18 december 2008 | dagboek #46

In Egypte komt het niet voor, in Nederland gebeurd het bijna nooit maar in Canada is er een gote kans op een witte kerst. Als ik uit het raam kijk, ligt er een mooi pak sneeuw in de tuin van Claudette’s ouders en vanavond gaat het weer sneewen. Dit weer heeft echter ook zo zijn nadelen. Vorige week waren we in Montreal waar het de dag dat we aankwamen de hele dag sneeuwde. ’s Avonds gingen we naar een gebedsgroep van Interserve maar door de sneeuw zat het verkeer overal vast. We deden er 3 uur over om de groep te bereiken in een ander deel van de stad! De laatste persoon stond op het punt om naar huis te gaan en we hebben uiteindelijk maar een half uurtje doorgebracht voor we weer teruggingen.

We zijn op 8 december naar Montreal gevlogen waar we 3 dagen logeerden bij vrienden. Claudette had een afspraak met haar professor en we zijn bij een Anglicaaanse dominee langsgeweest van een kerk die ons steunt. Onlangs hadden we een Skype call tijdens een kerkdienst zodat de gemeente ons en kleine Naomi live kon zien en horen. Vandaar zijn we met de trein naar Toronto gegaan wat een reis van 5 uur is. Tegenover ons zat een dikke man die de hele reis met zijn jas en een stapel kranten op zijn schoot heeft gezeten. Kort voor we aankwamen begon hij een praatje omdat hij dacht dat ik uit Engeland kwam en waar hij een aantal jaren had gewoond. Ondanks zijn wat ruige voorkomen bleek onze medereiziger een hele belezen en gevoelige man te zijn die in Canada, Engeland en de VS gewoond heeft.

Aangekomen in Toronto werden we opgewacht door Claudette’s broer die ons met zijn vrouw en baby opwachte. Zij hebben net 2 maanden geleden hun eerste kindje gekregen. In Toronto een aantal afspraken met gebedsgroepen en op het Interserve kantoor. We logeerden bij een echtpaar die de 70 al ruim gepaseerd zijn maar nog steeds fit genoeg om mensen als ons over de vloer te hebben. Ze wonen in een oud huis in een villawijk dicht bij het centrum. Hun nieuwe buren hebben 5 miljoen voor hun optrekje betaald! Gelukkig hoefden wij geen logies te betalen. Deze mensen zijn inspirerend, nog steeds actief in hun kerk en Interserve en de man speelt nog geregeld een potje tennis. Een van de gebedsgroepen was bij hen thuis en twee keer reden ze voor ons uit om de weg te wijzen naar een afspraak. De dame heeft enkele jaren in Geneva gewerkt als secretaresse voor een secretaris generaal van de VN. Geweldige mensen! In Toronto konden we ook wat tijd doorbrengen met Claudette’s broer en zijn gezinnetje.

Inmiddels zijn we bij Claudette’s ouders in St. Catharines. Hier hebben we wat tijd om bij te komen van alle afspraken en het rondreizen. Hier hebben we nog een paar meetings en afspraken in de planning maar gelukkig is het al minder druk dan de afgelopen weken. Zoals het er nu uitziet gaan we een witte kerst krijgen en dat is een leuke afwisseling op het woestijnzand van Egypte. Ik heb inmiddels mijn achterstallige email weer bijgewerkt en mijn Canadese belastingaanmaningen doorgenomen. Claudette had een afspraak over een Iraakse familie die ze aan het helpen is om te emigreren naar Canada. Ook al zijn we ver van Cairo, het werkt blijft altijd een beetje aandacht vragen. Zelfs tijdens onze kerstvakantie. Maar we zullen ervan genieten zodat we straks met nieuwe energie waar aan de slag kunnen gaan.

Namens ons een hele gezegende kerst en een fijne jaarwisseling gewenst! Tot volgend jaar.
Lees verder..

24 november 2008 | dagboek #45

Dit keer een dagboekje vanuit Nederland. Sinds 7 november zijn we voor een maand op Hollandse bodem. Het is wel weer even wennen aan wind regen en hagelslag maar we genieten volop van deze aangename afwisseling.

We logeren bij mijn ouders in Leeuwarden waar een paar trotse grootouders volop genieten van onze kleine Naomi. En dat maakt Claudette en mij erg blij. Er stond al een box vol met pluizige beesten voor haar klaar. Het is leuk om te zien hoe anderen op ons meisje reageren, vooral als Claudette haar in de sling draagt: “Wat een popje”, “Wat zit ze daar lekker!”, “Wat kijkt ze helder.” Ik had nooit gedacht dat een kindje zoveel aandacht teweegt brengt. Het geeft ons in ieder geval een heel trots gevoel. Volgens ons is Naomi het meest geweldige schepseltje dat ooit geboren is! Ze heeft nu al vele fans 

We zijn blij er even tussenuit te zijn maar twee maanden is natuurlik wel een hele tijd om het werk te laten liggen. Voor we vertrokken op verlof heb ik geprobeerd zoveel mogelijk werk over te dragen en op iedere afdeling iemand eindverantwoordelijk te maken. Gelukkig heb ik een paar mensen die ervaren genoeg zijn om verantwoordelijkheid te dragen. En net voor ik wegging hebben we iemand aangenomen die mij assisteert met mijn video distributiewerk. Dit neemt niet weg dat ik wel bijna dagelijks contact houd via email en Skype maar de werkzaamheden en het meeste contact met klanten wordt door mijn collega’s gedaan. Het is mooi om te zien dat er groei in de tent zit en er alweer wat nieuw werk binnen komt. Een partnership met een ander internet bedrijf van een ex-collega begint zijn vruchten af te werpen en een mailing die we hadden gedaan heeft ook een interessant contact opgeleverd. Op detailniveau zijn er nog een heel aantal dingen te verbeteren maar in grote lijnen heb ik het gevoel dat het de goede kant uit gaat. Dat is bemoedigend want ik ben blij als ik zie dat het investeren in mensen werkelijk vruchten afwerpt.

Even heel wat anders. Voor Claudette en mij is ons verlof ook een tijd om na te denken over onze toekomst. Tijdens de zomer kregen we beiden het gevoel dat het wellicht goed is om verder te kijken dan Cairo. Niet op heel korte termijn maar ook niet veel later dan met 1 of 2 jaar. We hebben het naar onze zin in Cairo maar de beperkingen en de stress van het leven in een vervuilde, Islamitische wereldstad beginnen toch wel te knagen. Wanneer we er met anderen over praten voelen we ons wel eens schuldig en is het niet altijd makkelijk uit te leggen maar voor ons wordt het steeds duidelijker dat we onze periode in Cairo willen afsluiten binnen een afzienbare termijn. Of het nu mijn werkdruk in combinatie met beperkte ontspanningsmogelijkheden is, of het gebrek aan natuur waar we eens lekker in kunnen ontspannen. De drukte en het lawaai of de veelheid aan mensen en organisaties waar we mee te maken hebben om ons werk en bestaan hier voor elkaar te regelen. Wellicht willen we graag wat dichter bij onze families wonen en een baan met een normaal salaris. Aan de andere kant zullen we de dynamiek van het leven hier en de warme contacten die we met mensen hebben opgebouwd zeker gaan missen. Of de enorme flexibiliteit van het leven hier, daar kan de Hollandse bureaucratie nog wat van leren.

Wat we dan precies willen, daar zijn we nu over aan het nadenken, bidden en over aan het praten met anderen. We voelen ons nog steeds geroepen om iets te doen waarbij we anderen kunnen helpen. Afgelopen zondag zagen we een kort filmpje over een Zuidafrikaanse jongen die overleed aan AIDS. Dit maakte Claudette aan het huilen en deed ons beseffen dat het leed van mensen ons nog steeds veel doet. Wij zijn geen ontwikkelingswerkers die afgestompt zijn door alle ellende die we hebben gezien. Onze bewogenheid voor mensen moet voorop blijven staan bij de richting die we uiteindelijk zullen kiezen.
Lees verder..

31 augustus 2008 | dagboek #44

Al is onze lijdensweg met de Egyptische bureaucratie nog niet ten einde en is deze alleen nog maar langer geworden door de onnavolgbare eisen die de Nederlandse ambassade stelt zal ik hier geen dagboekje meer aan wijden. Genoeg van deze ellende. Het Canadese paspoort van Naomi is gelukkig bijna klaar en we kunnen dus op reis.

De vermoeienissen die wij ondervinden verbleken bij het gevecht dat gewone Egyptenaren moeten leveren, bijvoorbeeld om hun kind op een fatsoenlijke school te krijgen. Onze vriend Emad vertelde me vorige week hoe hij hemel en aarde heeft beworgen om zijn zoontje geaccepteerd te krijgen op een school met een goede reputatie. Op zich is het geen probleem om je kind naar een overheidsschool te sturen. Dat is nog gratis bovendien. De kwaliteit van dit onderwijs is echter zo slecht dat kansen op een goede vervolgopleiding nihil zijn. Daarom proberen ouders als ze het enigzins kunnen betalen hun kinderen op een particuliere school te krijgen. Maar deze scholen zijn zo gewild dat kinderen van 4 of 5 jaar een toelatingstest moeten doen samen met hun ouders om aangenomen te worden. Slechts een klein deel van de aangemelde kinderen wordt aangenomen.

In theorie wordt er gekeken of het kind aan de toelatingscriteria voldoet. In de praktijk hangt het van de connecties van de ouders af of een kind wordt aangenomen. Emad was er van overtuigd dat zijn zoontje de test prima had afgelegd. Toen hij hoorde dat hij niet aangenomen was wilde hij graag weten waarom. De school gaf echter geen duidelijke reden aan. Wel werd het duidelijk dat als hij een connectie had opgegeven zijn kansen groter waren. Dat maakte hem zo kwaad dat hij eiste de directeur te spreken en een behoorlijke stampij te begon te maken. De beveiliging moest er aan te pas komen om hem tot bedaren te brengen. Uiteindelijk heeft hij de baas van zijn vrouw gevraagd een brief te schrijven omdat deze man een vriend is van de directeur. Zelfs dit gaf geen 100% garantie en er werd hem verteld nog een paar dagen te wachten. En ja hoor, na alle stress en een heel aantal visites aan de school werd zijn zoontje aangenomen. Dan gaat het in Nederland toch wat gemakkelijker..

Vandaag werden we op kantoor verrast door een bezoek van Alber, een video editor die afgelopen januari zijn werkplek bij ons heeft verruild voor een baan in Koeweit. Het was natuurlijk leuk om weer even bij te praten. Wat ook leuk was om van hem te horen hoezeer hij onze werksfeer waardeert nu hij het kan vergelijken met een andere werkplek. Hij bond me op het hart dit vast te houden. Zijn situatie is typisch voor een groot aantal Egyptenaren die een beter betaalde baan in een Golfstaat hebben. Zijn vrouw en zijn twee dochtertjes zijn hier in Cairo omdat het te duur is om ze naar een school in Koeweit te sturen. Hij komt twee keer per jaar twee weken naar Egypte en laat zijn gezin twee of drie keer per jaar overkomen. Hij is van plan dit zo’n 5 jaar vol te houden ook al mist hij zijn vrouw en kinderen enorm. En al met al houdt hij niet eens zo heel veel extra geld over. Terugkomen is een optie. De meeste Egyptenaren gaan na een aantal jaar terug ook al zullen ze met een lager salaris genoegen moeten nemen. “Het is een dood land” zegt Alber, “Om tien uur is het volkomen stil op straat omdat iedereen al naar bed is.” Voor een Egyptenaar is dit een verschrikking. Hetzelfde hoorde ik van een Egyptische collega die op Cyprus werkt bij een tv-station. Het duurde bij hem een jaar voor hij aan de rust gewend was.

Maar ook in Egypte wordt het de komende maand rond zes uur rustig op straat want Ramadan staat voor de deur. Morgen begint het. Voor ‘ongelovigen’ als ons is het dan lekker rustig op de weg als je rond die tijd van je werk naar huis rijdt.
Lees verder..

15 augustus 2008 | dagboek #43

Deze keer weer een verhaaltje over onze ervsringen met de Egyptische bureaucratie. Sinds Naomi’s geboorte zijn we bezig haar papier te regelen voor het aanvragen van haar Nederlandse en Canadese paspoort. Volgens mij heb ik al eens geschreven dat we van de handgeschreven geboorteakte een computerversie nodig hebben. Dit zou een fluitje van een cent wezen zo was me verteld. De zweterige werkelijkheid blijkt anders. Bij de eerste poging bleek dat het twee maanden duurt voordat de gevens in de computer gestopt zijn. Dus twee weken geleden ging ik naar het dichstbijzijnde politiebureau om de digitale geboorteakte in ontvangst te nemen.

Na een paar keer vragen kwam ik bij de juiste ruimte terecht. Na bij het verkeerde loket te hebben gewacht en per abuis in de vrouwen rij was gaan staan, kwam ik uiteindelijk aan de beurt. De dame achter het loket was eerst even in de war vanwege het Egyptische geboortebewijs en de buitenlandse paspoorten maar na overleg met een collega tikte ze de gegevens in de computer, tussendoor een man helpend die via de zijkant van het loket zijn aanvraag indiende. Maar wat bleek, Claudette had de Nederlandse nationaliteit gekregen! (Het zou mooi zijn als dat zo gemakkelijk ging :-) Dit moest dus eerst aangepast. Nee, dat kon natuurlijk niet bij dit loket. Snel een vriend gebeld aan wie de dame uitlegde waar we de gegevens konden aanpassen.

Twee dagen later ging ik samen met mijn vriend Nabil naar het kantoor waar de gegevens aangepast moesten worden. Na weer een rondje vragen konden we de wijziging indienen en na een half uur stonden we weer buiten. Dit was snel gegaan. Het zou drie dagen duren en dan zouden de gegevens aangepast zijn. Maar toen ik 5 dagen later weer na het politiebureau ging, waar het dit keer een stuk drukker en heter was, bleken de gegevens nog niet aangepast. Na een telefoontje besloot Nabil nog een keerr naar het correctie-kantoor te gaan om wat druk op de ketel te zetten. “Ambtenaren hebben sterkte aanmoediging nodig anders gebeurd er niets”, is zijn stelling. Gelukkig bleek het dit keer wel gedaan te zijn want nog diezelfde dag kon ik de papieren ophalen.

Dit was de derde stap in het proces en we moesten nu naar twee ministeries om de documenten te laten vertalen en te laten legaliseren. Afgelopen woensdag ben ik met Nabil naar het ministerie van gezondheid geweest voor een vertaling en een aantal stempeltjes en zegeltjes. Voor de vertaling moesten we naar een apart gebouwtje waar een praatgrage, vriendelijke man ons aan een Engelse vertaling van onze papieren hielp. Weer zegeltjes en klaar alweer. Terug naar de geluierde dames in het kamertje twee hoog achter in een zweterig flatgebouw aan een schaduwrijke straat in het centrum van de stad. Jammer genoeg konden we er niet op wachten en moest ik de volgende ochtend terugkomen om het resultaat op te halen.

Zo gezegd zo gedaan. De volgende dag nam ik de metro vaanf mijn werk omdat de auto weer eens een reparatie nodig had en het is handiger om de binnenstad te bereiken met de metro. Wel zweten geblazen natuurlijk. In de binnenstad aangekomen bedacht ik me dat ik vrijwel geen geld meer had en omdat voor niets de zon opgaat besloot ik dat het beter was eerst ergens geld op te nemen. Dit bleek makkelijker gedacht dan gedaan. Al zijn er voldoende geldautomaten te vinden in de binnenstad en ook al zouden ze allemaal geschikt zijn voor mijn bankpas, overal bleek mijn pas niet te werken. Zelfs opnemen aan een bankloket met mijn credit card liep vast op een verbroken verbinding. Uiteindelijk vond ik een bank die onze Canadese kaart accepteerde (HSBC, die werkt altijd). Met nog 30 minuten te gaan voor het ministrie sluitte, haaste ik me op weg. Gelukkig was het kantoor nog open en kon ik mijn gestempelde en bezegelde papieren in ontvangst nemen. Voor niets.
Lees verder..

1 augustus 2008 | dagboek #42

Vanmorgen hebben we onze kleine meid meegenomen naar de huisbazin. Het was weer die tijd van de maand en we doen dit soms op weg naar huis wanneer we naar de kerk zijn geweest. Zij heet Dina en was erg ingenomen met het feit dat Naomi ook Dina heet. Bij binnenkomst werd Allah akhbar over ons meisje uitgeroepen door de dochter die met haar zoon en dochter bij d’r moeder inwoont. En het is inderdaad een teken van Gods grootheid, zo’n klein mensenkind. Wij hebben daarbij een andere God in gedachten hoewel onze huisbazin tijdens eerdere bezoekjes genereus de Allah van Islam en de Allah van de Bijbel als dezelfde verklaarde. Ik zou graag willen dat dit waar was.

We werden hartelijk ontvangen en kregen een flesje cola aangeboden terwijl Claudette in een andere kamer Naomi voedde. Ons huurcontract loopt deze maand af maar gelukkig kunnen we het vernieuwen. Vorig jaar nog was er sprake van een koper voor de flat maar deze blijkt afgehaakt te hebben. Gelukkig maar, want we hebben ons plan om naar de wijk waar ik werk te verhuizen laten varen. Het bevalt ons nog steeds goed in onze flat ook al is het appartementencomplex tegenover ons al bijna klaar. Waarschijnlijk duurt het nog wel even voor de eerste bewoners hier hun intrek nemen.

Het is inmiddels volop zomer en sommige dagen zijn behoorlijk heet. Voor Claudette is soms best zwaar. We hebben geen airco in ons huis en moeten het met een plafond waaier en een paar losse waaiers zien te redden. Met een plakkerige baby tegen je lijf is nog weer heter. Af en toe ontsnap ze naar een coffeeshop om even lekker van de koelte daar te genieten. Hoewel Egyptenaren er van houden om de airco op 18 graden te zetten zodat van de hitte in de kou beland. Gelukkig is men altijd vol begrip voor babies en biedt de bediening vaak aan de airco een paar graadjes hoger te zetten (wanneer ze eenmaal ontdekt hebben dat in die rare sjaal die wij een sling noemen een baby zit :-).

Op mijn werk ondervinden we ook de gevolgen van de zomer. Niet zozeer vanwege de hitte maar vanwege de financiele uitdagingen die deze tijd van het jaar met zich meebrengt. Normaal krijgen we aardig wat advertentieinkomsten van een tijdschrift dat we verzorgen maar omdat de redactie door vrijwilligers wordt gedaan is er in juli en augustus geen uitgave, dus geen inkomsten van advertenties. Daar komt bij dat veel van onze klanten op vakantie zijn waardoor rekeningen blijven liggen in de zomermaanden en sommige projecten hebben vertraging waardoor de rekening pas later kunnen versturen. Al maken we een bescheiden winst, we zitten niet zo ruim in ons geld dat we voldoende hebben om de zomer uit te zitten. Voor de tweede keer kunnen we ons personeel niet hun volledige salaris betalen aan het begin van de maand. Dat zijn geen leuke dingen voor een manager. We weten dat het geld er wel komt, alleen later dan we hadden gehoopt. Gelukkig hebben onze mensen begrip voor de situatie omdat we normaal gesproken op tijd betalen, wat zeker niet vanzelfsprekend is in Egypte. Op zich hebben we genoeg werk, daar ligt het niet aan. Dit soort zaken moet ik echter beter organiseren. Dat wordt wel duidelijk door deze situatie.

Vorige week hebben we een senior webdesigner aangenomen. Ik verwacht dat hij zich kan ontwikkelen tot project manager en sommige van mijn taken kan overnemen. Dan heb ik meer tijd om dingen beter te organiseren en nieuw werk te zoeken. Ook zijn we op zoek naar een assistent die me kan helpen bij de videodistributie waar ik verantwoordelijk voor ben. Contact met zenders en administratie zijn tijdrovende zaken en het zou goed zijn wanneer dit door een Arabisch sprekend persoon gedaan wordt. Die kan zich ook beter de inhoud van de programma’s eigen maken. Ik heb nog niet veel tijd gehad om alle programma’s te bekijken die door ons productiehuis gemaakt worden en dat is niet handig als je hiermee de boer op moet.
Lees verder..

13 juli 2008 | dagboek #41

Slapeloze nachten, vieze luiers in water met azijn en een gevoel van trots en dankbaarheid met onze kleine meid. Gisteren hebben we haar opgedragen aan God tijdens een mooie dienst in onze kerk. Een vriend sprak in het Nederlands een gebed uit en de voorganger preekte over Psalm 103 waarvan wij het tweede vers op onze kaart hadden gezet. Eiegnlijk had hij een andere preek willen houden. Wij hadden gevraagd of deze Psalm voorgelezen kon worden tijdens de opdracht van Naomi en onze dominee was zo onder de indruk van de nadruk op Gods genade dat hij besloot hierover te preken.

Deze zelfde Psalm werd door mijn vader voorgelezen tijdens de begravenisdienst van mijn grootvader. Ik herinner me hoe ik onder de indruk was van de intense manier waarop deze Psalm Gods goedheid en genade beschrijft. Dat Gods goedheid overeind blijft wanneer we over de rand van dit aardse leven heenkijken. Wanneer we afscheid nemen en wanneer we een nieuw leven verwelkomen kunnen we Gods geweldige goedheid over ons leven ontdekken. Met iedere vezel in mijn lichaam God danken, dat is wat ik voel als ik onze kleine prinses in haar ogen kijken.

Ze kan met een intense nieuwsgierigheid naar je kijken. Dit kleine meisje zuigt alle nieuwe indrukken gulzig in zich op. Het is mooi om te zien hoe ze alles in zich opneemt tussen slapen, drinken en huilen door. Ze heeft al aardig wat van de wereld gezien bij haar moeder in de sling. Ze is meegeweest een weekendje naar het strand, op een faluka tochtje op de Nijl, Canada Day op de Canadese ambassade en verschillende andere uitjes. Ze heeft al heel wat bezoek gehad. En iedereen heeft de plaatselijke variant van beschuit met echte Hollandse muisjes gehad. En de vrouw van onze bowaab krijgt er geen genoeg van haar bewondering voor onze Naomi uit te spreken. Het helpt dat haar naam gemakkelijk uit te spreken is voor Egyptenaren.

We zijn overweldigd met kaartjes en pakjes. Bijna dagelijks overhandigd onze bowaab ons een stapeltje kaarten en af en toe een pakje. Voor wie we niet persoonlijk kunnen schrijven wil ik hier een welgemeend “hartelijk bedankt” uitspreken. Claudette en ik zijn ontroerd door iedereen die zo fantastisch met ons meeleeft. Dat doet ons erg goed. Ook uit Canada hebben we een geweldige hoeveelheid kaarten en kadootjes voor Naomi gekregen. Ze kan iedere dag een andere outfit aan. Ze heeft zelfs al een badpak en een bekini gekregen!

Claudette begint langzaam haar energie op een acceptabel peil te krijgen en het lukt haar al beter om ’s middags even te rusten. Het zal even wennen zijn wanneer haar ouders weer terug gaan naar Canada komende dinsdag. Dan staan we er “alleen” voor, vooral Claudette natuurlijk. Het nadeel van deze tijd van het jaar is dat veel vrienden weg zijn voor vakantie buiten Egypte en het weer is heet hier in Egypte en zonder airco kan dat een aardige uitdaging zijn. Gelukkig is dit tijdelijk en Naomi lijkt zich van de warmte niet al te veel aan te trekken.
Lees verder..

17 mei 2008 | dagboek #40

Het is zaterdagavond en ik zit op ons balkon te wachten op onze auto die voor een reparatie is weggeweest. Vorige week liet onze trouwe Kia ons in de steek met problemen in het koelsysteem. Zoals dat gaat, nemen dit soort dingen veel tijd in beslag. Eerst met een collega naar de garage gegaan om uit te vinden wat er aan de hand was. Daar namen ze de auto mee voor een ritje om vast te stellen wat het probleem was en om twee monteurs thuis af te zetten. De volgende dag werden we gebeld dat de zaak zo’n 7000 Egyptsiche ponden zou kosten.

Omdat dit nogal wat geld is voor een reparatie hebben we op het werk rondgevraagd naar een goedkopere garage. Gelukkig bleek mijn collega Fadi een monteur te kennen waar hij goede ervaring mee had. Na een telefoontje bleek deze man interesse te hebben in het repareren van onze auto voor een veel lagere prijs. Een afspraak gemaakt voor de volgende dag om de auto naar de andere garage te slepen. Na een misverstand over het juiste metrostation waar we elkaar zouden ontmoeten konden we de auto op onze nieuwe vriend overdragen die gelijk grondig onderzocht of de andere garage geen onderhalen had omgewisseld of ander ongerief had uitgehaald. Dat wekt vertrouwen. Hoewel niet in garages in het algemeen..

Dit was afgelopen donderdag en vanavond kreeg ik een telefoontje van Fadi dat de zaak klaar was. Dat is fijn want het is toch wel handig een auto te hebben nu Claudette hoogzwanger is. Hoewel ik het wel leuk vind dat je met taxi-chauffeurs of in de metro af en toe leuke gesprekken hebt.

Twee weken terug zijn we een weekje in Aswan geweest om lekker uit te rusten en te genieten van onze laatste vakantie ‘met zijn tweeen’. We reisden met de nachttrein en een kamer met geweldig uitzicht op de Nijl en de eilandjes met Nubische huizen waar Aswan bekend om is. Het begint al aardig heet te worden in dit zuidelijke puntje Egypte maar gelukkig hadden we een zwembad in de buurt waar we ’s middags dankbaar gebruik van maakten.

De week daarvoor had ik op dinsdag een trouwerij van onze (ex)collega Sally en donderdags een begravenis van de vader van mijn secretaresse Mary. Een bewogen week dus. Maar wel mooi om te zien dat er een sterkte band is tussen het personeel. Op beide gelegenheden was iedereen aanwezig om blijdschap of medeleven te betuigen. Op de dag van de begravenis hadden we eigenlijk een personeelsuitje gepland maar na enig heen en weer overleg werd besloten dit te cancellen uit respect voor Mary. Dit vond ik wel mooi om te zien. We hoorden het nieuws pas op de dag van de begravenis. (In Egypte wordt op de dag van overlijden meteen begraven.) Voor mij is het met dit soort situaties nog aftasten en ik was blij dat mensen met elkaar tot een goede beslissing konden komen.

Claudette is sinds vorige met zwangerschapsverlof. Ze vindt het een uitdaging om ‘thuis te zitten’ maar ze vindt nog steeds voldoende te doen en er zijn enkele vrienden in de buurt om wat mee af te spreken. Afgelopen dinsdag weer bij de dokter geweest en het ziet er goed uit met de kleine! Ook al is Claudette nog steeds niet super-dik, ze was toch een paar kilo aangekomen. Het is nu minder dan een maand voor de bevalling en het aftellen is begonnen. We zien er naar uit en we vertrouwen er op dat onze Hemelse Vader in controle is. In de eerste week van juni komen Claudette’s ouders. Daar zien we ook naar uit. We hebben inmiddels vrijwel alle babyspullen en de speelgoedbeesten wachten al geduldig op ons kindje. Ik heb vandaag het kaartje voorbereid. Laat de baby nu maar komen!
Lees verder..

27 april 2008 | dagboek #39

Dit weekend is het pasen in Egypte. En omdat deze maandag ook het Sham-el-Nasseem feest wordt gevierd, hebben we een extra lang weekend. Sham-el-Nasseem staat voor “het opsnuiven van de bries”. Dit is een voorjaarsfeest dat teruggaat tot de tijd van de farao’s. Met viert dit door massaal de frisse lucht op te zoeken. Overal waar maar een strookje groen is, gaan mensen lekker zitten genieten van de buitenlucht. Ook wordt er een soort gerookte vis gegeten met lente-uitjes.

Pasen is een belangrijk feest voor de Christenen hier. Het huis wordt grondig schoongemaakt en iedereen krijgt een stel nieuwe kleren. Op belangrijke dagen als Palmzondag en Witte donderdag zijn er speciale diensten in de kerk. Voor de meerderheid van de mensen in Egypte gaat het leven gewoon door maar ook al is het geen officiele vrije dag het is vandaag (zondag) wel erg rustig op straat.

Afgelopen donderdag werden Egyptische Christenen opgeschrikt door een email van een Islamitische groep die aankondigde “Christenen te straffen” voor zaken als de Deense cartoons en een uitgesproken Christelijke TV presentator die volgens hen Mohamed en de Islam door het slijk halen. De Wilders-film is blijkbaar niet genoemd. Het is met dit soort groepen meestal de vraag hoe serieus je deze dreigementen moet nemen, maar het zet natuurlijk wel een toon van haat en tweedracht tussen Christenen en Moslims. Christelijke leiders hebben opgeroepen tot gebed als weerwoord en ik vind dit een passende reactie voor Christenen. Wij zoeken ons heil niet in menselijke daadkracht maar in God.

Nou moet gezegd dat de gemiddelde Egyptische Moslim deze sentimenten niet deelt. Een heel aantal Moslims wens ons een vrolijk Pasen toe met de uitdrukking die voor iedere feestelijkheid wordt gebruikt: “Kulu sana inta tayyib”, wat zoiets betekent als: “dat het je alle jaren goed mag gaan”. Eerder vandaag zijn we er nog even uit geweest voor een kopje koffie en paar boodschappen en overal zijn mensen normaal en vriendelijk, in weerwil van alle bedreigingen.

Over de baby en Claudette kan ik schrijven dat alles de goede kant uit gaat, ook al is Claudette wel dikker maar niet zwaarder geworden. Afgelopen week had ze nog een vervelende griep opgelopen wat natuurlijk niet fijn is, zeker niet als het 40 graden is. Gelukkig is de griep zo’n beetje over en de temperatuur weer gezakt naar zo’n 25 graden. Bij het vorige bezoek aan de dokter bleek de baby wat laag te zitten wat kan leiden tot een vroege geboorte. Dit was natuurlijk geen goed nieuws. Voor Claudette was het echter wel een goede stimulans om het echt wat rustiger aan te gaan doen. Dit heeft geholpen want bij het laatste bezoek bleek de kleine op de juiste plek te zitten. Daar zijn we blij mee want een te vroege geboorte in Egypte is verre van ideaal.

Op mijn werk hebben we twee weken terug afscheid moeten nemen van Sally. Zij werkte nog drie maaanden bij ons. Ze moest haar baan opgeven vanwege haar huwelijk met een jongeman die in Algerije werkt. Dat was natuurlijk vervelend. Iemand die net een beetje op gang begon te komen en dan alweer weg. Gelukkig hadden we een nieuwe web-programmeur gevonden. Hij kon beginnen precies op de dag dat Sally afscheid nam. Het liep echter anders. In plaats van op kantoor te verschijnen, kreeg ik een emailtje waarin hij meldde voor familiezaken naar het platteland te moeten. Zo kan dat gaan in Egypte. Familie gaat voor werk. Extra vervelend omdat onze personeelsdame net voor 6 weken op vakantie is...
Lees verder..

11 april 2008 | dagboek #38

De Wilders film heeft in Egypte niet zoveel stof doen opwaaien als de rellen om brood en de demonstraties tegen hoger wordende prijzen van levensmiddelen. Net zoals de cartoons destijds is er in Egypte iets anders dat de mensen meer raakt dan religieuze zaken. (Niet dat het mensen ongemoeid laat, enkele weken terug na de herdruk van de cartoons, zijn Deense producten uit de schappen van supermarkten verwijderd.)

De ambassade heeft er wel veel aandacht aan gegeven. Ik ben door een journalist van de EO benaderd per email en twee Egyptische vrienden zijn door het ND geinterviewd. Maar de meeste Egyptenaren reageren nog steeds met: “Very nice people there in Holland”, wanneer ik vertel dat ik uit Nederland kom. Dus maken jullie je vooral geen zorgen.

Wat de gemoederen hier wel doet oplopen zijn de steeds stijgende prijzen voor levensmiddelen zoals brood, suiker, meel, olie, rijst, melk etc. Vooral voor de armen is dit een probleem. En daar zijn er nog steeds steeds een helehoop van. Hier horen ook mensen bij met goede banen zoals doktors, leraren, advocaten, accountants. Wanneer in dienst van de overheid is hun salaris vaak niet hoger dan dat wat wij onze part-time schoonmaakster geven. Vandaag na de kerk dronken we koffie met een jonge arts die ons vertelde dat ze niet meer dan 200 Egyptische Ponden (ca. 25 Euro) per maand verdiende in het overheidsziekenhuis waar ze werkte. Voor de meeste mensen is dit niet genoeg om de huur van te betalen, laat staan eten.

Bij ons op het werk is dit dan ook een belangrijk onderwerp van discussie tijdens de lunch. “Is er vooruitgang voor mensen in Egypte”, was eergisteren een punt van discussie. Iedereen had daar zo zijn mening over. Het ook lastig om dit vast te stellen. Het is duidelijk dat voor een bepaalde groep het leven een stuk aangenamer is geworden. Voor de mensen die het kunnen betalen zijn er shopping malls met een eideloze variatie aan producten en koffieshops en ander vermaak. Ook rijden er veel meer nieuwe auto’s rond dan een paar jaar geleden omdat het sinds kort mogelijk is een lening aan te gaan bij een bank voor dit soort zaken. Dit neemt niet weg dat de meeste Egyptenaren nog steeds minder dan 1 Doller per dag te besteden hebben en dus onder de armoedegrens leven. De economie groeit en er zijn meer buitenlandse bedrijven actief in Egypte dan ooit, maar inflatie en corruptie zijn nog steeds een groot probleem. Daarom is het leger ingezet om gesubsidieerd brood te maken voor de armen, omdat het anders op grote schaal op de zwarte markt verkocht werd tegen drie of vier keer de prijs.

Allemaal lastige zaken die ons weer eens duidelijk maken dat we nog steeds in een ontwikkelingsland leven ook al is er aan de buitenlant de nodige glitter en glammer aanwezig.

Iets anders, ik ben vorige week een paar dagen in Jemen geweest voor een conferentie. Dit was een mooie ervaring en boeiend om te zien hoe het er in een ander Arabisch land aan toe gaat. De natuur is er mooier en de mensen wat vriendelijker maar het aantal vrouwen in burka’s is een stuk hoger. Jemen lijkt zorgvuldiger om te gaan met de eigen cultuur, wat terug te zien is in de huizen die nog steeds worden gemaakt op traditionele manier met mooie bewerkte raamkozijnen en gekleurd glas.

Claudette was met onze Canadese vrienden, Mirjam en een andere vriendin naar Dahab geweest aan de Rode Zee om een paar dagen daar uit te waaien. En op een lekke band op de terugweg is dit prima verlopen. Ze moet het wat rustiger aan doen van de dokter omdat de baby was minder was gegroeid dan verwacht. Dus afgelopen week is ze thuisgebleven van haar werk wat voor haar een hele uitdaging is.
Lees verder..

28 maart 2008 | dagboek #37

Afgelopen zondag hebben we pasen gevierd op de begraafplaats voor Britse soldaten die in beide wereldoorlogen in Egypte zijn omgekomen. Daar heeft onze kerk ieder jaar een zonsopgangsdienst om de opstanding van onze Heer te vieren. Een bijzondere gebeurtenis op dit schaarse plekje groene zone in een stad waar gras moeilijk te vinden is.

Over een half uurtje gaan we naar het vliegveld om een bevriend stel uit Canada op te pikken die voor een weekje bij ons komen logeren. Maar we weten nog niet precies hoelang, dat hangt van hun plannen af. We kennen Dara en Alain uit Montreal toen Claudette daar aan haar masters studie werkte. Ik kwam Dara tegen bij het Presbyterian college dat onderdeel uitmaakte van de theologische faculteit. Tijdens het introductieweekend van het college ontstond een mooie vriendschap tussen ons en Dara en Alain. Afgelopen zomer hebben we met hun een paar dagen aan een meer in Ontario doorgebracht. En nu komen ze dus onze kant op. Alain houdt van vogels kijken en ze hebben zich voorgenomen naar de Sinai te gaan voor de vogels.

Alain is ook een echte Quebequois, wat zoveel inhoud als een bourgondische levensgenieter die erg van grapjes houdt. En Dara is een enthousiaste dame die goed kan luisteren en de gave heeft om oprecht gemeende interesse te tonen. We zien er naar uit hun weer te zien ook al kunnen de grapjes van Alain soms wat vermoeiend worden .

Zij zijn echter niet de enige gasten op dit moment. Sinds vorige week logeert Mirjam bij ons. Zij is een dochter van vrienden uit onze gemeente in Leiden en ze is voor 3 maanden in Cairo voor haar studie medische antropologie. Ze doet onderzoek bij Refuge Egypt onder Sudanese vluchtelingen. Een tijdje terug had ze met Claudette contact opgenomen over haar idee om naar Cairo te komen. En al emailand is ze hier terecht gekomen. Mirjam is een leuke meid die al heel aardig haar weg weet te vinden in het chaotische Cairo en al onbevreesd het gevecht over de juiste prijs voor een taxirit durft aan te gaan. Ook heeft ze inmiddels haar portemonnaie verloren en weer teruggekregen! Ze had em in een taxi laten liggen. Tot haar verbazing belde er gisteren iemand van het gastverblijf waar ze de eerste paar dagen had gelogeerd om te zeggen dat haar geldbuidel daar was afgeleverd met pasjes en al.

Het is een wat drukke tijd want ik ben volgende week een paar dagen naar Jemen voor een business conferentie van gristelijke bedrijfsmannen. Het wordt gehouden bij een Nederlandse collega die een trainingscentrum voor managers heeft opgezet in Sana. Gelukkig is dit maar 4 dagen. Claudette hoopt in deze periode met onze gasten en een vriendin naar de zee te gaan om even lekker uit te waaien.

Vanmiddag gaan we met zijn allen naar een kusheri-party. Een van mijn collega’s heeft iedereen van het werk uitgenodigd voor kusheri bij hem thuis. Door zijn moeder klaargemaakt. Ozne gasten kunnen op deze manier een echt Egyptisch gerecht uitproberen. Kusheri is een mix van rijst, macaronie en vermecelli en wordt geserveerd met linzen en gebakken uitjes er overheen. De liefhebbers gieten er ook een tomatensaus en een mix van knoflook en azijn over.
Lees verder..

15 maart 2008 | dagboek #36

De drukte op mijn werk gaat helaas ten koste van de dagboekjes. Ik zie dat het meer dan een maand geleden is. Maar goed, des te meer stof om over te schrijven.

Bij het maken van een organisatieschema zag ik dat we inmiddels met 15 mensen zijn bij Road9. Het is hard gegaan de laatste paar maanden. Twee weken terug is een nieuwe grafisch ontwerper begonnen, de derde persoon op de grafische afdeling. We hebben besloten om naar een project manager te gaan zoeken om wat van mijn werk over te nemen want we groeien niet alleen in personeel maar ook in opdrachten en aantal klanten waar we mee werken. Dit wordt langzamerhand te veel voor mij alleen. Goed nieuws maar nu is het de kunst om de groei in goede banen te leiden zodat het ons niet boven de pet groeit.

Twee weken terug was ik ’s middages bij de Nederlandse ambassade voor een bijeenkomst over de film van Wilders waar aan Nederlandse ondernemers werd verteld dat de Nederlandse overheid afstand neemt van de film en (nog) geen aanleiding ziet tot zorg. Dat klopt denk ik ook wel. Ik heb nog niets gemerkt van vijandigheid naar Nederlanders of Nederlandse zaken. Wel worden Deense producten uit supermarkten geweerd terwijl Hollandse kaas overal nog volop te koop is. De film is ook nog niet uitgekomen natuurlijk. Wie weet wat er dan gebeurd.

Interessant was dat Claudette en ik diezelfde avond naar de Canadese ambassade gingen voor een lezing over media in het Midden-Oosten. Dit ging vooral over al-Jazeerah en de manier waarop hun programma’s de Arabische wereld en de Arabische diaspora politiek ‘politiek bewust’ maken. Nu is het zo dat er enkele weken geleden een poging van de Arabische liga was om de vrije pers en met name AlJazeerah meer aan banden te leggen omdat die regelmatig erg kritisch zijn naar Arabische regimes, zoals Egypte, die het niet zo nauw met mensenrechten nemen. Zeker als het gaat om leden van de Moslim Broederschap. En AlJazeerah is een spreekbuis van conservatieve en politiek actieve Moslims.

Egypte is sowiso geen fijn land voor persvrijheid. Kranten en journalisten die al te kritisch schrijven worden gesloten en gevangengezet. Alle kranten en tijdschriften worden door de censuur bekeken voordat deze gepubliceerd worden. Bij Engelstalige uitingen is dit niet het geval trouwens.

Iets leukers om over te schrijven is dat Claudette vandaag een groep donors van Samaritan’s Purse aan het rondleiden is langs haar projecten. Haar babyklinieken en de school waar ze bij betrokken is, ontvangen geld van deze organisatie. Vanmorgen hebben ze de school bezocht om het ontbijtprogramma te zien en beleven en vanmiddag gaan ze naar een van de babyklinieken. Het is motiverend om te merken dat er mensen zijn die echt geinteresseerd zijn in het werk en die daar bij betrokken zijn. Sappig detail: een van de donors is een beroemde country-zanger uit Canada (Paul Brandt). De groep was vanmorgen hier voor koffie en hij vertelde dat hij en zijn vrouw ook hun eerste kind verwachten in mei. Ook de anderen van de groep waren aardige en interessante mensen. Ik ben blij dat dit geod uitpakt want ze had er veel werk van gehad om het voor te bereiden naast haar gewone werk.

Claudette begint het trouwens een beetje rustiger aan te doen want ze gaat zich nu toch wat meer moe voelen. De scan die we drie weken geleden hebben gemaakt zag er goed uit. We zijn dankbaar dat de zwangerschap tot nu toe zo goed verloopt. Het enige dat Claudette wel vervelend vindt is dat ze veel last heeft van oprispend maagzuur.

Een hartelijke groet uit een warmer wordend Cairo.
Lees verder..

8 februari 2008 | dagboek #35

We zijn inmiddels de grens van een nieuw jaar overgestapt. Het gaat hier minder opvallend voorbij dan in Nederland. Strikte Moslims houden zich liever aan hun eigen datum voor nieuwjaar zodat lang niet iedereen stilstaat bij dit feest van vuurwerk en oliebollen. Ook Kerst valt uiteen in hoe de verschillende gelovigen daar mee omgaan. Wij hebben het gevierd met een paar vrienden, kip en cranbarrysaus. Onze Koptische vrienden vieren de geboorte van onze Heiland pas op 7 janauri en Moslims houden op zich wel van de kerstversieringen maar zullen zich verder weinig van Kerst aantrekken. Hoewel de meeste grote winkels en restaurants duidelijk aandacht aan dit Christelijke feest beseteden met verlichting en speciale aanbiedingen.

Op het werk hebben we Kerst gevierd op een faluka, een Egyptische zeilboot, op de Nijl. Het is een drukke maand geweest. We moeten afscheid nemen van een van mijn web-jongens terwijl de hoeveelheid werk op de internet afdeling snel toeneemt. Dit betekende dat we twee nieuwe mensen voor deze afdeling moesten zoeken. Inmiddels hebben we een nieuwe developer gevonden en staan we op het punt een tweede aan te nemen. En laten we nu ook dringend behoefte hebben aan een boekhouder om te helpen met de groeiende stapel papierwerk. Ook hebben we de taak van een van de grafisch ontwerpers aangepast zodat ook op die afdeling behoefte is aan een extra kracht.

Het is dus een komen en gaan geweest van kandidaten voor deze functies. Wel een spannende periode hoor. Gelukkig hebben we net de laatste stuiptrekkingen van onze officiele registratie achter de rug wat inhoud dat ik nu ook een werkvergunning heb en we alle stempeltjes en ander papierwerk in orde hebben om eindelijk ‘officiele’ facturen te kunnen schrijven. Dit was tot voor kort een probleem voor sommige van onze Egyptische klanten. (Waar we wel een oplossing voor hadden maar deze was nogal omslachtig.)

We zullen nog wat creatief moeten schuiven met bureau’s om iedereen een plekje te geven maar er zit groei in de zaak en dat is een bemoedigend teken. Er zijn nog wel een aantal zaken op organisatie-niveau waar aan gewerkt moet worden en daar zal ik de komende tijd aandacht aan gaan geven. Maar de eerste 6 maanden die ik bij Road9 heb gewerkt zijn goed gegaan en de zaak zit aardig in de lift. We hebben een heel aantal dingen veranderd en samen met het proces van de registratie ben ik blij dat dingen zo goed zijn gegaan. Bij een van de bladen waar we aan werken hebben we tot twee keer toe een nieuwe eindredacteur gekregen (dit gaat buiten ons om), we hebben de advertentie prijzen verhoogd en het hele proces hierom heen strakker georganiseerd en een nieuwe vormgeving ingevoerd.

Maar genoeg nu over werk. Wat veel spannerder is, is dat Claudette al een klein buikje aan het ontwikkelen is. Volgende week gaan we weer naar de dokter. We hebben gisteren bloed laten prikken omdat Claudette een zeldzame bloedgroep (O-negatief) blijkt te hebben. Om te voorkomen dat dit bij de geboorte problemen geeft moet ook mijn bloedgroep vastgesteld worden en bij Claudette wordt uitgezocht of ze antilichaampjes heeft. Voor de rest gaat alles goed, al vindt Claudette het lastig om de omvang van haar maaltijden in de gaten te houden zodat ze minder last van constipatie en opkomend maagzuur heeft. Vanmiddag hebben we online een pakket wasbare luiers besteld die vrienden van ons mee zullen nemen vanuit Nederland. Ook hebben we inmiddels de babyspeciaalzaken in de buurt ontdekt.. We beginnen langzaam aan het idee te wennen. Nu moeten we het nog eens worden over namen :-) Wie heeft er goede suggesties?
Lees verder..

4 januari 2008 | dagboek #34

Bedankt voor de suggesties voor namen :-) We zijn er al zo’n beetje uit. Het een een hele uitdaging om rekening te houden met familie en dat Egyptenaren het ook uit kunnen spreken. Daarnaast willen we graag een naam met betekenis en niet alleen iets dat interessant klinkt. Egyptenaren en Sudanezen vragen vaak “wat betekent je naam?”. Een naam geef je niet zomaar, het moet iets betekenen.

Vorige week hadden we mijn ouders op bezoek voor een weekje. Dat was een hele gebeurtenis. Zowel voor ons als voor hen. Pa en Ma hadden niet eerder per vlieftuig gereisd en het was voor beiden zo’n 40 jaar geleden dat ze het laatst buiten Nederland geweest waren. Een hele onderneming dus. Gelukkig hebben broer en zus in Nederland met hun aanhang uitstekend geholpen om onze heit en mem bij te staan bij deze onderneming. En het reizen is uitstekend verlopen hoewel op de terugrreis pa en ma bijna het vliegtuid hadden gemist. Ze hadden verkeerde informatie gekregen over de vertrektijd, nadat er een vertaging was. Gelukkig is het goed gekomen. Voor ons was het erg fijn om hen te kunnen laten zien hoe we hier leven en werken. Daarnaast natuurlijk al het moois van Egypte’s geschiedenis en de uitdagingen van de miljoenenstad die het nu is met armoede, drukte en lawaai. Inmiddels zijn ze weer veilig en wel thuis aan het bekomen van de cultuurschok.

Mijn ouders waren nog niet weg of waren stonden voor een dichte deur van onze flat. Omdat mijn sleutel nog aan de binnenkant zat konden we de deur niet openen met Claudette’s sleutel. Een typisch Egyptische uitvinding om het leven niet al te gemakkelijk te maken. Gelukkig kon onze vriend Emad helpen en waren we na een half uurtje worstelen met pasjes en een spatel weer binnen.

De week had echter nog meer voor ons in petto op gebied van ongewenste gebeurtenissen. Dit had te maken met onze auto. Ik ga met de auto naar mijn werk. Maar ons kantoor is aan een erg drukke winkelstraat waar het lastig is om een parkeerplekje te vinden. Nu bestaat er in Cairo het systeem van parkeerjongens: je parkeert je auto midden op straat en geeft de sleutel aan een parkeerjongen die er voor zorgt dat de auto geparkeerd wordt wanneer er ergens een plekje vrij komt en brengt vervolgens de sleutels naar kantoor. Dit is altijd dezelfde persoon. Nu ben ik wel eens vroeg en dan is de parkeer-meneer er nog niet. Dit was afgelopen woensdag het geval. Er kwam echter een andere knakker op me af die beweerde met mijn parkeerman samen te werken. Goed van vertrouwen als ik ben vertrouwde ik deze man mijn sleutel toe.

Tegen een uur of 11 kwam er een jongetje bij de receptie op kantoor om de sleutel af te geven. Hij melde er echter bij dat de auto het niet meer deed en ergens aan de Nijl geparkeerd stond! Ik had net een bespreking dus twee van mijn mensen zijn met de jongen mee gegaan op zoek naar onze auto. Die vonden als gezegd op ongeveer een kwartiertje rijden van ons kantoor aan de kant van de weg. Blijkt dat de persoon aan wie ik mijn sleutels gegeven had vrolijk aan het rijden was gegaan zonder echter te weten hoe een auto precies werkt. Nadat twee plaatselijke monteurs niet konden achterhalen wat het probleem was, werd er besloten de auto naar kantoor te laten slepen. Dit was nog een heel gedoe omdat er geen vrachtauto’s de wijk in mogen waar ik werk. Uiteindelijk konden we een sleepauto regelen die de auto naar een Kia garage bracht. Het was inmiddels na zessen toen we daar aankwamen dus er kon pas de volgende dag naar gekeken worden. Inmiddels is duidelijk dat de versnellingsbak aan gort is doordat de vreugdechauffeur die er mee vandoor ging de hele tijd in de eerste versnelling heeft gereden (hij dacht dat alle auto’s automaten waren). We hebben nog diezelfde middag een melding gedaan bij het politiebureau, wat een ervaring op zich is. Het aparte is dat iedereen uit de buurt de dief kent. Hij is met naam en toenaam bekent. Voor de politie zal het niet moeilijk zijn hem op te sporen. “Hoe kan iemand zo stom zijn?”, vraag ik me dan af. Wordt vervolgd zal ik maar zeggen.
Lees verder..