Paul’s (Claudette’s broer) vrouw wonen.

De trouwdag begon leuk omdat Paul de lokale radio gebeld had om een nummer ter ere van hun huwelijksdag te draaien en dit werd promt gedaan. Om een uur of twaalf werden er foto’s gemaakt met het hele gezelschap aan het strand om vervolgens naar de kerkdienst te gaan. Deze was in een Katholieke kerk. Helaas was er geen samenzingen tijdens de dienst. Iets dat ik niet eerder heb meegemaakt. Na de kerkelijke inzegening die ook de officiele sluiting van het huwelijk is, gingen we naar de feestzaal in het hotel waar we logeerden. Claudette en ik hadden de eer om aan de ‘head table’ te zitten samen met het bruidspaar en de ‘best man’ en de ‘maid of honor’. Wel wat apart want het is een rechte tafel waarbij iedereen op een rij zit zodat praten met elkaar wat lastig is. Het feest bestaat meestal uit een uitgebreide maaltijd die overgaat in een feest. Tijdens de maaltijd worden er meestal speeches gehouden. Wij hadden, naar Nederlandse gewoonte, een sketch in elkaar gedraaid en een lied bedacht op de wijs van het Wilhelmus. Ondanks de Hollandse draai werd onze bijdrage op prijs gesteld. En zo leefde iedereen nog lang en gelukkig en vielen wij die avond na feesten en dansen doodmoe in bed.
Lees verder..