31 augustus 2008 | dagboek #44

Al is onze lijdensweg met de Egyptische bureaucratie nog niet ten einde en is deze alleen nog maar langer geworden door de onnavolgbare eisen die de Nederlandse ambassade stelt zal ik hier geen dagboekje meer aan wijden. Genoeg van deze ellende. Het Canadese paspoort van Naomi is gelukkig bijna klaar en we kunnen dus op reis.

De vermoeienissen die wij ondervinden verbleken bij het gevecht dat gewone Egyptenaren moeten leveren, bijvoorbeeld om hun kind op een fatsoenlijke school te krijgen. Onze vriend Emad vertelde me vorige week hoe hij hemel en aarde heeft beworgen om zijn zoontje geaccepteerd te krijgen op een school met een goede reputatie. Op zich is het geen probleem om je kind naar een overheidsschool te sturen. Dat is nog gratis bovendien. De kwaliteit van dit onderwijs is echter zo slecht dat kansen op een goede vervolgopleiding nihil zijn. Daarom proberen ouders als ze het enigzins kunnen betalen hun kinderen op een particuliere school te krijgen. Maar deze scholen zijn zo gewild dat kinderen van 4 of 5 jaar een toelatingstest moeten doen samen met hun ouders om aangenomen te worden. Slechts een klein deel van de aangemelde kinderen wordt aangenomen.

In theorie wordt er gekeken of het kind aan de toelatingscriteria voldoet. In de praktijk hangt het van de connecties van de ouders af of een kind wordt aangenomen. Emad was er van overtuigd dat zijn zoontje de test prima had afgelegd. Toen hij hoorde dat hij niet aangenomen was wilde hij graag weten waarom. De school gaf echter geen duidelijke reden aan. Wel werd het duidelijk dat als hij een connectie had opgegeven zijn kansen groter waren. Dat maakte hem zo kwaad dat hij eiste de directeur te spreken en een behoorlijke stampij te begon te maken. De beveiliging moest er aan te pas komen om hem tot bedaren te brengen. Uiteindelijk heeft hij de baas van zijn vrouw gevraagd een brief te schrijven omdat deze man een vriend is van de directeur. Zelfs dit gaf geen 100% garantie en er werd hem verteld nog een paar dagen te wachten. En ja hoor, na alle stress en een heel aantal visites aan de school werd zijn zoontje aangenomen. Dan gaat het in Nederland toch wat gemakkelijker..

Vandaag werden we op kantoor verrast door een bezoek van Alber, een video editor die afgelopen januari zijn werkplek bij ons heeft verruild voor een baan in Koeweit. Het was natuurlijk leuk om weer even bij te praten. Wat ook leuk was om van hem te horen hoezeer hij onze werksfeer waardeert nu hij het kan vergelijken met een andere werkplek. Hij bond me op het hart dit vast te houden. Zijn situatie is typisch voor een groot aantal Egyptenaren die een beter betaalde baan in een Golfstaat hebben. Zijn vrouw en zijn twee dochtertjes zijn hier in Cairo omdat het te duur is om ze naar een school in Koeweit te sturen. Hij komt twee keer per jaar twee weken naar Egypte en laat zijn gezin twee of drie keer per jaar overkomen. Hij is van plan dit zo’n 5 jaar vol te houden ook al mist hij zijn vrouw en kinderen enorm. En al met al houdt hij niet eens zo heel veel extra geld over. Terugkomen is een optie. De meeste Egyptenaren gaan na een aantal jaar terug ook al zullen ze met een lager salaris genoegen moeten nemen. “Het is een dood land” zegt Alber, “Om tien uur is het volkomen stil op straat omdat iedereen al naar bed is.” Voor een Egyptenaar is dit een verschrikking. Hetzelfde hoorde ik van een Egyptische collega die op Cyprus werkt bij een tv-station. Het duurde bij hem een jaar voor hij aan de rust gewend was.

Maar ook in Egypte wordt het de komende maand rond zes uur rustig op straat want Ramadan staat voor de deur. Morgen begint het. Voor ‘ongelovigen’ als ons is het dan lekker rustig op de weg als je rond die tijd van je werk naar huis rijdt.