5 oktober 2007 | dagboek #30

Sinds een paar weken gaan Claudette en ik op zaterdagen naar een ‘natuurgebied’ vlak buiten de wijk Maadi. Dit is een drooggevallen rivierbedding, een zogenaamde wadi die bestaat uit een bergachtig landschap waar als het regent woeste riviertjes doorheen stromen. Maar als het niet regent, wat meestal het geval is, is het een droge bedoening met hier en daar wat dorre struikjes. Het is echter wel een lekkere plek om even aan de drukte en het lawaai van de stad te ontsnappen. Samen met een paar Nederlandse en Canadese vrienden gaan we wandelen (Claudette) of mountainbiken (Henny).

Het is lekker om er uit te zijn en om sportief bezig te zijn. Het fietsen is een stuk inspannender dan ik me had voorgesteld. Omdat er veel heuvels zijn, is het af en toe flink klimmen en dat gaat me niet in de koude kleren zitten. Maar als je dan weer met een beste vaart naar beneden gaat dan is het de moeite wel waard geweest. In Nederland ben ik ook wel eens aan het moutainbiken geweest, maar dat is behoorlijk saai vergeleken met het fietsen door een rotswoestijn in Egypte.

Vandaag zijn we ook weer op pad geweest. Een bijkomend voordeel is dat je vanaf de bovenkant van de wadi een geweldig uitzicht over de stad hebt. Nadat we de eerste klim gehad hadden, keken we over de stad uit en zagen een viezige bruine wolk van smog boven de gebouwen hangen. Het is schokkend om te zien in wat voor viezigheid mensen in Cairo leven. Meestal is dit soort vervuiling nogal abstract omdat je het niet echt ziet. Maar zo van een afstand is het heel duidelijk wat voor vervuiling over de stad hangt. Het is niet verbazend wanneer je denkt aan alle auto’s die bijna dag en nacht door de stad heenrijden, en die hebben niet allemaal een roetfilter of een APK keuring.

Ik herinner me hoe de roetmeting ging van onze auto toen ik mijn autoregistratie moest vernieuwen. De meter werd zo half in de uitlaat gehangen en het zag er niet uit dat de monteur echt geinteresseerd was in de uitslag. Het moest nu eenmaal gebeuren en ze kregen een paar pond voor de handeling.

De meeste Egyptenaren zijn niet echt milieubewust. Overal zijn lopende WC’s en kranen en er wordt ook op andere manieren verspillend omgegaan met water. Veel auto’s zijn slecht onderhouden en braken roetzwarte rookpluimen uit. Mensen gooien altijd en overal hun afval op straat en niemand schijnt hier aanstoot aan te nemen. Bij het boodschappen doen krijg je een overwedigende hoeveelheid plastic zakjes mee of je nu een tube tandpasta koopt of een hele kar vol spullen. Altijd plastic zakjes. We weten niet goed of er enige voorlichting wordt gegeven over milieu en vervuiling. Voor de gemiddelde Egyptenaar heeft het geen prioriteit.

Naar mijn werknemers en collega’s toe probeer ik uit te leggen dat we zorgvuldig om moeten gaan met God’s schepping en dat het zondig is om onzorgvuldig met onze leefomgeving om te gaan. Maar er is nog veel te doen op dit gebied. Zeker omdat bijna niemand milieu en het dienen van God met elkaar in verband brengt. In de tussentijd zullen wij proberen zo op onze manier een klein steentje bij te dragen. Als was het alleen maar door Camilia, onze schoonmaakster, aan het verstand te brengen hoe ons syteem voor gescheiden afval werkt :-)
Lees verder..