Dagboekje

Nederlands leren op de Veluwe

2010-01-24T15:36:00.006+02:00

Vanaf haar eerste stap op Nederlandse bodum was het de bedoeling dat Claudette Nederlands gaat leren. Als kleindochter van een Groninger oma en moeder van een Hollandse meid, die plichtsgetrouw haar Nederlandse echtgenoot is gevolgd, ligt dit voor de hand. Maar op de Veluwe lijkt dit minder makkelijk dan je zou denken.

Op zich is er van alles mogelijk hoor. Maar als je niet verplicht hoeft in te burgeren mag je het wel allemaal zelf regelen, en betalen. Het krijgen van een verblijfsvergunning was snel en makkelijk, hoewel dit ook al een aardige duit kost. Maar het vinden van een geschikte taalcursus is een uitdaging. We hebben een prachtig instituut hier vlak om de hoek maar een cursus volgen kost minimaal 2000 Euro en het duurt minstens een maand voor je enig idee hebt waar en wanneer je aan de slag kunt.

Volgens de gemeente komen we niet in aanmerking voor een tegemoedkoming in de kosten hiervoor. Hetzelfe geldt voor de kinderopvang: omdat Claudette niet werkt en niet verplicht hoeft in te burgeren betalen we het volle pond, terwijl dat ene dagje haar net dat extra beetje tijd geeft dat nodig is om echt vaart te maken met het leren van onze kikkertaal.

Echt zinvolle alternatieven hebben we niet gevonden hier in de buurt. Op zich wel begrijpelijk want er wonen nu eenmaal niet zoveel expats en immigranten in Nunspeet. Er heeft hier tijdens de 1e wereldoorlog wel een kolonie Belgen gezeten maar die hadden ook geen grote behoefte aan taallessen. In Amsterdam of Den Haag zijn er voldoende mogelijkheden naast de instellingen die de overheid aanbeveeld. Daar kun je voor 300 Euro een module volgen. Dat zou mooi zijn.

Voor nu zullen we het eerst in Nunspeet proberen. Claudette heeft dinsdag een intake waar ze bepalen op welk niveau ze het beste kan insteken. Het zou mooi zijn als ze daarna snel kan beginnen want voor haar zou het helpen om Nederlands te praten zodat ze meer dingen kan doen en zich niet opgelaten voelt wanneer ze dingen niet in het Nederlands weet te zeggen.

Claudette wil ook graag beginnen met vrijwilligerswerk en daarvoor is het ook belangrijk dat ze zich in het Nederlands kan redden. Het is eng hoeveel er afhangt van het spreken van een taal. En raar dat we hier in Egypte zoveel minder last van hadden. Daar was het veel gebruikelijker dat buitenlanders Engels spreken. Zelfs veel van de bewegwijzering is in het Engels. Zijn we hier dan meer bekrompen of zou het aan het koloniale verleden van Egypte liggen?

Als ik EO Internetbaas was...

2010-01-06T22:07:00.002+02:00

Vandaag zag ik een vacature voor eindredacteur interactieve media bij de Evangelische Omroep en ik dacht: ‘Dat lijkt mij wel wat, daar heb ik best ideeën over.’ Als ik de baas was dan zou ik het volgende doen:

Wat er mist is echte interactie. Het is nu een oerwoud van filmpjes en artikelen waar je soms op kan reageren maar in veel gevallen wordt er weinig betrokkenheid gevraagd. Het is eenrichtingsverkeer met weinig aansluiting op de actualiteit.

Als ik de homepage open wil ik niet alleen weten welke programma’s er te te bekijken zijn, ik zou zo graag zien wat mensen daar nu van vinden of hoe ik als betrokken tientjeslid nu iets kan bijdragen aan de programma’s van de EO. Zelfs voor mijn oma is er weinig spannends te beleven. Waar zijn de spraakmakende discussies en laatste hot-items uit de christelijke media?

Het eerste wat gedaan kan worden is aansluiten bij de actualiteit en het gesprek met websitebezoekers aangaan. Waarom niet gebruik maken van de mogelijkheden die het Internet biedt om voeling te krijgen voor wat mensen vinden of ruimte te geven voor advies en tips. Dit levert waardevolle bijdragen op bij het maken van programma’s. Betrek je kijkers, luisteraars en lezers bij wat je aan het maken bent!

Aan de redactie de taak om de onderwerpen te selecteren waar feedback op gewenst is en de discussie te sturen die online ontstaat. Dit maakt het maken van programma’s en het schrijven van materiaal tot een interactief proces. Of beter, een gesprek waar je doelgroep direct bij betrokken is. Redacteuren worden gespreksleiders en de filteraars. De manier waarop dit gebeurt op www.gristelijk.nl is een aardig voorbeeld. Redacteuren maken een selectie uit de actualiteit en gaan het gesprek aan met de bezoekers van de website.

Waarom laten we niet zien wat Piet, Truus en Achmed vinden van de programma’s? Dat lijkkt mij nu leuk om te weten. Ik weet wel dat het verenigingsbestuur, zendercoordinators en andere spelbrekers het lastig maken om alle registers maar open te trekken maar er moet toch meer interactie mogelijk zijn? De internetredactie kan hierin een aanjagersrol vervullen wanneer er meer interactie is met ‘het publiek’.

Er is een grote hoeveelheid websites met een grote variatie aan waardevolle content, echter als beginnend EO-website-bezoeker raak je al snel de weg kwijt in al dit moois. Waarom niet wat meer relaties en koppelingen maken tussen de verschillende onderdelen en pagina’s? Dit moet niet alleen op het diepste niveau gebeuren maar ook op de homepage bijvoorbeeld als ‘tooltip’, iedere dag een andere subsite voor het voetlicht of artikelen laten zien aan de hand van een zoekprofiel van een ingelogde bezoeker. Aan redacties de taak om artikelen en media van relevante steekwoorden te voorzien en na te denken over relaties tussen de verschillende websiteonderdelen.

Wat er aangeboden wordt moet actueel en relevant zijn met de mogelijkheid deel te nemen aan een gesprek over wat de EO aan het maken is. Daar komt het volgens mij op neer. This is 2010 men!

Maar ja, ik ben helaas niet de eindredactuer van EO Internet.

Sneller dan Cairo

2009-12-04T12:22:00.004+02:00

Verhuizen naar het rustieke Nunspeet is drukker dan we hadden verwacht. Dit is wel geen sluitend excuus voor het ontbreken van schrijfsels op deze blog maar het sust in ieder geval mijn geweten (een beetje). Het is dan ook allemaal erg snel gegaan. Claudette was nog geen dag in Nederland of we hadden al een afspraak met onze toekomstige huisbaas. Wel even wat anders dan de 3 maanden die we in Cairo nodig hadden om een geschikte flat te vinden.

De snelheid waarmee dingen hier gaan heeft ons nog wel het meest verbaasd. We zijn nu amper een maand in Nunspeet en Claudette heeft al haar verblijfsvergunning (voor een jaar) en Naomi is vandaag voor het eerst naar het kinderdagverblijf. Om maar niet te schrijven over mijn baan die als het ware uit de lucht kwam vallen en ons huis dat bliksemsnel geregeld was. Alsof dat nog niet genoeg was konden we er ook nog eens meteen in. Ook was er een mooie auto beschikbaar 2 dagen na mijn aankomst in Nederland.

Misschien zijn we teveel gewend geraakt aan de snelheid waarmee dingen in de Orient gaan, van kstjes naar de muur of 'Morgen misschien?' Hoe dan ook, we zijn blij dat haast alle dingen die geregeld moeten worden, voor elkaar zijn. We kunnen nu in alle rust nadenken over Sinterklaas en Kerst.

Surviving Schiphol

2009-10-13T20:49:00.006+02:00

Met regelmaat heb ik mijn beklag uitgeschreven over de bureaucratie in Egypte. Wij hadden gedacht dit verdriet achter ons te laten nu we ons in Nederland vestigen, het walhalla van goed-geregelde-bureaucratie. Na goed drie weken Kikkerland heeft dit vertrouwen toch enkele deuken opgelopen.

Het begon met het registreren van de auto die ik mag gebruiken van een bevriende garagehouder, die zijn werkplaats heeft in een oud kerkje vlakbij Leeuwarden.Het blijkt dat je eerst ingeschreven moet zijn bij een gemeente voordat je een auto op je naam kunt schrijven. Geen probleem, ik ging nog diezelfde middag naar het gemeentehuis om dit te laten doen. Daar bleek dat ik me alleen kan inschrijven op het adres van mijn ouders als zij daarvoor toestemming geven. Je weet het maar nooit natuurlijk met de jongeren van tegenwoordig die zolang thuis blijven wonen dat hun ouwelui ze liever zien gaan dan komen.

De volgende dag bracht ik het formulier waarin mijn vader mij welkom verklaarde, ter attentie van de dame die me had geholpen zodat het sneller zou gaan. Drie dagen later maar eens gebeld of het al rond was, maar ik stond nog niet in het systeem. Inmiddels had ik een autoverzekering afgesloten waarvoor de overschrijving van belang was dus de tijd begon te dringen. Na het weekend ben ik zelf maar weer eens naar het gemeentehuis gegaan waar bleek dat ze de brief met formulier kwijt waren. Gelukkig had de dame aan de balie begrip voor mijn zaak en bleek een telefoontje naar mijn ouderlijk huis ook te gelden als legitieme toestemming. Het zou nog wel een dag of twee duren voor het echt in het systeem stond maar het was geregeld.

Diezelfde week bleek er nog een brief zoekgeraakt te zijn. Dit keer bij het bedrijf dat onze spullen uit Egypte moest inklaren zodat ik de spullen met boeken en kleren uit onze flat in Cairo kon ophalen. Hier was al een heel verhaal aan vooraf gegaan met formulieren voor de douane en een wachttijd van 8 weken die na een telefoontje naar het kantoor in Zwolle teruggebracht kon worden tot 1 dag! Een typisch geval van kastje naar de muur en net met de juiste mensen in contact komen om gedaan te krijgen wat je wil.

Flashbacks van Egypte en zweterige overheidsgebouwtjes waar je opgepropt op je beurt staat te wachten. Gelukkig kun je in Nederland een heel eind komen met het plegen van enkele telefoontjes. De brief naar het inklaringsbedrijf bevatte te toestemming van de douane om onze spullen in te voeren. Gelukkig had ik hiervan een afschrift gekregen die ik heb gemaild en aangetekend verstuurd. Na enig aandringen werd dit geaccepteerd. Dat was een hele opluchting want voor iedere dag opslag werd een aardig bedrag gerekend. Afgelopen vrijdag konden we met een boedelbak vanuit Leeuwarden rijden om de spullen op te halen die vervolgens in Voorhouten werden opgeslagen waar ze op ons wachten tot wij een eigen plekje in het bijna volmaakte Nederland hebben gevonden.

Had ik al verteld dat we alleen onze handbagage mee konden nemen van Toronto naar Schiphol?

Ballonvaart

2009-09-28T19:58:00.003+02:00

Bijna alweer een week in Nederland en weer leuke dingen meegemaakt. Ik had het leven in het vaderland saaier voorgesteld dan het is. Zeker als je het zonder je geliefde en je dochtertje moet stellen. Maar door de goede zorgen van familie, vrienden en ex-collega's heb ik me niet hoeven vervelen.

Afgelopen weekend was ik uitgenodigd voor een ballonvaart op vrijdag en zaterdags een strandfeestje in Zeeland. Gelukkig was ik net tegen een mooie tweedehands fiets aangelopen zodat vervoer naar het station geen probleem was. Een stevig slot erbij en je bent klaar voor een treinreisje in een echte Nederlandse trein die echt op tijd rijdt. De bollonvaart was door Tannhauser Interim Management georganiseerd, het bedrijf waar ik werkte voor we naar Canada en Egypte vertrokken. Het was mijn eerste ballonvaart en een leuke manier om het land eens van de bovenkant te bekijken.

Mijn vader had via een bevriende garagehouder een mooie auto kunnen regelen. Deze hebben we zaterdagmorgen opgehaald: ik achterop bij mijn vader op de scooter. Niet zo'n brommer-geval maar een serieuze 400cc! De garage bleek in een oud Gereformeerd kerkje te zitten, in een klein plaatsje vlak buiten Leeuwarden. Met mijn nieuwe bolide kon ik naar het strandfeest. Via Leiden, waar ik een bevriend stel oppikte, ging het richting Ouddorp waar we genoten van het weerzien van oude vrienden en lekker eten aan het strand.

In tussentijd gaat het zoeken naar werk en woonplaats door. Deze week heb ik een paar afspraken/sollicitaties en we hopen dat er spoedig een baan gevonden zal worden.

Parkeerproblemen

2009-09-15T18:14:00.002+02:00

Vrijdag 11 september landen we op Canadese bodum na een vlucht van 17 uur en heel een aantal vieze luiers. Gelukkig werden we opgewacht en afgehaald door Claudette's ouders die ons met open armen ontvingen. Inmiddels hebben we wat bijgeslapen en de koffers uitgepakt. Vandaag zijn we naar het gemeentehuis geweest om te vragen of Claudette problemen kan verwachten wanneer ze zonder mij naar Nederland vliegt.

Onze dochter wacht nog steeds op haar Canadese papieren en tot die tijd heeft ze geen geldig Canadees paspoort. Haar Nederlandse paspoort is geldig voor 5 jaar dus dat kunnen we gebruiken. Maar we vroegen ons af of Claudette problemen krijgt wanneer ze, als Canadees, met een meisje reist dat een Nederlands paspoort heeft. In Egypte hebben moeders toestemming van de vader nodig om alleen met een kind te reizen.

We werden snel geholpen in een kantoor dat er een stuk schoner uitziet dan we in Egypte gewend waren. Gelukkig is een brief van mij voldoende en het zou andersom ook nodig zijn, wat het anders maakt dan de situatie in Egypte. Inmiddels zijn we er achter dat haar burgerschapspapieren vertraagd zijn omdat de ambassade in Egypte de boel pas na een half jaar naar Canada gestuurd heeft.

Onze ervaring met de Canadese bureaucratie was dus positief maar met de lokale politie kregen we wel aan de stok. Net nadat we de parkeerplaats bij het gemeentehuis waren opgereden, stopte er een politieauto achter ons. Er stapte een politieman uit die ons attent maakte op een nummerplaat die slecht leesbaar is vanwege een getinte plasticplaat die er voor zit. Claudette vertelde dat het niet onze bolide is maar die van haar vader. Gelukkig nam de agent genoegen met deze verklaring en we kwamen er zonder bon vanaf.

Door dit voorval vergaten we echter de parkeermeter te vullen, en ja hoor, toen we terugkwamen zat er een parkeerbon onder de ruitenwissers. Omdat we vlakbij het parkeerbonnen-kantoor waren konden we deze snel betalen en was ook dit probleem weer opgelost. Het herinnerde ons eraan dat we terug zijn in een land waar de wet wordt gehandhaafd.

Nou Doei!

2009-09-01T21:25:00.006+02:00

Vorige week dinsdag had ik een afscheidsfeestje van mijn werk. Een teken dat ons vertrek nu echt voor de deur staat. Afscheidsfeestjes is iets waar ik meestal tegenaan hik omdat je liever geen afscheid neemt en jezelf in de waan laat dat het alles gewoon doorgaat. En wat zeg je tegen mensen? Wij weten niet of we ooit nog eens terug komen in Egypte of wanneer dit zal zijn. "Nou doei!", is dan niet zo op zijn plaats.

Toch was het goed om een soort van officieel afscheid te nemen en tot mijn verassing waren er een heel aantal mensen die mooie dingen te zeggen hadden. Nu is het zo dat Egyptenaren doorgaans ook niet om woorden verlegen zitten. In tegenstelling tot Kikkerlanders zoals wij/ik.

Meer personeelsleden dan ik had verwacht zeiden wat over mij. Zelfs degene die niet meer bij ons werken maar gelukkig wel van de partij waren. Mijn slogan is steeds geweest "Investeren in mensen" en dit kwam in een heel aantal van de speeches terug. Mensen voelden dat ze een kans hadden gekregen om te groeien en dat werd gewaardeerd. Vrijwel iedereen had het over de sollicitatiegesprekken die nogal afweken van andere ervaringen.

Al met al is mijn ego weer behoorlijk opgerekt maar het belangrijkste is dat er hier een groep mensen achterblijft die begrepen heeft wat ik graag wilde overbrengen; mensen die in zichzelf willen investeren en die willen groeien en daar de verantwoordelijkheid voor willen nemen. Dit is zeker niet de gewone gang van zaken in Egypte en het doet mij goed te zien dat Road9 Media uitgegroeid is tot een bedrijf met mensen die er samen de schouders onder willen zetten. Wij wensen hun het allerbeste toe!

Papierwerk in Egypte

2009-08-26T15:48:00.004+02:00

Afgelopen week ben ik voor twee naamswijzigingen in de weer geweest bij Egyptsiche overheidskantoren. De eeerste had te maken met mijn bedrijfje waarvan alle papieren op mijn naam stonden. Dit moest overgeschreven worden op iemand anders zodat de zaken hier hun gang kunnen gaan wanneer wij weg zijn. De andere handeling had te maken met onze auto die verkocht is en dus ook op een andere naam overgeschreven moet worden. Dat klinkt simpel maar in een land als Egypte stroomt er nog heel wat water door de Nijl voordat je dit soort dingen rond hebt.

Ik altijd weer dat een bezoekje aan het juiste kantoor, met de juiste papieren voldoende moet zijn. Maar elke keer kom ik bedrogen uit. Het had me mooi geleken als, bij wijze van afscheidscadeau van alle Egyptische ambtenaren, het dit keer heel soepel zou gaan. Jammer genoeg lukte het niet met 1 bezoekje... Het verhaal heeft echter een goede afloop omdat ik halverwege het proces ontdekte hoe handig het is om goede connecties te hebben.

Het eerste bezoek voor het overschrijven van de bedrijfspapieren stuitte op een overvolle wachtkamer en het feit dat we het verkeerde formulier hadden ingevuld. Toen probeerden het nauwe straatje weer uit te rijden bleek dat het verkeer hier behoorlijk in de knoop zat omdat er auto's van beide kanten muurvast zaten omdat er eigenlijk maar ruimte voor 1 auto is. Uiteindelijk reden een aantal mensen achteruit de straat uit zodat er weer beweging in de lange rij toeterende auto's kwam. We zouden het na het weekend weer proberen.

Tijdens het weekend ging ik, samen met een Egyptische vriend, vol goede moed 'eventjes' de autopapieren op een andere naam overschrijven. Normaal gesproken is dit een fluitje van een cent, zelfs in Egypte. Het mocht niet zo zijn. De Nederlandse overheid heeft, in al haar wijsheid, Claudette's meisjesnaam onder mijn achternaam in het paspoort geschreven, dus tussen mijn achternaam en voornaam staat "e/v Turnbull". Voor iemand die niet weet dat "e/v", "echtgenoot van" betekent is dit verwarrend. dat geef ik graag toe.

In de meeste gevallen is een korte uitleg genoeg om de verwarring de wereld uit te helpen. Maar de dame die mijn papieren voor zich had was onverzettelijk: "De naam in het paspoort en op het autobewijs zijn verschillend. Ik kan dit niet aanpassen. Punt." Wat we ook zeiden, het mocht niet baten. "Ga maar naar een ander kantoor in de binnenstad, daar kunnen ze allicht helpen." Het feit dat ik mijn geduld verloor maakte haar verzet alleen maar sterker en zodoende stonden we na een uurtje zweten en wachten en een kort onderhoud met een onzettelijke dame weer buiten.

Tussen twee grenzen

2009-08-21T17:09:00.002+02:00

Vandaag kregen we een mailtje van een neef van Claudette die voor een vergelijkbaar dilemma staat samen met zijn Mexicaanse vrouw. Ze zijn een aantal maanden eerder getrouwd dan wij en hebben sinds 2005 in Mexico stad gewoond. Zij is de dochter van een steenrijke Mexicaanse vastgoedtycoon. Samen hebben ze de afgelopen jaren een hotel gestart aan de Mexicaanse kust.

De straten van Mexico-stad zijn geen veilige plaats en zeker niet wanneer je meer geld hebt dan de gemiddelde stadsbewoner. De angst voor weer een beroving en een constant gevoel van onveiligheid heeft ze doen besluiten om het land van taco's en tequila te verlaten voor Canada. Wellicht was de varkersgriep de laatste druppel... In ieder geval zijn ze vorige week in hun luxe BMW terreinwagen van Mexico naar de Canadese grens gereden. Het plan was om naar Vancouvcer te gaan en om hier naar werk te zoeken.

Bij de grens bleek echter dat hun auto, luxe BMW of niet, niet aan de Canadese vereisten voldoet zodat de auto de grens niet over mocht. Dit was een teleurstelling. Gelukkig konden ze in New York terecht waar ze nu zijn en zich beraden op wat te doen. Blijkbaar heeft het voorval ze zo van hun stuk gebracht dat ze twijfelen over het besluit om naar Vancouver te gaan en ze overwegen om in the 'Big Apple' te blijven. Hun voornaamste reden is omdat er goede dokters zouden zijn. Zij heeft twee of drie keer een miskraam gehad en wil graag weten wat er precies aan de hand kan zijn. Aan de andere kant beseffen ze dat mogelijkheden voor werk erg beperkt zijn vanwege de financiele malaise.

Hij schreef in een email dat ze iedere twee dagen hun plannen herzien en niet goed weten wat te doen. Ik kan me goed voorstellen dat het moeilijk is besluiten te nemen wanneer je zo weinig zekerheden hebt wat de toekomst betreft. In hun geval zijn de ouders bijzonder ongelukkig met hun sprong in het onbekende. Hij is Canadees maar zijn ouders zijn twee jaar geleden naar Mexico verhuist om daar van de zon en hun pensioen te genieten. En Mexicaanse familiebanden zijn minstens zo sterk als hier in Egypte en haar vader was allerminst gelukkig om zijn 'kleine meisje' te zien vertrekken naar een onzekere toekomst.

Ze hebben in ieder geval nog hun hotel. Zij zal iedere maand terugreizen om polshoogte te nemen en haar familie te bezoeken. Wij hopen dat Ian en Clemen snel een besluit kunnen nemen over hun toekomst en dat ze beiden een goede baan zullen vinden in hun nieuwe of vertrouwde vaderland. Misschien komen we wel op dezelfde plek te wonen in Canada. Wie weet...

Bestemming onbekend

2009-08-21T16:12:00.005+02:00

Toen we een paar weken geleden vertelden dat we op 11 September Egypte verlaten, gingen we er van uit dat we uiteindelijk in Nederland terecht zouden komen. We hadden niet verwacht dat we kort daarna beiden werkopties in Canada zouden hebben. Claudette kreeg een uitnodiging voor een een onderzoeksbaan bij World Vision en ik ben door een organisatie in Toronto benaderd voor een communicatiebaan. Hadden we na veel wikken en wegen besloten naar Nederland te gaan...

Deze opties brachten ons plan danig in de war en dwongen ons weer opnieuw na te denken over welk land we ons willen vestigen. Nu is het zo dat er nog aardig wat haken en ogen aan beide baanmogelijkheden vastzitten dus de keuze is niet voor een gespreid bedje in Canada of onzekerheid in Holland. De functie die ik aangeboden heb gekregen is bij een organisatie die momenteel geen geld heeft voor een extra salaris en we zouden in dat geval van support afhankelijk blijven. Dit is een onzekere factor omdat we niet weten of onze support genoeg zal zijn voor Canada en of er geen mensen zullen afhaken wanneer we vanuit Canada werken. Aan de andere kant biedt de functie veel vrijheid en is het een mooie mogelijkheid om verdere ervaring in een communicatiefunctie op te bouwen.

Claudette had haar interview afgelopen maandag. De functie is behoorlijk pittig en ze weet niet zeker of haar niveau voldoende is. Daarnaast is het waarschijnlijk niet mogelijk om deze baan part-time te doen. Claudette d'r voorkeur gaat uit naar een part-time baan zodat ze een betere balans kan vinden tussen werk en het moederschap.

Er zijn natuurlijk nog allerlei andere praktische en emotionele afwegingen die door ons hoofd spelen. We hebben dus nog een aantal plussen en minnen tegen elkaar af te wegen. Er lopen nog een paar sollicitaties in Nederland dus ook hier hebben we nog mogelijke opties. We hopen natuurlijk binnenkort tot een keuze te komen maar op dit moment weten we nog niet zeker in welke richting de balans zal doorslaan. We bidden dat we hier snel meer over kunnen schrijven.

Pech in de woestijn

2009-08-17T21:59:00.006+03:00

Nog een verhaaltje over de woestijn. Vorige week gingen we met Claudette's broer en schoonzus en hun kleintje een weekje naar Dahab aan de Rode Zee. We hadden een klein busje gehuurd om van Cairo naar Dahab te gaan dwars door de Sinai woestijn. De weg begint vlak naast onze flat en komt uit op de tunnel onder het Suez kanaal door vanwaar de weg zich door de woestijn heen slingert.

Een uur nadat we de tunnel gepasseerd waren zagen we dat de achterbumper aan de rechterkant een beetje los was gegaan. Wij stopten en probeerden de zaak weer op zijn plaats te krijgen. Maar na twee minuten rijden raakte het weer los. Omdat het niet al te erg leek besloten we door te rijden. Er was ook weinig anders dat we konden doen zonder gereedschap, midden in de woestijn. Een kwartiertje later bereikten we een klein
bedoeinendorp waar we stopten voor een bezoekje aan het toilet van een restaurant. Er waren een paar winkeltjes die koekjes, chips en drankjes verkochten maar geen garage waar we de bumper konden repareren. Dus gingen we weer op pad. Na een paar minuten rijden kwam de bumper weer los en wij dachten: 'Het zal wel los lopen'. Dit keer echter werd de hele zaak losgetrokken door de zijwind van een passerende vrachtauto.

Gelukkig waren we vlakbij een bushalte annex parkeerplaats waar we ons busje parkeerden om de schade op te nemen. Het bleek dat de zaak nog aan een schroef vasthing zodat er weinig anders opzat dan de hele bumper los te halen. Omdat we de auto niet wilden beschadigen hielden we een passerende vrachtauto aan om te vragen om gereedschap. De trucker die stopte bleek heel behulpzaam te zijn en in het bezit van de juiste
schroefendraaier om de laatse bout los te maken. Na enkele minuetn stopte er nog een vrachtwagen die wel wat zag in een gezellig samenzijn met een paar gestrande buitenlanders. Na het opwarmen van een keteltje water zaten we met zijn allen aan de thee. Ozne truckervrienden bleken uit Jordanie en Syrie te komen en waren op weg naar Cairo. Dit verzachte onze frustratie over het oponthoud. Na het drinken van de thee kregen we nog een blikje sap aangeboden en een eindeloze voorraad koekjes: Arabische gastvrijheid langs de weg.

Met onze verhuurvrienden was het lastiger zakendoen. Die drongen er op aan dat we de afgevallen bumper mee zouden nemen. Geen eenvoudige zaak met een afgeladen busje met tassen en twee babies. Gelukkig mochten we het geval bij het eerstvolgende tankstation afleveren om opgehaald te worden voor reparatie. Dit bleek niet al te ver rijden te zijn, zodat we maar kort in onze benarde positie in het busje gepropt zaten. Na het afleveren van de bumper bij een soort dorpje met een ambulancestop ginger we weer op pad. DIt keer zonder verdere onderdelen te verliezen en kort na zonsondergang kwamen we in Dahab waar we de rest van de week konden bijkomen van onze avonturen in de woestijn.

Dagje woestijn

2009-07-30T18:53:00.004+03:00

Afgelopen week ben ik een dagje de woestijn ingegaan. Om alleen te zijn met mijn gedachten en met God. In Cairo hoef je niet ver te gaan om de wildernis op te zoeken; zodra je buiten de stad bent is het een grote kale woesternij met stenen en rotsen: Wadi Degla. Als je goed kijkt zie je af en toe een uitgedroogde struik. "Een ideale plek om nergens door afgeleid te worden en om rustig je gedachten op een rijtje te zetten", dacht ik. Het enige dat me wel afleide was de dorst. Ik had weliswaar twee flesjes water meegenomen en vooraf flink wat gedronken, maar voor een dagje woestijn bleek dit niet voldoende. Wanneer je in de zon loopt zonder een schaduw, heb je heel wat water nodig. Je zweet je het apenzuur. Aan de andere kant is dit ook een deel van de ervaring. Je voelt je op jezelf teruggeworpen. Thuis gaan mijn gedachten uit naar kofffie en koekjes maar in de hitte van de woestijn denk je maar aan 1 ding: water. Ik had verwacht dat het eenvoudig zou zijn om je te concentreren op je gedachten maar de woestijn biedt meer afleiding dan je verwacht en ik was meest bezig met bepalen welke richting ik uit zou gaan.

Wanneer ik even ging zitten onder een overhangd stuk rots ging het beter om me te concentreren. Na een slok water kon ik mijn gedachten bepalen bij onze toekomstplannen. Ik bedacht me dat onze levensweg op dit moment ook een beetje op een pad in de woenstijn lijkt: het lijkt in een onbepaalde richting te gaan zonder duidelijk eindstation. Gelukkig weten we ook dat we niet alleen reizen. Onze Hemelse Vader gaat met ons mee en Hij stuurt met regelmaat mensen op ons pad om te helpen of om ons de juiste richting te wijzen.

Op de weg terug kwam ik er achter dat er mensen in de woestijn wonen. Ergens onder een overhangd stuk rots had iemand een matras neergelegd en wat spulletjes zoals water en een pot om thee te zetten. De persoon die hier verblijf hield was niet aanwezig maar eerder had ik iemand op een oranje JAWA motor voorbij zien komen. Wellicht was hij de bewoner van dit onderkomen. Voor de rest ben ik alleen twee hagedisjes tegengekomen. Dus als je voor de rust komt is deze woestijn, vlak buiten Cairo, een ideale plaats. Het is een verademing om even helemaal geen mensen om je heen te hebben. Je hoeft je echter maar om te keren om er aan herinnerd te worden dat je nog steeds heel dicht bij Cairo bent. Vanaf een hoger gelegen deel van de wadi zie je de hoge torenflats langs de Nijl en de volgepropte wijken waar de gebouwen wel heel dicht op elkaar staan.

Het beklemmende gevoel dat je soms krijgt in de drukke starten van Cairo zullen we niet missen maar het is me duidelijk geworden dat om mijn gedachten op een rijtje te krijgen het niet zoveel uitmaakt of ik nu in een drukke stad ben of een kale woesternij. Wellicht helpt het als er gras zou groeien..

9/11

2009-07-25T10:33:00.007+03:00

Afgelopen week hebben we onze tickets geboekt. Dit is is een spannende stap want nu wordt ons vertrek uit Egypte wel erg definitief, maar we zijn er klaar voor en we zien uit naar wat ons te wachten staat in Nederland, al zullen we Egypte best missen op druilerige dagen wanneer we tussen de geraniums door staren naar een grijze hemel boven een doodstille straat.

Op dit moment weten we alleen zeker wanneer we precies weggaan; op 11 september (en dit is geen grap). We weten nog niet waar we zullen wonen en we weten nog niet wat we precies zullen doen. Ik ben nog op zoek naar werk en het kan even duren voordat ik iets passends gevonden heb. Mijn voorkeur gaat uit naar werk bij een ontwikkelingsorganisatie. Dat we teruggaan naar een land van melk en honing betekent niet dat we ons niet meer verbonden voelen met mensen die ergens wonen waar het een stuk minder is. We willen betrokken blijven bij het verhelpen van armoede in de wereld of we nu hier zijn of ergens anders, of we nu kebab eten of chocoladerepen van Max Havelaar, ons hart blijft ergens rondzweven in de Derde Wereld.

Weg van Bagdad

2009-07-25T09:51:00.004+03:00

In onze kerk zijn we bevriend geraakt met een Iraaks echtpaar en hun moeder; Ban en Tarek en Ban d'r moeder, Bushara. Zij zijn in 2006 uit Irak gevlucht en leven sindsdien in Egypte. Omdat ze Christenen zijn is het niet aantrekkelijk om terug te gaan naar hun huis in Bagdad. Al neemt het geweld tussen Islamitische groepen af, aanslagen op Christenen lijken alleen maar toe te nemen. Ze kunnen in Cairo het nieuws uit Irak goed volgen via verschillende satteliet kanalen en internet. Regelmatig horen ze over bomaanslagen op kerken of vermoorde Christenen. Gisteren is de man van een nicht overleden door een bomaanslag op een kerk.

Ze willen graag naar Canada. Claudette heeft hen een tijdje terug geholpen met het invullen van immigratiepapieren. Onze thuiskerk in St Catharines was bereid deze familie te sponseren om hen tijdens de eerste paar jaar in Canada op weg te helpen maar na alle werk dat ging zitten in het invullen van de papieren bleek hun positie niet hopeloos genoeg om voor vluchtelingenstatus in aanmerking te komen. Dat was een grote teleurstelling. In Egypte hebben ze geen officiele status en pogingen om te immigreren naar Dubai, waar een zus van Ban woont, hebben ook niets uitgehaald.

Er woont een zus van Bushara (Ban d'r moeder) in Canada maar die is niet bereid om als sponsor op te treden zodat ze via een regeling voor families zouden kunnen emigreren. Kun je je voorstellen hoe het is als je niet naar je eigen land terug kan en je eigen familie je laat zitten? In Cairo hebben ze het niet echt makkelijk; Egyptisch Arabisch is behoorlijk verschillend van de Iraakse variant en de cultuur is ook behoorlijk verschillend. Voor ons lijkt het allemaal één pot nat maar zij voelen zich vreemd en ongemakkelijk.

Maar gelukkig lijkt er licht aan het eind van de tunnel. Vandaag zagen we Ban en Bushara in de kerk en ze vertelden met tranen in de ogen dat de vluchtelingenorganisatie van de VN ze had uitgenodigd voor een gesprek. Dit is nog geen garantie dat ze naar een veilig land kunnen, maar in ieder geval een sprankje nieuwe hoop, voldoende om het weer even uit te houden.

Ver weg en dichtbij

2009-07-19T11:36:00.006+03:00

Latifa kan er ook over meepraten, hoewel zij niet met een Egyptenaar getrouwd is, werkt ze voor Egyptenaren als kinderoppas. Zij heeft een zoontje en een man maar beiden zijn ver weg. Haar zoontje van negen woont bij haar ouders in Lagos de hoofdstad van Nigeria. Ze heeft hem de laatste twee jaar niet gezien en ze ziet uit naar komende december wanneer ze naar Nigeria wil reizen om hem weer te zien. Haar man heeft onlangs werk gevonden in Zuid-Afrika. Daarvoor werkte hij in Nigeria als ik het goed heb begrepen. In ieder geval wonen ze al een tijdje ver weg bij elkaar vandaan.

Ook Latifa heeft het niet gemakkelijk in Egypte maar de blijdschap die ze altijd uitstraalt, lijkt hier niet onder te lijden. Twee maanden geleden heeft ze zich in onze kerk laten dopen en ze heeft een vast vertrouwen in God. Ze moet hard werken voor een mager salaris, ver weg van haar familie. Toch biedt haar vertrouwen in God haar genoeg reden om het hoofd niet te laten zakken en met vreugde in het leven te staan. Dit is iets dat ik bewonder en waar ik graag iets van leren wil.

Een man met twee vrouwen

2009-07-18T21:22:00.001+03:00

Op weg terug van een uitje met de kerk reden er twee dames met ons mee, Latifa uit Nigeria en Jane van de Filipijnen. We hadden op een uurtje rijden van Cairo een dagje doorgebracht op een boerderij met mangobomen, groen gras en een zwembad. Al rijdend vertelde Jane dat ze al dertien jaar in Egypte is. Haar dochtertje lag te slapen in haar armen na lekker rondgedarteld te hebben in het water.

Ze zei: “Ik ben getrouwd met een Moslim en als ik terugkijk weet ik dat dit een foute beslissing is geweest.” Haar man werkt niet en heeft inmiddels, naast haar, een jongere Filipijnse getrouwd. Jane mag voor de huur en het eten zorgen. Graag zou ze wegvluchten maar haar echtgenoot heeft de beide paspoorten van haar dochtertje van haar afgenomen. Hij wil niet van haar scheiden maar doet geen pogingen om werk te vinden om beter voor zijn gezin te kunnen zorgen. In het weekend is hij bij zijn 'andere' vrouw maar door de week is hij thuis om op het dochtertje te passen als Jane aan het werk is.

Ze is huishoudster bij een Nederlands echtpaar waarvan de man bij Shell werkt. Jane hoopt dat ze op een onbewaakt ogenblik de paspoorten van haar dochtertje kan terugpakken en wegvluchten naar de Filipijnen. “Ik moet sterk zijn en hopen dat ik eens terug kan gaan.” Weg van Egypte, een land dat ze is gaan haten en waar mensen wonen die ze niet vertrouwt.

Naadloos Verhuizen

2009-07-14T19:17:00.005+03:00

Nu het moment dichterbij komt dat we Egypte gaan verlaten zijn we gaan nadenken over de praktische kanten van verhuizen. Claudette had een paar weken geleden horrorverhalen gehoord over mensen die het land verlaten en proberen hun spullen te verkopen; onbekenden aan de deur en grijpgrage vrienden die het vreselijk vinden dat je hen verlaat maar wel graag je spullen overnemen voor een boterzacht prijsje.

Je staat er verstelt van hoeveel je wel niet verzamelt na een paar jaar. We kwamen met een paar koffers aan en nu moeten we het meerendeel van onze spullen achterlaten wanneer we op het vliegtuig stappen. De flat die we huren kwam zonder meubilair, in tegenstelling tot wat gebruikelijk is voor expats, zodat we een hele verzameling meubilair hebben waar we nu weer van af moeten.

Kort nadat we hierover begonnen na te denken kregen we een emailtje van een stel dat we nog kennen van een paar jaar terug die interesse toonden in het overnemen van onze flat en ons meubilair. Zij zijn nu in Australie en hebben een dochtertje ongeveer zo oud als Naomi, dus dat leek prima uit te komen. Ze hopen in september naar Egypte te komen. Maar nadat we foto’s en een plattegrond hadden gestuurd kregen we tot ons verdriet toch een mailtje dat ze liever zelf op zoek gaan naar een flat en geen interesse meer hadden in de rest van onze spullen, behalve in de gratis box en kinderstoel. Dat was even slikken en we probeerden ons al mentaal voor te bereiden op drommen Egyptenaren op koopjesjacht door ons huis.

Vorig jaar hadden we voor 2 of 3 dagen een Amerikaans stel te logeren met een dochterje van een jaar. Ze zouden eigenlijk ergens anders logeren maar hier was wat tussen gekomen. Los van het feit dat de baby met een soort spuit gevoed werd, tot ontsteltenis van Claudette, genoten we van hun gezelschap. Twee weken terug hoorde ik dat dit stel heeft besloten in augustus naar Egypte te komen om hier te komen wonen. Ze hadden ons verteld dat ze bij voorkeur in een groene buitenwijk van Cairo wilden wonen maar ik dacht: “Laat ik het toch maar proberen”. En ja hoor, twee dagen later belde Randy vanuit de VS om te vragen of de flat nog beschikbaar was. We durfden het bijna niet te vragen, maar ze willen ook alle spullen in de flat overnemen. Zelfs de auto kan zich verheugen in de interesse van Randy. Die paar deukjes neemt hij op de koop toe.

Dat scheelt ons een hoop ongewenste aanloop van plaatselijke koopjesjagers. En dat is een hele opluchting.

Vrijdagmiddag en virtuele familie

2009-07-10T15:13:00.003+03:00

Terug uit de kerk en na een kopje koffie zitten Claudette en ik ‘gezellig’ achter onze laptops te typen. We proberen natuurlijk op onze kerkdag niet met werk bezig te zijn hoewel er altijd verleidelijke emails op de loer liggen in de inbox. We hebben net de ramen dichtgedaan en de airco aangezet omdat de middaghitte onze kamer langzaam in een sauna verandert. Naomi ligt lekker te slapen en wij genieten van een moment rust.

Onze kleine dame begint steeds meer van de wereld te ontdekken nu ze lopend en kruipend haar weg weet te vinden naar plaatsen waar wij haar liever vandaan houden. Zo heeft ze bijvoorbeeld een onverklaarbare voorkeur om met de tioletpot en de wc-borstel te spelen. Vorige week heeft ze de net gebroken van de houten giraffe die we vorige jaar kado hebben gekregen. Het beest had bij aankomst al last van gebroken ledematen en nu dus weer. Gelukkig is de nek weer aan elkaar gelijmd en we hebben hem een plaatsje gegeven ver weg bij de grijpgrage handjes van Naomi vandaan.

Nu ik meer thuis werk valt mij vaker de taak ten deel om op Naomi te passen. Tussen mijn computerwerk door probeer ik met een schuin oog op haar te letten en soms speelt ze voor een poosje in de box. Wanneer ze echter in de buurt komt van mijn werkplek heeft ze geen rust voordat ze met mijn telefoon, laptop of Palm pilot kan spelen. Het zal waarschijnlijk niet lang duren voor ze haar eigen apparaten heeft en vanuit haar slaapkamer online met ons in contact blijft. Ik las net een bericht over families die contact met elkaar houden door middel van online computergames. Aan de ene kant bizar en aan de andere kant een oplossing voor familieleden die ver weg zijn van elkaar, en dat lijkt steeds meer voor te komen.

Dit zal voor ons waarschijnlijk ook een poosje het geval zijn wanneer ik naar Nederland ga en Claudette en Naomi nog een tijdje in Canada blijven. Nu al hebben we voornamelijk via Skype en webcam contact met ouders en broers een zussen. Ik ben benieuwd welke kant dit uit zal gaan. Nu al speelt een groot deel, of zelfs het merendeel, van onze sociale contacten zich af via Internet of mobiele telefoons. Voor ons is dit voornamelijk positief en onze behoefte aan menselijk contact in de echte wereld is geenszins minder geworden. Ik weet wel dat er ook negatieve kanten aan deze ontwikkeling zitten maar voor nu ben ik gewoon benieuwd hoe het onze wereld zal vormen en hoe het eruit zal zien na 10 of 20 jaar. Zomaar een gedachte op mijn vrije vrijdagmiddag.

5 juli 2009 | dagboek #53

2009-07-05T13:28:00.001+03:00

Langzaam kruipt de zomer dichterbij en de temperatuur kruipt omhoog. We zijn blij dat we vorig jaar een kleine airco geinstalleerd hebben want bij 40 graden wordt het lastig om het hoofd koel te houden. Gelukkig is het niet iedere dag zo heet maar we hebben een paar hele warme dagen gehad. Langzaam begint ook het besef door te dringen dat we nu echt weggaan. Soms bekruip me een weemoedig gevoel over de dingen die ik zal missen zoals de ezelskarretjes, de gezellige chaos en de zon die altijd lijkt te schijnen, ook al is die soms versluierd door de smog. Egyptenaren moeten vaak het meeste wennen aan de rust ’s avonds op straat als ze naar een Westers land gaan. Hier komt het leven pas ’s avonds echt op gang. Het verkeer is het drukst na zonsondergang. Ik denk niet dat we dat ook gaan missen. Wij houden wel van een beetje rust na het avondeten.

Afgelopen vrijdag gingen we naar onze huisbazin om de huur te brengen en het treurige nieuws van ons vertrek. We hadden Naomi meegenomen om de gemoederen een beetje af te leiden. Egyptenaren zijn gek op kleine kinderen, vooral als ze geel haar en blauwe hebben. Gelukkig viel het niet al te zwaar. Ze had net weer iemand gevonden die wellicht de flat wil kopen. Onder het genot van een glaasje cola en een Egyptische muziekzender op tv hebben we de details besproken in Arabisch, Engels en Frans. Als het nu niet duidelijk is..

Diezelfde middag waren we uitgenodigd bij een Egyptische collega van Claudette die naast ons ook een andere collega had uitgenodigd die net haar ouders en broers over had uit Australie. Zelfs een huisgenootje was van de partij omdat ze die natuurlijk moeilijk konden overslaan. Ze woont in een wijk aan de rand van de stad met een overdaad aan tuk-tuks en af een toe open stukjes land waar iets groens op verbouwd wordt. Rhada had ook twee ooms en tantes met kinderen over de vloer, om te helpen en om die buitenlanders eens goed te bekijken. Het hele gezelschap werd in twee smalle kamers geperst met precies twee ventilatoren om ons koel te houden. Onder het wakend oog van Maria en Sint Joris die vanuit goudkleurige lijsten op ons neerkeken genoten we van zelf gemaakte drankjes en kregen we de kans om haar familie beter te leren kennen. Al snel was het tijd voor de maaltijd. Er was zoveel eten klaargemaakt dat er bijna geen plaats meer was voor bordjes en bestek. Ook al waren we met minstens twaalf personen nadat we klaar waren met eten leek het alsof we nauwelijks iets hadden gehad. Alle schalen waren bijna net zo vol als toen we aan tafel gingen. Gelukkig vonden we genade in de ogen van onze gulle gastvrouw en werden we niet gedwongen alle schalen leeg te eten zoals het Egyptische gastvrijheid betaamd.

Dit is iets dat we zeker zullen missen, de hartelijkheid en gastvrijheid van Egyptenaren. We zullen proberen iets van deze goede gewoonten mee te nemen naar Nederland en Canada. Wellicht hebben we hiervoor nog een plekje in onze koffers, als we die plastic piramides en papirus posters achterlaten.

11 juni 2009 | dagboek #52

2009-06-11T16:46:00.000+03:00

Vorige week vrijdag hebben we Naomi’s eerste verjaardag gevierd! Ongelooflijk hoe snel dat gaat. Claudette d’r ouders zijn hier voor een paar weken en hadden kaarten en kadootjes meegenomen, zelfs vrolijke slingers en versiering. Claudete zelf had een cake gebakken en een paar vrienden uitgenodigd. We zullen een filmpje van de feestelijkheden op de website zetten. Naomi is een vrolijke dame en erg sociaal. Iedereen is onder de indruk van haar goedgemutste karakter. En daar zijn wij natuurlijk beretrots op. Ze kan nog niet los lopen maar ze heeft al heel wat rondjes om de koffietafel gemaakt. Haar woordenschat breid zich langzaam uit. Een van haar eerste woordjes was ‘amen’ zoals een goed zendingskind betaamd.

Voor Claudette en mij wordt het langzaam duidelijker hoe onze toekomst er uit gaat zien. We hebben besloten Egypte in september te verlaten. Claudette wil graag haar eigen huisarts bezoeken voor een paar lichamelijke klachten waar ze al langer mee rondloopt. Een daarvan is slapeloosheid en dat is de laatste tijd wat toegenomen. Mijn werk is al minder druk dan voorheen en de projecten waar ik nu nog aan werk zullen na de zomer wel min of meer afgerond zijn.

De vraag die ons het meeste bezighoud is: Wordt het Canada of Nederland? We hebben besloten om een ander buitenland avontuur een paar jaar uit te stellen. Claudette zal de eerste tijd in ieder geval naar Canada gaan om haar dokter te bezoeken en om op adem te komen. Voor mij is het lastig om op korte termijn geschikt werk te vinden in Canada. Omdat het niet handig is dat de druk voor ons gezinsinkomen op Claudette terecht komt zal ik eerst in Nederland op zoek gaan naar werk, dus mocht je iets weten.. Ik zou het liefst in ontwikkelingswerk aan de slag gaan. Het is me duidelijk geworden tijdens de jaren in Egypte dat daar mijn hart ligt.

Het is nog niet duidelijk hoe het precies zal gaan maar zoals het er nu uitziet komen we voor de komende paar jaar in Nederland terecht. Waarschijnlijk zal ik vooruit reizen om werk en onderdak te regelen en Claudette de tijd te geven om haar dingen te doen in Canada.

Op dit moment kunnen we jullie gebed goed gebruiken om wijsheid bij het nemen van alle beslissingen die voor ons liggen. Het is een hele operatie om zaken hier af te ronden en klaar te maken voor vertrek en om de voorbereidingen te treffen die nodig zijn voor Nederland en Canada. We zullen ook immigratie moeten regelen voor Claudette. Het hebben van werk is een voorwaarde om Claudette over te kunnen laten komen (wat overigens niet het geval is in Canada.)

We zullen jullie op de hoogte houden!

9 mei 2009 | dagboek #51

2009-05-09T16:45:00.000+03:00

Vorige keer schreef ik over de toekomstplannen van Ingy en ons. Inmiddels heeft Ingy besloten toch voor Road9 te blijven werken en niet bij de overheid. (Hoera!) En Claudette en ik zijn weer wat verder in onze plannen voor na Egypte.

De afgelopen weken zijn mij bijzonder stressvol geweest. We hebben een collega moeten ontslaan en ik ben niet langer managing director. Eerst het verhaal van Mary. Road9 Media is verantwoordelijk voor een tijdschrift dat zijn geld verdiend met advertenties van bedrijven in de wijk Maadi. De afhandeling van de advertenties werd gedaan door Mary. Ze deed dit al minstens 5 jaar en was er behoorlijk bedreven in. Totdat ze 4 weken geleden zich ziek meldde. Toen een collega begon om haar werk over te nemen bleek dat alle computerbestanden weg waren en dat alle papieren administratie nergens te vinden was. In eerste instantie gaf Mary aan ontevreden te zijn over haar laatste evaluatie maar al snel bleek dat ze iedere maand een behoorlijk deel van de inkomsten in haar eigen zak had gestopt. Dit was een behoorlijke schok. Iemand die je vertrouwd en die al die tijd geld heeft gestolen. De hele afhandeling hiervan ging op zijn typisch Egyptisch waarbij de politie en juridische procedures omzeild worden om toch nog een klein deel van het gestolen geld terug te krijgen. Gelukkig is het inmiddels achter de rug maar de heel toestand heeft me wel een paar slapeloze nachten gekost.

Dit was vorige week. Deze week werd mijn rol als managing director van Road9 Media overgenomen door de directeur van Arab Vision. Dit is ook een ingrijpend proces. Ik ben door AV gevraagd om een groot website project en training te doen voordat we Egypte verlaten. Om hiervoor tijd vrij te maken neemt iemand anders mijn management taken in het bedrijf over. Road9 is een beetje mijn kindje en het neemt tijd om dit los te laten. Ik ben begonnen mijn werk over te dragen en er voor te zorgen dat alle projecten goed blijven lopen.

Deze verandering is sneller gegaan dan we hadden gepland maar het geeft ons de ruimte om actiever vooruit te kijken. Ik hoop zelf een of twee projecten op te pakken todat we weggaan die een concrete voorbereiding kunnen vormen op humanitair werk. We geloven dat God in controle is en wij bidden om Zijn leiding voor ons leven en dat geeft het vertrouwen dat we op de juiste plek terecht zullen komen.

We houden jullie op de hoogte!

PS: op onze website staan leuke video’s van Naomi

27 maart 2009 | dagboek #50

2009-03-27T15:44:00.000+02:00

Iedereen heeft zo zijn eigen verwachtingen van de toekomst. Sommigen zoeken geluk, wat dat ook mag zijn, anderen zekerheid en weer anderen avontuur of een nieuwe uitdaging. Vandaag dacht ik over het verschil tussen de toekomstplannen van Claudette en mij en Ingy, een programmeur bij ons op het werk.

Het speelde al eerder maar afgelopen week ging de kogel door de kerk, Ingy gaat ons verlaten voor een baan bij de overheid. Dit is jammer voor ons omdat ze een bekwame internetspecialist is. Ze is bij mij komen werken toen we nog in de Free Zone zaten met 4 man in een kleine kamer in een half afgebouwd kantoorpand. De afgelopen twee jaar heeft ze zich ontwikkeld tot een specialist op het gebied van het CMS programma waar we mee werken. Ze is iemand die zich in een probleem vastbijt en niet loslaat totdat ze een oplossing heeeft gevonden. Dit is een zeldzame eigenschap bij Egyptenaren. Daarnaast is ze een harde werker en een toegewijde kracht. En ze heeft het prima naar haar zin bij ons. Ze zat met tranen in haar ogen bij mijn bureau toen ze me vertelde dat ze ons ging verlaten.

Het lastige is echter dat haar ouders zich zorgen maken over haar toekomst. Zij zien haar het liefst werken bij de overheid waar de kans om haar baan te verliezen in hun ogen niet bestaat, in tegenstelling tot een klein bedrijfje als het onze. Daarnaast krijg je van de overheid een pensioentje, iets dat veel commerciele bedrijven niet doen. Met andere woorden, werken bij de overheid staat gelijk aan zekerheid. Hier staat echter tegenover dat het salaris minder dan de helft is van wat ze bij ons verdiend en geen van de extra’s heeft zoals een 13e maand en reiskostenvergoeding. Ook is het een stuk verder reizen voor haar en werken in een minder prettige omgeving. Voor Egyptische Christenen maakt het een groot verschil om in een bedrijf te werken met andere geloofsgenoten.

Ondanks pogingen van mij, haar collega’s en onze HR manager is ze toch bezweken voor de druk van haar thuisfront. Dat is begrijpelijk. Voor een Egyptisch, ongetrouwd meisje is het belangrijk om de wensen van haar ouders te respecteren. Aan de ene kant zal het haar, of in ieder geval haar ouders, het idee geven van zekerheid terwijl het aan de andere kant het opgeven van een vertrouwde werkplek is met vertrouwde collega’s.

Claudette en ik staan ook voor een beslissing over onze toekomst. Wij hebben wel wat dingen gemeen met Ingy maar er zijn ook verschillen. Wij hebben besloten om Egypte eind dit jaar te verlaten. Het is nog niet duidelijk waar we precies naar toe zullen gaan en wat we gaan doen dus wat dat betreft verkeren we nog in het onzekere. Wel weten we dat we met wat minder verschillende aanspreekpunten en organisatie te maken willen hebben dan nu. Door IS worden we ‘uitgeleend’ aan de groep waar we werken die ons weer onderbrengt in een aparte afdeling, of bedrijf in mijn geval. Dat zijn dus al 3 instanties per persoon. Daarnaast hebben we een thuisfront en kerken in Nederland en Canada waar we contacten mee onderhouden. Al met al telt dit aardig op. Dit zouden we graag wat meer recht-toe-rechtaan willen om het wat minder ingewikkeld te maken.

Een ander punt is dat ik graag in hulpverlening aan de allerarmsten wil werken. Dit mis ik in mijn huidge werk. Omdat Claudette veel met Afrikanen werkt zitten we te denken over werken in Afrika met een hulpverleningsoragnisatie voor 1 of 2 jaar. Hier zijn we serieus over aan het bidden. We hebben al met een organisatie gepraat en verschillende mensen die in Afrika werken om een duidelijk beeld te krijgen. Het is goed mogelijk dat we alsnog terugschrikken voor malaria en gegrilde springkanen en in Holland of Canada belanden maar vooralsnog bekijken we of Afrika een realistische optie is.

14 februari 2009 | dagboek #49

2009-02-14T16:43:00.000+02:00

Soms wens je wel eens dat de resultaten van ons werk hier wat meeslepender en dramatischer waren; ingrijpende veranderingen in mensenlevens of zichbare verbetering van de leefomgeving hier. Regelmatig bestaat ons werk uit het rechtzetten van problemen tussen mensen die moeilijk kunnen samenwerken. Net na we terug waren uit Canada ontstond er een probleem met een voorganger van de grootste protestantse kerk hier in Cairo. Deze gemeente doet geweldig goed werk en veel mensen vinden via deze kerk hun weg naar God. Maar tijdens dit verschil van inzicht verbaasde ik me over de kinderachtige manier waarop zo’n predikant met een probleem omgaat. Ik heb het er niet over wie nu ‘het gelijk’ aan zijn zijde heeft maar de manier waarop je als volwassen mensen met een conflict omgaat. Of dit nu cultureel is weet ik niet maar het maakt het voor mij soms moeilijk om positief te blijven. Uiteindelijk komt het er op neer dat de man zo veel mogelijk invloed en controle naar zichzelf en zijn club toe wil trekken.

Ook Claudette worstelt vaak met de eindeloze conflicten die haar Sudanese staf heeft met hun Egyptische collega’s en met elkaar. Afgelopen week werd de hoofdmeester van de school waar ze bij betrokken is, bedreigd door mannen met messen omdat hij een lid van hun stam niet goed behandeld zou hebben. Zou het leven niet veel makkelijker zijn als dit soort mensenlijke conflicten niet voortdurend roet in het eten gooien? Wij zijn gewend dat je mensen in principe vertrouwd totdat ze het tegendeel bewijzen. Hier geldt meestal het omgekeerde, vertrouw alleen mensen die tot jouw ‘kring’ behoren: familie, vriende, kerkgenoten of collega’s. Mensen van een andere religie of huiskleur vallen bij voorkeur af, hoewel Westerlingen meestal een soort bevoorrechte status genieten.

Onlangs heb ik van een vriendin het boek “Geheime Gelovigen” van Anne van der Bijl gekregen. Dit spreekt me wel aan. Het laat een heel andere kant zien van mensen in het Midden Oosten. Blijkbaar is het mogelijk dat mensen echt veranderen en ook over cultuurbepaalde struikelblokken heenstappen die zo vaak in de weg staan van echte bewogenheid met anderen. Ik werk dagelijks met plaatselijke Christenen hier en soms schrik ik van de bekrompen houding van mensen ten opzichte van anderen die hulp nodig hebben. Zolang men het met de eigen familie en vrienden maar gezellig heeft.. Gelukkig geldt dit niet voor iedereen en daar gaat het boek over. Er zijn blijkbaar ook mensen die hun eigen geluk en leven op het spel willen zetten voor anderen. Het is bemoedigend dat dit niet alleen voor jihadies geldt.

Afgelopen week heeft de geheime politie een jongen voor enkele dagen gevangengezet die protesteerde vanwege de toestand in Gaza. Hij riep Egypte op om de mensen op humanitair gebied te helpen. Deze zoon van een Egyptsiche vader en Duitse moeder heeft zijn inzet met een paar dagen gevangenis moeten bekopen, zonder vonnis of uitleg. Egypte wil graag vooraan aan de onderhandelingstafel zitten maar oproepen om mensen te helpen, dat wordt niet getolereerd.

Gisteravond hadden we een vriend op bezoek die leiding geeft aan een organisatie die locale zendelingen toerust. Hij en zijn vrouw hebben we in Egypte leren kennen maar tegenwoordig wonen ze in Spanje. Ze helpen locale mensen om er op uit te trekken met de blijde boodschap. Het mooie is dat dit geweldig effectief is. Er worden duizenden bereikt door mensen die hun taal spreken en hun cultuur delen, tegen een fractie van wat het kost om een Westerling te sturen. Hij vertelde hoe hun werk langzaam groeit en dat er kerken gebouwd worden op plekken waar 30 jaar terug vrijwel geen gelovigen waren. Dit geeft een mens weer moed.

3 februari 2009 | dagboek #48

2009-02-03T16:42:00.000+02:00

Afgelopen middag had ik samen met mijn collega Fadi een online meeting met Fiona in Montreal, Gwen ergens in de VS en Agden in Noorwegen. Het laatste drietal keek mee op het computerscherm van Fadi naar de uitleg van een website systeem dat we voor hun IT bedrijf willen gebruiken. Door middel van headsets of een telefoonlijn konden we met elkaar praten en af een toe kreeg ik een berichtje via Skype van Fiona met aanvullende instructies. Daar zaten we dus met mensen op 4 verschillende locaties in verschillende tijdzones; bij Fiona was het nog vroeg in de morgen terwijl het bij ons halverwege de middag was. Als dat geen outsourcing is.

Het bedrijf waar we mee in contact zijn, is gevestigd in Noorwegen maar heeft medewerkers verspreid over verchillende landen. Het is een IT bedrijf en sommige programmeeropdrachten worden uitbesteed aan freelancers in India terwijl sommige consultancyopdrachten in de VS worden uitgevoerd. Mijn link is Fiona, een vriendin uit Montreal. Zij en haar man hebben 6 jaar in India gewerkt met de organisatie waar wij ook door uitgezonden zijn. Zij werkte daar met een Zweedse IT firma die vanuit India werkt. Ze werkt nu in Montral als bedrijfsconsultant en zodoende raakte ze betrokken bij dit bedrijf die hun website graag willen vernieuwen. Vorige week stuurde ze me een berichtje via Skype en zodoende zaten we vanmiddag met elkaar te praten.

Het blijft me fascineren hoe dit allemaal werkt. Het voelt vreemd om een meeting te hebben met mensen die je wel hoort maar niet ziet. Ik ben net bezig in een boek van Thomas Friedmann, The World is Flat. Deze Amerikaanse journalist beschrijft hoe de ontwikkelingen in communicatie techniek zoals email, internet en snelle verbindingen de wereld ‘platter’ hebben gemaakt door mensen als het ware dichter bij elkaar te brengen, zowel in afstand en tijd alsook in verhoudingen. Iedereen met toegang tot deze media kan informatie zoeken, communiceren en publiceren zonder de grote drempels die hier 20 jaar geleden voor waren. Dit merk je vooral wanneer je in een ander land woont en je werk contacten over de grens met zich meebrengt. Zonder internet en email is dit bijna niet voor te stellen. Ik kan me nog goed herinneren hoe een telefoontje vanuit mijn studentenkamer in Leiden naar Equador werd afgestraft met een beste telefoonrekening. Nu praten we bijna dagelijks met familie in het buitenland zonder ons zorgen te maken over de kosten. En je kunt elkaar zelfs zien!

We raken er aan gewend maar nu ik er zo over nadenk is het toch wel verbazend. Terwijl ik dit zit te typen geeft Claudette een cursus op haar werk. Ze vertelde me dat er zo’n 10 mensen meedoen met de cursus en de deelnemers komen uit een bonte variate van landen: Egypte, Sudan, Ethiopie, Eritrea, Iraq en Australie terwijl Claudette uit Canada komt.

Zo’n mix van nationaliteiten brengt ook wel de nodige problemen en misverstanden met zich mee. Vaak denk je iemand te begrijpen maar blijken alleen de woorden overeen te komen maar de betekenis een heel andere te zijn. Gelukkig wordt het beter als je elkaar beter leert kennen. Soms moet er een probleem ontstaan voordat dit soort miscommunicatie duidelijk wordt. In mijn geval, ik verwacht meestal directe actie als ik iets aan een medewerker vraag. Voor een Egyptenaar is dit niet vanzelfsprekend. Ze zullen ‘Ja’ zeggen en vervolgens wachten op nadere instructies, terwijl ik dacht dat de opdracht duidelijk was en meteen uitgevoerd zou worden. Ik heb geleerd duidelijk te zijn over wanneer ik iets verwacht en de deur open te houden voor vragen wanneer iets niet duidelijk is. Maar tegenwoordig heb ik meer misverstanden met mijn Nederlandse collega’s dan met de mensen hier. Wanneer je alleen maar communiceert via email kan het zelfs tussen landgenoten behoorlijk verwarrend worden. Contact met mensen van vlees en bloed blijft wellicht toch de beste methode. Tot ziens!

11 januari 2009 | dagboek #47

2009-01-11T16:39:00.000+02:00

Na onze omzwervingen in Nederland en Canada zijn we op 7 januari weer teruggekomen in Egypte. We hebben genoten van alle bezoekjes en het weerzien van familie en vrienden maar we zijn ook blij weer in ons eigen bed te kunnen slapen.

De tweede dag dat we terugwaren kwam onze hulp langs om schoon te maken. Ze had ons bij onze thuiskomst verrast met de kerstdecoraties die ze overal had opgehangen en een koelkast vol met eten. We waren blij haar weer te zien en tussen het werken door maakte Claudette een praatje met haar.

Kort nadat wij vertrokken waren bleek zij een ongeluk gehad te hebben. Ongeveer een jaar geleden was ze begonnen een zwart gewaad te dragen waarbij alleen haar gezicht zichtbaar is. Nu blijkt dit niet ongevaarlijk te zijn. Doordat deze gewaden iets over de grond slepen was de slip bij het oversteken in een autowiel terecht gekomen en was ze gevallen en had een arm gebroken. Terwijl ze op de grond lag werd haar handtas gestolen. Ze werd door omstanders naar een ziekenhuis gebracht waar foto’s werden gemaakt en haar arm werd verbonden. Toen het op betalen aankwam had ze echter geen geld omdat dit in haar handtas zat. Ook kon ze haar man niet bellen omdat de telefoon ook in de gestolen tas zat. Geen nood, de doktor wilde ook wel genoegen nemen met haar trouwringen en vroeg haar hoeveel deze waard waren. Hij had ze zelfs al van haar vinger af gehaald! Nu laat onze hulp niet met zich spotten en ze was zeker niet van plan haar ringen af te staan.

Uiteindelijk kon ze een verpleegster bereid vinden haar man te bellen. Ze was nu al bijna een dag van huis en haar familie maakte zich inmiddels flink zorgen. Toen haar man aankwam was die niet blij met het ziekenhuis en werd besloten naar een ander ziekenhuis te gaan. Daar wilden ze dezelfde foto’s nog een keer maken, terwijl je in Egypte altijd je rontgenfoto’s zelf meekrijgt, dus of dit nu echte verbetering was of weer een plek waar men aan nietsvermoedende patienten zoveel mogelijk probeerd te verdienen.

Gelukkig is het allemaal redelijk goed afgelopen en is haar arm weer behoorlijk genezen. Ze draagt nu echter geen zwarte gewaden maar. Daar wilde Mohamed niets meer van weten. De reden waarom ze begon met het dragen van deze ondingen is echter een hele interessante. Ze vertelde Claudette dat ze ongeveer een jaar geleden begon om kerkdiensten te bezoeken. Door de omgang met gelovige buitenlanders bij wie ze schoonmaakte en op de kinderen paste was ze onder de indruk gekomen van het geloof in Jezus. De manier waarop deze mensen leefden en met haar omgingen stond in scherp contrast tot sommige van de streng gelovige moslimvrouwen voor wie ze werkte en die haar als vuil behandelden.

Het verdrietige is dat veel kerken erg bang zijn voor Moslims die hun diensten bezoeken omdat ze geen problemen willen met de overheid. Ook in dit geval werd onze vriendin gevraagd om de samenkomsten niet meer te bezoeken en haar werd aangeraden haar geloof in Jezus niet in het openbaar te laten blijken. Om iedere verdenking tegen te gaan adviseerde men haar in plaats van een gewone jurk met sluier de zwarte variant te gaan dragen zoals streng gelovige moslims dat doen.

Onze hulp is een hele goedlachse dame waar we behoorlijk aan gehecht zijn geraakt. Claudette kijkt af en toe samen met haar naar DVD’s met programma’s van mijn werk. Hierdoor kan ze toch meer groeien in haar geloof. Het is verdrietig dat er geen vrijheid is in dit land. We zouden het haar van harte gunnen.

18 december 2008 | dagboek #46

2008-12-18T18:06:00.000+02:00

In Egypte komt het niet voor, in Nederland gebeurd het bijna nooit maar in Canada is er een gote kans op een witte kerst. Als ik uit het raam kijk, ligt er een mooi pak sneeuw in de tuin van Claudette’s ouders en vanavond gaat het weer sneewen. Dit weer heeft echter ook zo zijn nadelen. Vorige week waren we in Montreal waar het de dag dat we aankwamen de hele dag sneeuwde. ’s Avonds gingen we naar een gebedsgroep van Interserve maar door de sneeuw zat het verkeer overal vast. We deden er 3 uur over om de groep te bereiken in een ander deel van de stad! De laatste persoon stond op het punt om naar huis te gaan en we hebben uiteindelijk maar een half uurtje doorgebracht voor we weer teruggingen.

We zijn op 8 december naar Montreal gevlogen waar we 3 dagen logeerden bij vrienden. Claudette had een afspraak met haar professor en we zijn bij een Anglicaaanse dominee langsgeweest van een kerk die ons steunt. Onlangs hadden we een Skype call tijdens een kerkdienst zodat de gemeente ons en kleine Naomi live kon zien en horen. Vandaar zijn we met de trein naar Toronto gegaan wat een reis van 5 uur is. Tegenover ons zat een dikke man die de hele reis met zijn jas en een stapel kranten op zijn schoot heeft gezeten. Kort voor we aankwamen begon hij een praatje omdat hij dacht dat ik uit Engeland kwam en waar hij een aantal jaren had gewoond. Ondanks zijn wat ruige voorkomen bleek onze medereiziger een hele belezen en gevoelige man te zijn die in Canada, Engeland en de VS gewoond heeft.

Aangekomen in Toronto werden we opgewacht door Claudette’s broer die ons met zijn vrouw en baby opwachte. Zij hebben net 2 maanden geleden hun eerste kindje gekregen. In Toronto een aantal afspraken met gebedsgroepen en op het Interserve kantoor. We logeerden bij een echtpaar die de 70 al ruim gepaseerd zijn maar nog steeds fit genoeg om mensen als ons over de vloer te hebben. Ze wonen in een oud huis in een villawijk dicht bij het centrum. Hun nieuwe buren hebben 5 miljoen voor hun optrekje betaald! Gelukkig hoefden wij geen logies te betalen. Deze mensen zijn inspirerend, nog steeds actief in hun kerk en Interserve en de man speelt nog geregeld een potje tennis. Een van de gebedsgroepen was bij hen thuis en twee keer reden ze voor ons uit om de weg te wijzen naar een afspraak. De dame heeft enkele jaren in Geneva gewerkt als secretaresse voor een secretaris generaal van de VN. Geweldige mensen! In Toronto konden we ook wat tijd doorbrengen met Claudette’s broer en zijn gezinnetje.

Inmiddels zijn we bij Claudette’s ouders in St. Catharines. Hier hebben we wat tijd om bij te komen van alle afspraken en het rondreizen. Hier hebben we nog een paar meetings en afspraken in de planning maar gelukkig is het al minder druk dan de afgelopen weken. Zoals het er nu uitziet gaan we een witte kerst krijgen en dat is een leuke afwisseling op het woestijnzand van Egypte. Ik heb inmiddels mijn achterstallige email weer bijgewerkt en mijn Canadese belastingaanmaningen doorgenomen. Claudette had een afspraak over een Iraakse familie die ze aan het helpen is om te emigreren naar Canada. Ook al zijn we ver van Cairo, het werkt blijft altijd een beetje aandacht vragen. Zelfs tijdens onze kerstvakantie. Maar we zullen ervan genieten zodat we straks met nieuwe energie waar aan de slag kunnen gaan.

Namens ons een hele gezegende kerst en een fijne jaarwisseling gewenst! Tot volgend jaar.

24 november 2008 | dagboek #45

2008-11-24T18:08:00.000+02:00

Dit keer een dagboekje vanuit Nederland. Sinds 7 november zijn we voor een maand op Hollandse bodem. Het is wel weer even wennen aan wind regen en hagelslag maar we genieten volop van deze aangename afwisseling.

We logeren bij mijn ouders in Leeuwarden waar een paar trotse grootouders volop genieten van onze kleine Naomi. En dat maakt Claudette en mij erg blij. Er stond al een box vol met pluizige beesten voor haar klaar. Het is leuk om te zien hoe anderen op ons meisje reageren, vooral als Claudette haar in de sling draagt: “Wat een popje”, “Wat zit ze daar lekker!”, “Wat kijkt ze helder.” Ik had nooit gedacht dat een kindje zoveel aandacht teweegt brengt. Het geeft ons in ieder geval een heel trots gevoel. Volgens ons is Naomi het meest geweldige schepseltje dat ooit geboren is! Ze heeft nu al vele fans 

We zijn blij er even tussenuit te zijn maar twee maanden is natuurlik wel een hele tijd om het werk te laten liggen. Voor we vertrokken op verlof heb ik geprobeerd zoveel mogelijk werk over te dragen en op iedere afdeling iemand eindverantwoordelijk te maken. Gelukkig heb ik een paar mensen die ervaren genoeg zijn om verantwoordelijkheid te dragen. En net voor ik wegging hebben we iemand aangenomen die mij assisteert met mijn video distributiewerk. Dit neemt niet weg dat ik wel bijna dagelijks contact houd via email en Skype maar de werkzaamheden en het meeste contact met klanten wordt door mijn collega’s gedaan. Het is mooi om te zien dat er groei in de tent zit en er alweer wat nieuw werk binnen komt. Een partnership met een ander internet bedrijf van een ex-collega begint zijn vruchten af te werpen en een mailing die we hadden gedaan heeft ook een interessant contact opgeleverd. Op detailniveau zijn er nog een heel aantal dingen te verbeteren maar in grote lijnen heb ik het gevoel dat het de goede kant uit gaat. Dat is bemoedigend want ik ben blij als ik zie dat het investeren in mensen werkelijk vruchten afwerpt.

Even heel wat anders. Voor Claudette en mij is ons verlof ook een tijd om na te denken over onze toekomst. Tijdens de zomer kregen we beiden het gevoel dat het wellicht goed is om verder te kijken dan Cairo. Niet op heel korte termijn maar ook niet veel later dan met 1 of 2 jaar. We hebben het naar onze zin in Cairo maar de beperkingen en de stress van het leven in een vervuilde, Islamitische wereldstad beginnen toch wel te knagen. Wanneer we er met anderen over praten voelen we ons wel eens schuldig en is het niet altijd makkelijk uit te leggen maar voor ons wordt het steeds duidelijker dat we onze periode in Cairo willen afsluiten binnen een afzienbare termijn. Of het nu mijn werkdruk in combinatie met beperkte ontspanningsmogelijkheden is, of het gebrek aan natuur waar we eens lekker in kunnen ontspannen. De drukte en het lawaai of de veelheid aan mensen en organisaties waar we mee te maken hebben om ons werk en bestaan hier voor elkaar te regelen. Wellicht willen we graag wat dichter bij onze families wonen en een baan met een normaal salaris. Aan de andere kant zullen we de dynamiek van het leven hier en de warme contacten die we met mensen hebben opgebouwd zeker gaan missen. Of de enorme flexibiliteit van het leven hier, daar kan de Hollandse bureaucratie nog wat van leren.

Wat we dan precies willen, daar zijn we nu over aan het nadenken, bidden en over aan het praten met anderen. We voelen ons nog steeds geroepen om iets te doen waarbij we anderen kunnen helpen. Afgelopen zondag zagen we een kort filmpje over een Zuidafrikaanse jongen die overleed aan AIDS. Dit maakte Claudette aan het huilen en deed ons beseffen dat het leed van mensen ons nog steeds veel doet. Wij zijn geen ontwikkelingswerkers die afgestompt zijn door alle ellende die we hebben gezien. Onze bewogenheid voor mensen moet voorop blijven staan bij de richting die we uiteindelijk zullen kiezen.

31 augustus 2008 | dagboek #44

2008-08-31T17:10:00.000+02:00

Al is onze lijdensweg met de Egyptische bureaucratie nog niet ten einde en is deze alleen nog maar langer geworden door de onnavolgbare eisen die de Nederlandse ambassade stelt zal ik hier geen dagboekje meer aan wijden. Genoeg van deze ellende. Het Canadese paspoort van Naomi is gelukkig bijna klaar en we kunnen dus op reis.

De vermoeienissen die wij ondervinden verbleken bij het gevecht dat gewone Egyptenaren moeten leveren, bijvoorbeeld om hun kind op een fatsoenlijke school te krijgen. Onze vriend Emad vertelde me vorige week hoe hij hemel en aarde heeft beworgen om zijn zoontje geaccepteerd te krijgen op een school met een goede reputatie. Op zich is het geen probleem om je kind naar een overheidsschool te sturen. Dat is nog gratis bovendien. De kwaliteit van dit onderwijs is echter zo slecht dat kansen op een goede vervolgopleiding nihil zijn. Daarom proberen ouders als ze het enigzins kunnen betalen hun kinderen op een particuliere school te krijgen. Maar deze scholen zijn zo gewild dat kinderen van 4 of 5 jaar een toelatingstest moeten doen samen met hun ouders om aangenomen te worden. Slechts een klein deel van de aangemelde kinderen wordt aangenomen.

In theorie wordt er gekeken of het kind aan de toelatingscriteria voldoet. In de praktijk hangt het van de connecties van de ouders af of een kind wordt aangenomen. Emad was er van overtuigd dat zijn zoontje de test prima had afgelegd. Toen hij hoorde dat hij niet aangenomen was wilde hij graag weten waarom. De school gaf echter geen duidelijke reden aan. Wel werd het duidelijk dat als hij een connectie had opgegeven zijn kansen groter waren. Dat maakte hem zo kwaad dat hij eiste de directeur te spreken en een behoorlijke stampij te begon te maken. De beveiliging moest er aan te pas komen om hem tot bedaren te brengen. Uiteindelijk heeft hij de baas van zijn vrouw gevraagd een brief te schrijven omdat deze man een vriend is van de directeur. Zelfs dit gaf geen 100% garantie en er werd hem verteld nog een paar dagen te wachten. En ja hoor, na alle stress en een heel aantal visites aan de school werd zijn zoontje aangenomen. Dan gaat het in Nederland toch wat gemakkelijker..

Vandaag werden we op kantoor verrast door een bezoek van Alber, een video editor die afgelopen januari zijn werkplek bij ons heeft verruild voor een baan in Koeweit. Het was natuurlijk leuk om weer even bij te praten. Wat ook leuk was om van hem te horen hoezeer hij onze werksfeer waardeert nu hij het kan vergelijken met een andere werkplek. Hij bond me op het hart dit vast te houden. Zijn situatie is typisch voor een groot aantal Egyptenaren die een beter betaalde baan in een Golfstaat hebben. Zijn vrouw en zijn twee dochtertjes zijn hier in Cairo omdat het te duur is om ze naar een school in Koeweit te sturen. Hij komt twee keer per jaar twee weken naar Egypte en laat zijn gezin twee of drie keer per jaar overkomen. Hij is van plan dit zo’n 5 jaar vol te houden ook al mist hij zijn vrouw en kinderen enorm. En al met al houdt hij niet eens zo heel veel extra geld over. Terugkomen is een optie. De meeste Egyptenaren gaan na een aantal jaar terug ook al zullen ze met een lager salaris genoegen moeten nemen. “Het is een dood land” zegt Alber, “Om tien uur is het volkomen stil op straat omdat iedereen al naar bed is.” Voor een Egyptenaar is dit een verschrikking. Hetzelfde hoorde ik van een Egyptische collega die op Cyprus werkt bij een tv-station. Het duurde bij hem een jaar voor hij aan de rust gewend was.

Maar ook in Egypte wordt het de komende maand rond zes uur rustig op straat want Ramadan staat voor de deur. Morgen begint het. Voor ‘ongelovigen’ als ons is het dan lekker rustig op de weg als je rond die tijd van je werk naar huis rijdt.

15 augustus 2008 | dagboek #43

2008-08-15T18:10:00.000+03:00

Deze keer weer een verhaaltje over onze ervsringen met de Egyptische bureaucratie. Sinds Naomi’s geboorte zijn we bezig haar papier te regelen voor het aanvragen van haar Nederlandse en Canadese paspoort. Volgens mij heb ik al eens geschreven dat we van de handgeschreven geboorteakte een computerversie nodig hebben. Dit zou een fluitje van een cent wezen zo was me verteld. De zweterige werkelijkheid blijkt anders. Bij de eerste poging bleek dat het twee maanden duurt voordat de gevens in de computer gestopt zijn. Dus twee weken geleden ging ik naar het dichstbijzijnde politiebureau om de digitale geboorteakte in ontvangst te nemen.

Na een paar keer vragen kwam ik bij de juiste ruimte terecht. Na bij het verkeerde loket te hebben gewacht en per abuis in de vrouwen rij was gaan staan, kwam ik uiteindelijk aan de beurt. De dame achter het loket was eerst even in de war vanwege het Egyptische geboortebewijs en de buitenlandse paspoorten maar na overleg met een collega tikte ze de gegevens in de computer, tussendoor een man helpend die via de zijkant van het loket zijn aanvraag indiende. Maar wat bleek, Claudette had de Nederlandse nationaliteit gekregen! (Het zou mooi zijn als dat zo gemakkelijk ging :-) Dit moest dus eerst aangepast. Nee, dat kon natuurlijk niet bij dit loket. Snel een vriend gebeld aan wie de dame uitlegde waar we de gegevens konden aanpassen.

Twee dagen later ging ik samen met mijn vriend Nabil naar het kantoor waar de gegevens aangepast moesten worden. Na weer een rondje vragen konden we de wijziging indienen en na een half uur stonden we weer buiten. Dit was snel gegaan. Het zou drie dagen duren en dan zouden de gegevens aangepast zijn. Maar toen ik 5 dagen later weer na het politiebureau ging, waar het dit keer een stuk drukker en heter was, bleken de gegevens nog niet aangepast. Na een telefoontje besloot Nabil nog een keerr naar het correctie-kantoor te gaan om wat druk op de ketel te zetten. “Ambtenaren hebben sterkte aanmoediging nodig anders gebeurd er niets”, is zijn stelling. Gelukkig bleek het dit keer wel gedaan te zijn want nog diezelfde dag kon ik de papieren ophalen.

Dit was de derde stap in het proces en we moesten nu naar twee ministeries om de documenten te laten vertalen en te laten legaliseren. Afgelopen woensdag ben ik met Nabil naar het ministerie van gezondheid geweest voor een vertaling en een aantal stempeltjes en zegeltjes. Voor de vertaling moesten we naar een apart gebouwtje waar een praatgrage, vriendelijke man ons aan een Engelse vertaling van onze papieren hielp. Weer zegeltjes en klaar alweer. Terug naar de geluierde dames in het kamertje twee hoog achter in een zweterig flatgebouw aan een schaduwrijke straat in het centrum van de stad. Jammer genoeg konden we er niet op wachten en moest ik de volgende ochtend terugkomen om het resultaat op te halen.

Zo gezegd zo gedaan. De volgende dag nam ik de metro vaanf mijn werk omdat de auto weer eens een reparatie nodig had en het is handiger om de binnenstad te bereiken met de metro. Wel zweten geblazen natuurlijk. In de binnenstad aangekomen bedacht ik me dat ik vrijwel geen geld meer had en omdat voor niets de zon opgaat besloot ik dat het beter was eerst ergens geld op te nemen. Dit bleek makkelijker gedacht dan gedaan. Al zijn er voldoende geldautomaten te vinden in de binnenstad en ook al zouden ze allemaal geschikt zijn voor mijn bankpas, overal bleek mijn pas niet te werken. Zelfs opnemen aan een bankloket met mijn credit card liep vast op een verbroken verbinding. Uiteindelijk vond ik een bank die onze Canadese kaart accepteerde (HSBC, die werkt altijd). Met nog 30 minuten te gaan voor het ministrie sluitte, haaste ik me op weg. Gelukkig was het kantoor nog open en kon ik mijn gestempelde en bezegelde papieren in ontvangst nemen. Voor niets.

1 augustus 2008 | dagboek #42

2008-08-01T18:11:00.000+03:00

Vanmorgen hebben we onze kleine meid meegenomen naar de huisbazin. Het was weer die tijd van de maand en we doen dit soms op weg naar huis wanneer we naar de kerk zijn geweest. Zij heet Dina en was erg ingenomen met het feit dat Naomi ook Dina heet. Bij binnenkomst werd Allah akhbar over ons meisje uitgeroepen door de dochter die met haar zoon en dochter bij d’r moeder inwoont. En het is inderdaad een teken van Gods grootheid, zo’n klein mensenkind. Wij hebben daarbij een andere God in gedachten hoewel onze huisbazin tijdens eerdere bezoekjes genereus de Allah van Islam en de Allah van de Bijbel als dezelfde verklaarde. Ik zou graag willen dat dit waar was.

We werden hartelijk ontvangen en kregen een flesje cola aangeboden terwijl Claudette in een andere kamer Naomi voedde. Ons huurcontract loopt deze maand af maar gelukkig kunnen we het vernieuwen. Vorig jaar nog was er sprake van een koper voor de flat maar deze blijkt afgehaakt te hebben. Gelukkig maar, want we hebben ons plan om naar de wijk waar ik werk te verhuizen laten varen. Het bevalt ons nog steeds goed in onze flat ook al is het appartementencomplex tegenover ons al bijna klaar. Waarschijnlijk duurt het nog wel even voor de eerste bewoners hier hun intrek nemen.

Het is inmiddels volop zomer en sommige dagen zijn behoorlijk heet. Voor Claudette is soms best zwaar. We hebben geen airco in ons huis en moeten het met een plafond waaier en een paar losse waaiers zien te redden. Met een plakkerige baby tegen je lijf is nog weer heter. Af en toe ontsnap ze naar een coffeeshop om even lekker van de koelte daar te genieten. Hoewel Egyptenaren er van houden om de airco op 18 graden te zetten zodat van de hitte in de kou beland. Gelukkig is men altijd vol begrip voor babies en biedt de bediening vaak aan de airco een paar graadjes hoger te zetten (wanneer ze eenmaal ontdekt hebben dat in die rare sjaal die wij een sling noemen een baby zit :-).

Op mijn werk ondervinden we ook de gevolgen van de zomer. Niet zozeer vanwege de hitte maar vanwege de financiele uitdagingen die deze tijd van het jaar met zich meebrengt. Normaal krijgen we aardig wat advertentieinkomsten van een tijdschrift dat we verzorgen maar omdat de redactie door vrijwilligers wordt gedaan is er in juli en augustus geen uitgave, dus geen inkomsten van advertenties. Daar komt bij dat veel van onze klanten op vakantie zijn waardoor rekeningen blijven liggen in de zomermaanden en sommige projecten hebben vertraging waardoor de rekening pas later kunnen versturen. Al maken we een bescheiden winst, we zitten niet zo ruim in ons geld dat we voldoende hebben om de zomer uit te zitten. Voor de tweede keer kunnen we ons personeel niet hun volledige salaris betalen aan het begin van de maand. Dat zijn geen leuke dingen voor een manager. We weten dat het geld er wel komt, alleen later dan we hadden gehoopt. Gelukkig hebben onze mensen begrip voor de situatie omdat we normaal gesproken op tijd betalen, wat zeker niet vanzelfsprekend is in Egypte. Op zich hebben we genoeg werk, daar ligt het niet aan. Dit soort zaken moet ik echter beter organiseren. Dat wordt wel duidelijk door deze situatie.

Vorige week hebben we een senior webdesigner aangenomen. Ik verwacht dat hij zich kan ontwikkelen tot project manager en sommige van mijn taken kan overnemen. Dan heb ik meer tijd om dingen beter te organiseren en nieuw werk te zoeken. Ook zijn we op zoek naar een assistent die me kan helpen bij de videodistributie waar ik verantwoordelijk voor ben. Contact met zenders en administratie zijn tijdrovende zaken en het zou goed zijn wanneer dit door een Arabisch sprekend persoon gedaan wordt. Die kan zich ook beter de inhoud van de programma’s eigen maken. Ik heb nog niet veel tijd gehad om alle programma’s te bekijken die door ons productiehuis gemaakt worden en dat is niet handig als je hiermee de boer op moet.

13 juli 2008 | dagboek #41

2008-07-13T13:32:00.000+03:00

Slapeloze nachten, vieze luiers in water met azijn en een gevoel van trots en dankbaarheid met onze kleine meid. Gisteren hebben we haar opgedragen aan God tijdens een mooie dienst in onze kerk. Een vriend sprak in het Nederlands een gebed uit en de voorganger preekte over Psalm 103 waarvan wij het tweede vers op onze kaart hadden gezet. Eiegnlijk had hij een andere preek willen houden. Wij hadden gevraagd of deze Psalm voorgelezen kon worden tijdens de opdracht van Naomi en onze dominee was zo onder de indruk van de nadruk op Gods genade dat hij besloot hierover te preken.

Deze zelfde Psalm werd door mijn vader voorgelezen tijdens de begravenisdienst van mijn grootvader. Ik herinner me hoe ik onder de indruk was van de intense manier waarop deze Psalm Gods goedheid en genade beschrijft. Dat Gods goedheid overeind blijft wanneer we over de rand van dit aardse leven heenkijken. Wanneer we afscheid nemen en wanneer we een nieuw leven verwelkomen kunnen we Gods geweldige goedheid over ons leven ontdekken. Met iedere vezel in mijn lichaam God danken, dat is wat ik voel als ik onze kleine prinses in haar ogen kijken.

Ze kan met een intense nieuwsgierigheid naar je kijken. Dit kleine meisje zuigt alle nieuwe indrukken gulzig in zich op. Het is mooi om te zien hoe ze alles in zich opneemt tussen slapen, drinken en huilen door. Ze heeft al aardig wat van de wereld gezien bij haar moeder in de sling. Ze is meegeweest een weekendje naar het strand, op een faluka tochtje op de Nijl, Canada Day op de Canadese ambassade en verschillende andere uitjes. Ze heeft al heel wat bezoek gehad. En iedereen heeft de plaatselijke variant van beschuit met echte Hollandse muisjes gehad. En de vrouw van onze bowaab krijgt er geen genoeg van haar bewondering voor onze Naomi uit te spreken. Het helpt dat haar naam gemakkelijk uit te spreken is voor Egyptenaren.

We zijn overweldigd met kaartjes en pakjes. Bijna dagelijks overhandigd onze bowaab ons een stapeltje kaarten en af en toe een pakje. Voor wie we niet persoonlijk kunnen schrijven wil ik hier een welgemeend “hartelijk bedankt” uitspreken. Claudette en ik zijn ontroerd door iedereen die zo fantastisch met ons meeleeft. Dat doet ons erg goed. Ook uit Canada hebben we een geweldige hoeveelheid kaarten en kadootjes voor Naomi gekregen. Ze kan iedere dag een andere outfit aan. Ze heeft zelfs al een badpak en een bekini gekregen!

Claudette begint langzaam haar energie op een acceptabel peil te krijgen en het lukt haar al beter om ’s middags even te rusten. Het zal even wennen zijn wanneer haar ouders weer terug gaan naar Canada komende dinsdag. Dan staan we er “alleen” voor, vooral Claudette natuurlijk. Het nadeel van deze tijd van het jaar is dat veel vrienden weg zijn voor vakantie buiten Egypte en het weer is heet hier in Egypte en zonder airco kan dat een aardige uitdaging zijn. Gelukkig is dit tijdelijk en Naomi lijkt zich van de warmte niet al te veel aan te trekken.

17 mei 2008 | dagboek #40

2008-05-17T13:34:00.000+03:00

Het is zaterdagavond en ik zit op ons balkon te wachten op onze auto die voor een reparatie is weggeweest. Vorige week liet onze trouwe Kia ons in de steek met problemen in het koelsysteem. Zoals dat gaat, nemen dit soort dingen veel tijd in beslag. Eerst met een collega naar de garage gegaan om uit te vinden wat er aan de hand was. Daar namen ze de auto mee voor een ritje om vast te stellen wat het probleem was en om twee monteurs thuis af te zetten. De volgende dag werden we gebeld dat de zaak zo’n 7000 Egyptsiche ponden zou kosten.

Omdat dit nogal wat geld is voor een reparatie hebben we op het werk rondgevraagd naar een goedkopere garage. Gelukkig bleek mijn collega Fadi een monteur te kennen waar hij goede ervaring mee had. Na een telefoontje bleek deze man interesse te hebben in het repareren van onze auto voor een veel lagere prijs. Een afspraak gemaakt voor de volgende dag om de auto naar de andere garage te slepen. Na een misverstand over het juiste metrostation waar we elkaar zouden ontmoeten konden we de auto op onze nieuwe vriend overdragen die gelijk grondig onderzocht of de andere garage geen onderhalen had omgewisseld of ander ongerief had uitgehaald. Dat wekt vertrouwen. Hoewel niet in garages in het algemeen..

Dit was afgelopen donderdag en vanavond kreeg ik een telefoontje van Fadi dat de zaak klaar was. Dat is fijn want het is toch wel handig een auto te hebben nu Claudette hoogzwanger is. Hoewel ik het wel leuk vind dat je met taxi-chauffeurs of in de metro af en toe leuke gesprekken hebt.

Twee weken terug zijn we een weekje in Aswan geweest om lekker uit te rusten en te genieten van onze laatste vakantie ‘met zijn tweeen’. We reisden met de nachttrein en een kamer met geweldig uitzicht op de Nijl en de eilandjes met Nubische huizen waar Aswan bekend om is. Het begint al aardig heet te worden in dit zuidelijke puntje Egypte maar gelukkig hadden we een zwembad in de buurt waar we ’s middags dankbaar gebruik van maakten.

De week daarvoor had ik op dinsdag een trouwerij van onze (ex)collega Sally en donderdags een begravenis van de vader van mijn secretaresse Mary. Een bewogen week dus. Maar wel mooi om te zien dat er een sterkte band is tussen het personeel. Op beide gelegenheden was iedereen aanwezig om blijdschap of medeleven te betuigen. Op de dag van de begravenis hadden we eigenlijk een personeelsuitje gepland maar na enig heen en weer overleg werd besloten dit te cancellen uit respect voor Mary. Dit vond ik wel mooi om te zien. We hoorden het nieuws pas op de dag van de begravenis. (In Egypte wordt op de dag van overlijden meteen begraven.) Voor mij is het met dit soort situaties nog aftasten en ik was blij dat mensen met elkaar tot een goede beslissing konden komen.

Claudette is sinds vorige met zwangerschapsverlof. Ze vindt het een uitdaging om ‘thuis te zitten’ maar ze vindt nog steeds voldoende te doen en er zijn enkele vrienden in de buurt om wat mee af te spreken. Afgelopen dinsdag weer bij de dokter geweest en het ziet er goed uit met de kleine! Ook al is Claudette nog steeds niet super-dik, ze was toch een paar kilo aangekomen. Het is nu minder dan een maand voor de bevalling en het aftellen is begonnen. We zien er naar uit en we vertrouwen er op dat onze Hemelse Vader in controle is. In de eerste week van juni komen Claudette’s ouders. Daar zien we ook naar uit. We hebben inmiddels vrijwel alle babyspullen en de speelgoedbeesten wachten al geduldig op ons kindje. Ik heb vandaag het kaartje voorbereid. Laat de baby nu maar komen!

27 april 2008 | dagboek #39

2008-04-27T13:35:00.000+03:00

Dit weekend is het pasen in Egypte. En omdat deze maandag ook het Sham-el-Nasseem feest wordt gevierd, hebben we een extra lang weekend. Sham-el-Nasseem staat voor “het opsnuiven van de bries”. Dit is een voorjaarsfeest dat teruggaat tot de tijd van de farao’s. Met viert dit door massaal de frisse lucht op te zoeken. Overal waar maar een strookje groen is, gaan mensen lekker zitten genieten van de buitenlucht. Ook wordt er een soort gerookte vis gegeten met lente-uitjes.

Pasen is een belangrijk feest voor de Christenen hier. Het huis wordt grondig schoongemaakt en iedereen krijgt een stel nieuwe kleren. Op belangrijke dagen als Palmzondag en Witte donderdag zijn er speciale diensten in de kerk. Voor de meerderheid van de mensen in Egypte gaat het leven gewoon door maar ook al is het geen officiele vrije dag het is vandaag (zondag) wel erg rustig op straat.

Afgelopen donderdag werden Egyptische Christenen opgeschrikt door een email van een Islamitische groep die aankondigde “Christenen te straffen” voor zaken als de Deense cartoons en een uitgesproken Christelijke TV presentator die volgens hen Mohamed en de Islam door het slijk halen. De Wilders-film is blijkbaar niet genoemd. Het is met dit soort groepen meestal de vraag hoe serieus je deze dreigementen moet nemen, maar het zet natuurlijk wel een toon van haat en tweedracht tussen Christenen en Moslims. Christelijke leiders hebben opgeroepen tot gebed als weerwoord en ik vind dit een passende reactie voor Christenen. Wij zoeken ons heil niet in menselijke daadkracht maar in God.

Nou moet gezegd dat de gemiddelde Egyptische Moslim deze sentimenten niet deelt. Een heel aantal Moslims wens ons een vrolijk Pasen toe met de uitdrukking die voor iedere feestelijkheid wordt gebruikt: “Kulu sana inta tayyib”, wat zoiets betekent als: “dat het je alle jaren goed mag gaan”. Eerder vandaag zijn we er nog even uit geweest voor een kopje koffie en paar boodschappen en overal zijn mensen normaal en vriendelijk, in weerwil van alle bedreigingen.

Over de baby en Claudette kan ik schrijven dat alles de goede kant uit gaat, ook al is Claudette wel dikker maar niet zwaarder geworden. Afgelopen week had ze nog een vervelende griep opgelopen wat natuurlijk niet fijn is, zeker niet als het 40 graden is. Gelukkig is de griep zo’n beetje over en de temperatuur weer gezakt naar zo’n 25 graden. Bij het vorige bezoek aan de dokter bleek de baby wat laag te zitten wat kan leiden tot een vroege geboorte. Dit was natuurlijk geen goed nieuws. Voor Claudette was het echter wel een goede stimulans om het echt wat rustiger aan te gaan doen. Dit heeft geholpen want bij het laatste bezoek bleek de kleine op de juiste plek te zitten. Daar zijn we blij mee want een te vroege geboorte in Egypte is verre van ideaal.

Op mijn werk hebben we twee weken terug afscheid moeten nemen van Sally. Zij werkte nog drie maaanden bij ons. Ze moest haar baan opgeven vanwege haar huwelijk met een jongeman die in Algerije werkt. Dat was natuurlijk vervelend. Iemand die net een beetje op gang begon te komen en dan alweer weg. Gelukkig hadden we een nieuwe web-programmeur gevonden. Hij kon beginnen precies op de dag dat Sally afscheid nam. Het liep echter anders. In plaats van op kantoor te verschijnen, kreeg ik een emailtje waarin hij meldde voor familiezaken naar het platteland te moeten. Zo kan dat gaan in Egypte. Familie gaat voor werk. Extra vervelend omdat onze personeelsdame net voor 6 weken op vakantie is...

11 april 2008 | dagboek #38

2008-04-11T12:36:00.000+02:00

De Wilders film heeft in Egypte niet zoveel stof doen opwaaien als de rellen om brood en de demonstraties tegen hoger wordende prijzen van levensmiddelen. Net zoals de cartoons destijds is er in Egypte iets anders dat de mensen meer raakt dan religieuze zaken. (Niet dat het mensen ongemoeid laat, enkele weken terug na de herdruk van de cartoons, zijn Deense producten uit de schappen van supermarkten verwijderd.)

De ambassade heeft er wel veel aandacht aan gegeven. Ik ben door een journalist van de EO benaderd per email en twee Egyptische vrienden zijn door het ND geinterviewd. Maar de meeste Egyptenaren reageren nog steeds met: “Very nice people there in Holland”, wanneer ik vertel dat ik uit Nederland kom. Dus maken jullie je vooral geen zorgen.

Wat de gemoederen hier wel doet oplopen zijn de steeds stijgende prijzen voor levensmiddelen zoals brood, suiker, meel, olie, rijst, melk etc. Vooral voor de armen is dit een probleem. En daar zijn er nog steeds steeds een helehoop van. Hier horen ook mensen bij met goede banen zoals doktors, leraren, advocaten, accountants. Wanneer in dienst van de overheid is hun salaris vaak niet hoger dan dat wat wij onze part-time schoonmaakster geven. Vandaag na de kerk dronken we koffie met een jonge arts die ons vertelde dat ze niet meer dan 200 Egyptische Ponden (ca. 25 Euro) per maand verdiende in het overheidsziekenhuis waar ze werkte. Voor de meeste mensen is dit niet genoeg om de huur van te betalen, laat staan eten.

Bij ons op het werk is dit dan ook een belangrijk onderwerp van discussie tijdens de lunch. “Is er vooruitgang voor mensen in Egypte”, was eergisteren een punt van discussie. Iedereen had daar zo zijn mening over. Het ook lastig om dit vast te stellen. Het is duidelijk dat voor een bepaalde groep het leven een stuk aangenamer is geworden. Voor de mensen die het kunnen betalen zijn er shopping malls met een eideloze variatie aan producten en koffieshops en ander vermaak. Ook rijden er veel meer nieuwe auto’s rond dan een paar jaar geleden omdat het sinds kort mogelijk is een lening aan te gaan bij een bank voor dit soort zaken. Dit neemt niet weg dat de meeste Egyptenaren nog steeds minder dan 1 Doller per dag te besteden hebben en dus onder de armoedegrens leven. De economie groeit en er zijn meer buitenlandse bedrijven actief in Egypte dan ooit, maar inflatie en corruptie zijn nog steeds een groot probleem. Daarom is het leger ingezet om gesubsidieerd brood te maken voor de armen, omdat het anders op grote schaal op de zwarte markt verkocht werd tegen drie of vier keer de prijs.

Allemaal lastige zaken die ons weer eens duidelijk maken dat we nog steeds in een ontwikkelingsland leven ook al is er aan de buitenlant de nodige glitter en glammer aanwezig.

Iets anders, ik ben vorige week een paar dagen in Jemen geweest voor een conferentie. Dit was een mooie ervaring en boeiend om te zien hoe het er in een ander Arabisch land aan toe gaat. De natuur is er mooier en de mensen wat vriendelijker maar het aantal vrouwen in burka’s is een stuk hoger. Jemen lijkt zorgvuldiger om te gaan met de eigen cultuur, wat terug te zien is in de huizen die nog steeds worden gemaakt op traditionele manier met mooie bewerkte raamkozijnen en gekleurd glas.

Claudette was met onze Canadese vrienden, Mirjam en een andere vriendin naar Dahab geweest aan de Rode Zee om een paar dagen daar uit te waaien. En op een lekke band op de terugweg is dit prima verlopen. Ze moet het wat rustiger aan doen van de dokter omdat de baby was minder was gegroeid dan verwacht. Dus afgelopen week is ze thuisgebleven van haar werk wat voor haar een hele uitdaging is.

28 maart 2008 | dagboek #37

2008-03-28T12:37:00.001+02:00

Afgelopen zondag hebben we pasen gevierd op de begraafplaats voor Britse soldaten die in beide wereldoorlogen in Egypte zijn omgekomen. Daar heeft onze kerk ieder jaar een zonsopgangsdienst om de opstanding van onze Heer te vieren. Een bijzondere gebeurtenis op dit schaarse plekje groene zone in een stad waar gras moeilijk te vinden is.

Over een half uurtje gaan we naar het vliegveld om een bevriend stel uit Canada op te pikken die voor een weekje bij ons komen logeren. Maar we weten nog niet precies hoelang, dat hangt van hun plannen af. We kennen Dara en Alain uit Montreal toen Claudette daar aan haar masters studie werkte. Ik kwam Dara tegen bij het Presbyterian college dat onderdeel uitmaakte van de theologische faculteit. Tijdens het introductieweekend van het college ontstond een mooie vriendschap tussen ons en Dara en Alain. Afgelopen zomer hebben we met hun een paar dagen aan een meer in Ontario doorgebracht. En nu komen ze dus onze kant op. Alain houdt van vogels kijken en ze hebben zich voorgenomen naar de Sinai te gaan voor de vogels.

Alain is ook een echte Quebequois, wat zoveel inhoud als een bourgondische levensgenieter die erg van grapjes houdt. En Dara is een enthousiaste dame die goed kan luisteren en de gave heeft om oprecht gemeende interesse te tonen. We zien er naar uit hun weer te zien ook al kunnen de grapjes van Alain soms wat vermoeiend worden .

Zij zijn echter niet de enige gasten op dit moment. Sinds vorige week logeert Mirjam bij ons. Zij is een dochter van vrienden uit onze gemeente in Leiden en ze is voor 3 maanden in Cairo voor haar studie medische antropologie. Ze doet onderzoek bij Refuge Egypt onder Sudanese vluchtelingen. Een tijdje terug had ze met Claudette contact opgenomen over haar idee om naar Cairo te komen. En al emailand is ze hier terecht gekomen. Mirjam is een leuke meid die al heel aardig haar weg weet te vinden in het chaotische Cairo en al onbevreesd het gevecht over de juiste prijs voor een taxirit durft aan te gaan. Ook heeft ze inmiddels haar portemonnaie verloren en weer teruggekregen! Ze had em in een taxi laten liggen. Tot haar verbazing belde er gisteren iemand van het gastverblijf waar ze de eerste paar dagen had gelogeerd om te zeggen dat haar geldbuidel daar was afgeleverd met pasjes en al.

Het is een wat drukke tijd want ik ben volgende week een paar dagen naar Jemen voor een business conferentie van gristelijke bedrijfsmannen. Het wordt gehouden bij een Nederlandse collega die een trainingscentrum voor managers heeft opgezet in Sana. Gelukkig is dit maar 4 dagen. Claudette hoopt in deze periode met onze gasten en een vriendin naar de zee te gaan om even lekker uit te waaien.

Vanmiddag gaan we met zijn allen naar een kusheri-party. Een van mijn collega’s heeft iedereen van het werk uitgenodigd voor kusheri bij hem thuis. Door zijn moeder klaargemaakt. Ozne gasten kunnen op deze manier een echt Egyptisch gerecht uitproberen. Kusheri is een mix van rijst, macaronie en vermecelli en wordt geserveerd met linzen en gebakken uitjes er overheen. De liefhebbers gieten er ook een tomatensaus en een mix van knoflook en azijn over.

15 maart 2008 | dagboek #36

2008-03-15T12:39:00.000+02:00

De drukte op mijn werk gaat helaas ten koste van de dagboekjes. Ik zie dat het meer dan een maand geleden is. Maar goed, des te meer stof om over te schrijven.

Bij het maken van een organisatieschema zag ik dat we inmiddels met 15 mensen zijn bij Road9. Het is hard gegaan de laatste paar maanden. Twee weken terug is een nieuwe grafisch ontwerper begonnen, de derde persoon op de grafische afdeling. We hebben besloten om naar een project manager te gaan zoeken om wat van mijn werk over te nemen want we groeien niet alleen in personeel maar ook in opdrachten en aantal klanten waar we mee werken. Dit wordt langzamerhand te veel voor mij alleen. Goed nieuws maar nu is het de kunst om de groei in goede banen te leiden zodat het ons niet boven de pet groeit.

Twee weken terug was ik ’s middages bij de Nederlandse ambassade voor een bijeenkomst over de film van Wilders waar aan Nederlandse ondernemers werd verteld dat de Nederlandse overheid afstand neemt van de film en (nog) geen aanleiding ziet tot zorg. Dat klopt denk ik ook wel. Ik heb nog niets gemerkt van vijandigheid naar Nederlanders of Nederlandse zaken. Wel worden Deense producten uit supermarkten geweerd terwijl Hollandse kaas overal nog volop te koop is. De film is ook nog niet uitgekomen natuurlijk. Wie weet wat er dan gebeurd.

Interessant was dat Claudette en ik diezelfde avond naar de Canadese ambassade gingen voor een lezing over media in het Midden-Oosten. Dit ging vooral over al-Jazeerah en de manier waarop hun programma’s de Arabische wereld en de Arabische diaspora politiek ‘politiek bewust’ maken. Nu is het zo dat er enkele weken geleden een poging van de Arabische liga was om de vrije pers en met name AlJazeerah meer aan banden te leggen omdat die regelmatig erg kritisch zijn naar Arabische regimes, zoals Egypte, die het niet zo nauw met mensenrechten nemen. Zeker als het gaat om leden van de Moslim Broederschap. En AlJazeerah is een spreekbuis van conservatieve en politiek actieve Moslims.

Egypte is sowiso geen fijn land voor persvrijheid. Kranten en journalisten die al te kritisch schrijven worden gesloten en gevangengezet. Alle kranten en tijdschriften worden door de censuur bekeken voordat deze gepubliceerd worden. Bij Engelstalige uitingen is dit niet het geval trouwens.

Iets leukers om over te schrijven is dat Claudette vandaag een groep donors van Samaritan’s Purse aan het rondleiden is langs haar projecten. Haar babyklinieken en de school waar ze bij betrokken is, ontvangen geld van deze organisatie. Vanmorgen hebben ze de school bezocht om het ontbijtprogramma te zien en beleven en vanmiddag gaan ze naar een van de babyklinieken. Het is motiverend om te merken dat er mensen zijn die echt geinteresseerd zijn in het werk en die daar bij betrokken zijn. Sappig detail: een van de donors is een beroemde country-zanger uit Canada (Paul Brandt). De groep was vanmorgen hier voor koffie en hij vertelde dat hij en zijn vrouw ook hun eerste kind verwachten in mei. Ook de anderen van de groep waren aardige en interessante mensen. Ik ben blij dat dit geod uitpakt want ze had er veel werk van gehad om het voor te bereiden naast haar gewone werk.

Claudette begint het trouwens een beetje rustiger aan te doen want ze gaat zich nu toch wat meer moe voelen. De scan die we drie weken geleden hebben gemaakt zag er goed uit. We zijn dankbaar dat de zwangerschap tot nu toe zo goed verloopt. Het enige dat Claudette wel vervelend vindt is dat ze veel last heeft van oprispend maagzuur.

Een hartelijke groet uit een warmer wordend Cairo.

8 februari 2008 | dagboek #35

2008-02-08T15:16:00.001+02:00

We zijn inmiddels de grens van een nieuw jaar overgestapt. Het gaat hier minder opvallend voorbij dan in Nederland. Strikte Moslims houden zich liever aan hun eigen datum voor nieuwjaar zodat lang niet iedereen stilstaat bij dit feest van vuurwerk en oliebollen. Ook Kerst valt uiteen in hoe de verschillende gelovigen daar mee omgaan. Wij hebben het gevierd met een paar vrienden, kip en cranbarrysaus. Onze Koptische vrienden vieren de geboorte van onze Heiland pas op 7 janauri en Moslims houden op zich wel van de kerstversieringen maar zullen zich verder weinig van Kerst aantrekken. Hoewel de meeste grote winkels en restaurants duidelijk aandacht aan dit Christelijke feest beseteden met verlichting en speciale aanbiedingen.

Op het werk hebben we Kerst gevierd op een faluka, een Egyptische zeilboot, op de Nijl. Het is een drukke maand geweest. We moeten afscheid nemen van een van mijn web-jongens terwijl de hoeveelheid werk op de internet afdeling snel toeneemt. Dit betekende dat we twee nieuwe mensen voor deze afdeling moesten zoeken. Inmiddels hebben we een nieuwe developer gevonden en staan we op het punt een tweede aan te nemen. En laten we nu ook dringend behoefte hebben aan een boekhouder om te helpen met de groeiende stapel papierwerk. Ook hebben we de taak van een van de grafisch ontwerpers aangepast zodat ook op die afdeling behoefte is aan een extra kracht.

Het is dus een komen en gaan geweest van kandidaten voor deze functies. Wel een spannende periode hoor. Gelukkig hebben we net de laatste stuiptrekkingen van onze officiele registratie achter de rug wat inhoud dat ik nu ook een werkvergunning heb en we alle stempeltjes en ander papierwerk in orde hebben om eindelijk ‘officiele’ facturen te kunnen schrijven. Dit was tot voor kort een probleem voor sommige van onze Egyptische klanten. (Waar we wel een oplossing voor hadden maar deze was nogal omslachtig.)

We zullen nog wat creatief moeten schuiven met bureau’s om iedereen een plekje te geven maar er zit groei in de zaak en dat is een bemoedigend teken. Er zijn nog wel een aantal zaken op organisatie-niveau waar aan gewerkt moet worden en daar zal ik de komende tijd aandacht aan gaan geven. Maar de eerste 6 maanden die ik bij Road9 heb gewerkt zijn goed gegaan en de zaak zit aardig in de lift. We hebben een heel aantal dingen veranderd en samen met het proces van de registratie ben ik blij dat dingen zo goed zijn gegaan. Bij een van de bladen waar we aan werken hebben we tot twee keer toe een nieuwe eindredacteur gekregen (dit gaat buiten ons om), we hebben de advertentie prijzen verhoogd en het hele proces hierom heen strakker georganiseerd en een nieuwe vormgeving ingevoerd.

Maar genoeg nu over werk. Wat veel spannerder is, is dat Claudette al een klein buikje aan het ontwikkelen is. Volgende week gaan we weer naar de dokter. We hebben gisteren bloed laten prikken omdat Claudette een zeldzame bloedgroep (O-negatief) blijkt te hebben. Om te voorkomen dat dit bij de geboorte problemen geeft moet ook mijn bloedgroep vastgesteld worden en bij Claudette wordt uitgezocht of ze antilichaampjes heeft. Voor de rest gaat alles goed, al vindt Claudette het lastig om de omvang van haar maaltijden in de gaten te houden zodat ze minder last van constipatie en opkomend maagzuur heeft. Vanmiddag hebben we online een pakket wasbare luiers besteld die vrienden van ons mee zullen nemen vanuit Nederland. Ook hebben we inmiddels de babyspeciaalzaken in de buurt ontdekt.. We beginnen langzaam aan het idee te wennen. Nu moeten we het nog eens worden over namen :-) Wie heeft er goede suggesties?

4 januari 2008 | dagboek #34

2008-01-04T15:15:00.001+02:00

Bedankt voor de suggesties voor namen :-) We zijn er al zo’n beetje uit. Het een een hele uitdaging om rekening te houden met familie en dat Egyptenaren het ook uit kunnen spreken. Daarnaast willen we graag een naam met betekenis en niet alleen iets dat interessant klinkt. Egyptenaren en Sudanezen vragen vaak “wat betekent je naam?”. Een naam geef je niet zomaar, het moet iets betekenen.

Vorige week hadden we mijn ouders op bezoek voor een weekje. Dat was een hele gebeurtenis. Zowel voor ons als voor hen. Pa en Ma hadden niet eerder per vlieftuig gereisd en het was voor beiden zo’n 40 jaar geleden dat ze het laatst buiten Nederland geweest waren. Een hele onderneming dus. Gelukkig hebben broer en zus in Nederland met hun aanhang uitstekend geholpen om onze heit en mem bij te staan bij deze onderneming. En het reizen is uitstekend verlopen hoewel op de terugrreis pa en ma bijna het vliegtuid hadden gemist. Ze hadden verkeerde informatie gekregen over de vertrektijd, nadat er een vertaging was. Gelukkig is het goed gekomen. Voor ons was het erg fijn om hen te kunnen laten zien hoe we hier leven en werken. Daarnaast natuurlijk al het moois van Egypte’s geschiedenis en de uitdagingen van de miljoenenstad die het nu is met armoede, drukte en lawaai. Inmiddels zijn ze weer veilig en wel thuis aan het bekomen van de cultuurschok.

Mijn ouders waren nog niet weg of waren stonden voor een dichte deur van onze flat. Omdat mijn sleutel nog aan de binnenkant zat konden we de deur niet openen met Claudette’s sleutel. Een typisch Egyptische uitvinding om het leven niet al te gemakkelijk te maken. Gelukkig kon onze vriend Emad helpen en waren we na een half uurtje worstelen met pasjes en een spatel weer binnen.

De week had echter nog meer voor ons in petto op gebied van ongewenste gebeurtenissen. Dit had te maken met onze auto. Ik ga met de auto naar mijn werk. Maar ons kantoor is aan een erg drukke winkelstraat waar het lastig is om een parkeerplekje te vinden. Nu bestaat er in Cairo het systeem van parkeerjongens: je parkeert je auto midden op straat en geeft de sleutel aan een parkeerjongen die er voor zorgt dat de auto geparkeerd wordt wanneer er ergens een plekje vrij komt en brengt vervolgens de sleutels naar kantoor. Dit is altijd dezelfde persoon. Nu ben ik wel eens vroeg en dan is de parkeer-meneer er nog niet. Dit was afgelopen woensdag het geval. Er kwam echter een andere knakker op me af die beweerde met mijn parkeerman samen te werken. Goed van vertrouwen als ik ben vertrouwde ik deze man mijn sleutel toe.

Tegen een uur of 11 kwam er een jongetje bij de receptie op kantoor om de sleutel af te geven. Hij melde er echter bij dat de auto het niet meer deed en ergens aan de Nijl geparkeerd stond! Ik had net een bespreking dus twee van mijn mensen zijn met de jongen mee gegaan op zoek naar onze auto. Die vonden als gezegd op ongeveer een kwartiertje rijden van ons kantoor aan de kant van de weg. Blijkt dat de persoon aan wie ik mijn sleutels gegeven had vrolijk aan het rijden was gegaan zonder echter te weten hoe een auto precies werkt. Nadat twee plaatselijke monteurs niet konden achterhalen wat het probleem was, werd er besloten de auto naar kantoor te laten slepen. Dit was nog een heel gedoe omdat er geen vrachtauto’s de wijk in mogen waar ik werk. Uiteindelijk konden we een sleepauto regelen die de auto naar een Kia garage bracht. Het was inmiddels na zessen toen we daar aankwamen dus er kon pas de volgende dag naar gekeken worden. Inmiddels is duidelijk dat de versnellingsbak aan gort is doordat de vreugdechauffeur die er mee vandoor ging de hele tijd in de eerste versnelling heeft gereden (hij dacht dat alle auto’s automaten waren). We hebben nog diezelfde middag een melding gedaan bij het politiebureau, wat een ervaring op zich is. Het aparte is dat iedereen uit de buurt de dief kent. Hij is met naam en toenaam bekent. Voor de politie zal het niet moeilijk zijn hem op te sporen. “Hoe kan iemand zo stom zijn?”, vraag ik me dan af. Wordt vervolgd zal ik maar zeggen.

6 december 2007 | dagboek #33

2007-12-06T15:17:00.001+02:00

Vandaag zijn we weer thuis van onze vakantie in Frankrijk. Claudette kwam rond middernacht aan en ik een paar uur later, tegen 4 uur ’s nachts. Het is vrijdag dus we hoeven niet gelijk aan het werk, hoewel er natuurlijk een volle inbox met emails op ons wacht.

Het is een raar contrast om weer hier te zijn. Van de rust en de natuur terug in de grote stad met overal mensen, drukte en lawaai. Ik was bang dat het erg wennen zou zijn. Gelukkig valt dat mee. Ik voel nog steeds sympathie voor de mensen, hoewel de ergernis over het verkeersgedrag van sommigen wel zal blijven :-)

Na een vakantie is het soms een grote stap om weer in de dynamiek van werk terug te stappen. Dit was deze keer wellicht nog wat sterker door de nadruk die er was op het nemen van rust en reflectie. We hebben veel gelezen en gewandeld en natuurlijk genoten van Franse lekkernijen. Het huisje had een open haard die we ’s avond opstookten en onder het genot van een glaasje wijn konden we lekker relaxen. Het gaf mij de gelegenheid om werk en visie te overdenken. In mijn werk gebeurd er momenteel zoveel dat het goed is zaken goed te kunnen doordenken en te bidden om te weten welke richting te nemen. Voor mijn gevoel heeft het werk een soort keerpunt bereikt waar we een aantal keuzes moeten maken over de richting die onze activiteiten uitgaan. De afspraken die ik in Cyprus had, hebben hierbij goed geholpen om een beter beeld te vormen van de partners waar we mee werken.

Het is alleen een beetje eng om te weten dat er keuzes gemaakt moeten worden als ik terug ben zodat ik en mijn mensen met elkaar niet gillend gek worden. Gelukkig hangt het niet allemaal van mij af en heb ik een Hemelse Vader die uiteindelijk in controle is over onze inspanningen.

Er is nog iets anders dat me van het hart moet, een blijde mare die Claudette en ik graag met jullie willen delen: Wij verwachten een kindje! Een aantal weken terug zijn we voor een echo geweest bij de doktor en daar bleek dat er een klein mensje groeit in Claudette. We konden zelfs het hartje al zien kloppen op de monitor. Een heel bijzondere ervaring.

Als alles goed blijft gaan hopen we, als God het wil, dat halverwege juni Claudette zal bevallen. We hebben besloten de bavalling in Cairo te doen. De ziekenhuizen hier zijn niet zo goed maar we hebben een doctor waar we blij mee zijn, een Franse dame. En het is gebruikelijk om je eigen verpleegster of vroedvrouw mee te nemen omdat de verpleegsters in ziekenhuizen vrijwel geen scholing hebben gehad. Dit voorkomt dat doktors allerlei medicijnen voorschrijven die niet nodig zijn of dat er andere dingen gebeuren die zorgelijk zijn.

We kennen een aantal moeders die hier een kind hebben gekregen zonder problemen. Een Nederlandse vriendin van ons, die met een Egyptenaar getrouwd is, heeft onlangs een baby gekregen in het ziekenhuis waar wij ook naartoe zullen gaan. Dit ging goed, ook al moest er uiteindelijk wel een keizerssnede aan te pas komen. Voor haar was het een extra uitdaging omdat ze geen verpleegster had om haar bij te staan en haar eigen doktor was te laat voor de bevalling. En soms dringen artsen hier aan op een keizerssnede omdat dit meer geld oplevert. Dan is het prettig als er iemand is die advies kan geven.

30 november 2007 | dagboek #32

2007-11-30T15:18:00.001+02:00

We hebben ons lekker op de bank genestelt en ik heb net het vuur van de open haard aangemaakt. Terwijl de vlammen een gezellige warme afgeven wordt het buiten langzaam donker. De avond valt in “Entrepierres” waar we voor een week in een klein huisje zitten in een kleine nederzetting. De geschiedenis van deze plek gaat terug tot de middeleeuwen en er is zelfs een klein kerkje. De huisjes van Entrepierres zitten als het ware ingeklemd tussen twee bergen. We zitten hier ruim twee uur ten noorden van Marseille.

Eigenlijk had het dagboekje moeten gaan over een rampzalige week met een heel aantal uitdagingen op het werk, een auto met vier lekke banden en deuken in het dak maar het kwam er niet van omdat ik dat weekend met maagproblemen te kampen had.. En de week erna een werknemer die meer opslag wil dan wij aanbieden en vervolgens voor een deel van zijn werkzaamheden bedankt. En vorige week heeft een van mijn webdesigners ontslag genomen. Gelukkig niet vanwege onenigheid of problemen maar omdat hij nu ergens anders een wereldbaan kan krijgen. Zo zijn er nog een heel aantal grote en kleine uitdagingen die het leven van een kleine ondernemer boeiend houden.

Maar omdat al deze zaken zoveel tijd in beslag namen was er geen tijd voor een dagboekje. En hier in Frankrijk lijkt het allemaal eventjes heel ver weg. We zijn hier omdat Claudette in contact gekomen was met degene die hier een retraitecentrum voor ‘ons-soort-mensen’ heeft opgericht. Een Canadees, getrouwd met een Zwitserse.

We vertrokken op 25 November maar niet samen. Ik had aanvankelijk een conferentie voor mijn werk op Cyprus en hoewel deze was afgelast had ik toch nog een aantal afspraken gemaakt op Cyprus. Dus terwijl Claudette vooruitgereist was ben ik via Cyprus deze kant uitgevlogen. Dit kwam op zich goed uit omdat het Claudette de gelegenheid gaf een paar counselingsgesprekken te hebben over zaken waar zij mee worstelt in haar werk in Cairo. Zij was hier 3 dagen voordat ik aankwam.

Dus nu zijn we aan het bijkomen, opladen en uitrusten in de Provence. Het is hier geweldig mooi en we genieten van de overweldigende schoonheid van het berglandschap. Er zijn mooie wandelroutes en het is heerlijk rustig. We zitten vlakbij het Sisteron, waar we gistermiddag hebben rondgekeken. Een mooi Middeleeuws plaatsje dat in de zomer waarschijnlijk druk is met toeristen maar nu lekker rustig.

Het is goed om even weg te zijn van de drukte van Cairo en ons werk en weer even bij te komen. Vanmiddag waren we uitgenodigd voor de lunch bij de mensen hier. Het was een echte Zwitserse raclette, dit is een soort grill met kaas. Heel lekker en gezellig. Er was ook een ander Canadees stel uitgenodigd die hier voor een paar maanden helpen met verbouwingen aan een deel van de huisjes. Na de maaltijd hebben we een lange wandeling gemaakt. Mijn kuiten doen nog pijn.. Jullie merken al, het levert weinig interessante schrijfsels op, maar we genieten met volle teugen.

Claudette is overigens ook begonnen met een dagboekje (in het Engels). Mocht je hier interesse in hebben, laat het even weten dan plaatsen we je op de lijst.

3 november 2007 | dagboek #31

2007-11-03T15:20:00.001+02:00

Deze keer wil ik een indruk geven van een typische werkdag. Dit geeft een aardig idee van ons leven hier in Cairo op een alledaags niveau.

Meestal gaat om 7 uur de wekker (mijn mobiele telefoon) en na een douche en een kommetje yoghurt en fruit stap ik rond 8 uur in de auto. Tijd voor bijbellezen en gebed gaat bij ons samen met het ontbijt, pragmatisch als we zijn. Ik probeer om op tijd weg te gaan om de grootste drukte op de weg voor te zijn. Het is zo’n 40 minuten rijden van ons huis naar kantoor en dan ongeveer 5 minuten lopen. De vaste zakdoekjes verkoopsters en schoenenpoetsers ken ik inmiddels en het is leuk om mensen te kunnen groeten onderweg naar ons kantoor.

Ik ben meestal de eerste zodat ik de eerste 15 minuten ongestoord mijn email kan lezen. Rond 9 uur druppelen de meeste mensen binnen en de steken hun hoofd om de hoek van de deur om even te groeten. Aan het begin van de week probeer ik met de grafisch ontwerpers (2) en de webdesigners (3) de projecten door te nemen. De morgen is doorgaans voor korte meetings met de mensen op kantoor zodat iedereen weet hij of zij moet doen en om de status van de verschillende taken en projecten vast te stellen. Gelukkig is vrijwel iedereen behoorlijk genoeg. Het zijn meestal de details van het werk die het meest van mijn aandacht vragen. “Zijn alle correcties doorgevoerd?”, “Is nu exact de juiste kleur gebruikt?”, “Is dit ontwerp wat de klant verwacht?”, “Is dit document klaar om gedrukt te worden?”, “Wat was de oplage ook alweer?”. Enzovoort... Met regelmaat staat er weer iemand bij mijn bureau om te vragen om advies of goedkeuring. Aandacht voor details is de grooste uidaging voor mijn mensen.

Mijn werk bestaat voor een groot deel uit contact met klanten over hun projecten, of er komt een verzoek binnen voor een offerte. Veelal bestaat dit uit het sturen van emailtjes en het plegen van telefoontjes. Het is niet alleen de websites die we maken en de grafische klusjes. Er worden ook twee tijdschriften bij ons gemaakt. Van eentje verzorgen we alleen de opmaak de andere is een hoop werk omdat we ons daar ook met de redactie bemoeien en zorgen voor de advertenties, waar het blad voor 80% uit bestaat. Het is meestal een aardige drukte bij de receptie waar mensen hun advertenties inleveren en opgeven. Onze receptioniste Mary heeft er haar handen vol aan. Dan hebben we nog een afdeling video editing en DVD productie waar ook van alles gebeurd. In de meeste gevallen doen wij zaken als ondertiteling en DVD authoring voor het productiehuis Media House die een paar straten verderop zitten en waar we een zusteronderneming van zijn.

Om een uur of 12 is er lunchpause, hoewel het voor de meeste werknemers het ontbijt is. Iedereen verzamelt zich in de keuken waar het dan een half uur lang een gezellige bedoening is. Mensen beleggen hun broodjes meestal op de tafel, terwijl ik keurig op een bordje eet met mes en vork. Alleen op maandag hebben we onze wekelijkse bijeenkomst om 12 uur en moet iedereen zijn honger net iets langer bedwingen.

De middagen zijn minder voorspelbaar. Vaak zijn deze een mengelmoes van besprekingen en werk achter de computer. Ik probeer structuur aan te brengen in alle zaken die we doen en daar gaat aardig wat werk in zitten. Regelmatig loop ik even de werkruimte van de ontwerpers binnen om te kijken hoe het gaat of om even een praatje te maken. Tegen een uur of 5 probeer ik mijn werk af te ronden zodat ik niet al te laat thuis ben. (Meestal neemt dit langer dan ik me voorneem.) Als het verkeer gunstig is ben ik dan rond 6 uur half zeven thuis. Meestal help ik Claudette dan om het eten klaar te maken hetgeen we in deze tijd van het jaar op ons balkon oppeuzelen. Dat is heerlijk genieten en een goede manier om tot rust te komen van werk en verkeer. Over de avonden zal ik een ander keertje vertellen.

5 oktober 2007 | dagboek #30

2007-10-05T15:19:00.001+02:00

Sinds een paar weken gaan Claudette en ik op zaterdagen naar een ‘natuurgebied’ vlak buiten de wijk Maadi. Dit is een drooggevallen rivierbedding, een zogenaamde wadi die bestaat uit een bergachtig landschap waar als het regent woeste riviertjes doorheen stromen. Maar als het niet regent, wat meestal het geval is, is het een droge bedoening met hier en daar wat dorre struikjes. Het is echter wel een lekkere plek om even aan de drukte en het lawaai van de stad te ontsnappen. Samen met een paar Nederlandse en Canadese vrienden gaan we wandelen (Claudette) of mountainbiken (Henny).

Het is lekker om er uit te zijn en om sportief bezig te zijn. Het fietsen is een stuk inspannender dan ik me had voorgesteld. Omdat er veel heuvels zijn, is het af en toe flink klimmen en dat gaat me niet in de koude kleren zitten. Maar als je dan weer met een beste vaart naar beneden gaat dan is het de moeite wel waard geweest. In Nederland ben ik ook wel eens aan het moutainbiken geweest, maar dat is behoorlijk saai vergeleken met het fietsen door een rotswoestijn in Egypte.

Vandaag zijn we ook weer op pad geweest. Een bijkomend voordeel is dat je vanaf de bovenkant van de wadi een geweldig uitzicht over de stad hebt. Nadat we de eerste klim gehad hadden, keken we over de stad uit en zagen een viezige bruine wolk van smog boven de gebouwen hangen. Het is schokkend om te zien in wat voor viezigheid mensen in Cairo leven. Meestal is dit soort vervuiling nogal abstract omdat je het niet echt ziet. Maar zo van een afstand is het heel duidelijk wat voor vervuiling over de stad hangt. Het is niet verbazend wanneer je denkt aan alle auto’s die bijna dag en nacht door de stad heenrijden, en die hebben niet allemaal een roetfilter of een APK keuring.

Ik herinner me hoe de roetmeting ging van onze auto toen ik mijn autoregistratie moest vernieuwen. De meter werd zo half in de uitlaat gehangen en het zag er niet uit dat de monteur echt geinteresseerd was in de uitslag. Het moest nu eenmaal gebeuren en ze kregen een paar pond voor de handeling.

De meeste Egyptenaren zijn niet echt milieubewust. Overal zijn lopende WC’s en kranen en er wordt ook op andere manieren verspillend omgegaan met water. Veel auto’s zijn slecht onderhouden en braken roetzwarte rookpluimen uit. Mensen gooien altijd en overal hun afval op straat en niemand schijnt hier aanstoot aan te nemen. Bij het boodschappen doen krijg je een overwedigende hoeveelheid plastic zakjes mee of je nu een tube tandpasta koopt of een hele kar vol spullen. Altijd plastic zakjes. We weten niet goed of er enige voorlichting wordt gegeven over milieu en vervuiling. Voor de gemiddelde Egyptenaar heeft het geen prioriteit.

Naar mijn werknemers en collega’s toe probeer ik uit te leggen dat we zorgvuldig om moeten gaan met God’s schepping en dat het zondig is om onzorgvuldig met onze leefomgeving om te gaan. Maar er is nog veel te doen op dit gebied. Zeker omdat bijna niemand milieu en het dienen van God met elkaar in verband brengt. In de tussentijd zullen wij proberen zo op onze manier een klein steentje bij te dragen. Als was het alleen maar door Camilia, onze schoonmaakster, aan het verstand te brengen hoe ons syteem voor gescheiden afval werkt :-)

15 september 2007 | dagboek #29

2007-09-15T15:24:00.000+02:00

Afgelopen week kregen we ’s avonds een telefoontje van een collega van Claudette, een Sudanese weduwe met 3 zoons. Ze belde om te vertellen dat er bij hun thuis was ingebroken. Alles wat enigzins waarde had was weggehaald. Nu hadden niet veel dat in onze ogen de moeite waard zou zijn. Maar zelfs kleren waren meegenomen. Het was niet de eerste keer ze van spullen beroofd zijn. Afgelopen zomer waren de goede kleren van een van haar zoons van de waslijn weggesnaaid en een andere zoon was van zijn mobiele telefoon beroofd.

Dan denk ik: deze mensen hebben al zo weinig, waarom moeten zij nu juist bestolen worden? Wie doet zoiets? In gedachten weet ik wel raad met de daders maar daar zijn Joyce en haar gezin niet mee geholpen. We hebben diezelfde avond een grote plastic tas met kleren gevuld die wij missen kunnen. Gelukkig kunnen we op die manier ten minste iets doen. Claudette steunt Joyce en haar andere college al met wat extra geld iedere maand omdat het slaris wat ze verdienen bij de organisatie nauwelijks genoeg is om de huur van te betalen.

Het meest verdrietige is dat het (waarschijnlijk) hun eigen mensen zijn die dit doen. Van de telefoon is dat zeker. Daar waren het leden van een Sudanese jongensbende die Joyce haar zoon hardhandig van zijn mobieltje afhielpen. Het probleem van Sudanese bendes lijkt een groeiend fenomeen te zijn. Vaak jongens in de puberleeftijd zonder enig perspectief voor de toekomst in een land dat ze liever ziet gaan dan komen en dat duidelijk laat merken. Verdonk en Wilders zijn watjes vergeleken met Egyptenaren wat dat betreft. Soms zijn ze zonder ouders hier naar toe gekomen, zoals Atchebai (Claudette’s andere collega). Soms hebben ze alleen een moeder of een oom/tante die naar ze omkijkt. In heel veel gevallen is er geen vader aanwezig. Op zich dus niet zo’n wonder dat die lui gemakkelijk op het verkeerde pad raken. Geinspireerd door agressieve hiphop-helden in basketball shirts maken ze het leven van leeftijdsgenoten zuur. Ook vechten deze bendes onder elkaar bloedig twisten uit. Het bizarre is dat ze met geld vanuit het buitenland, dat ze via vrienden of familie krijgen, onderhouden worden.

De Egyptische politie kijkt met allemaal maar een beetje aan, en denkt misschien: als ze elkaar het leven zuur maken, hoeven wij dat niet te doen. Het gevolg is natuurlijk dat Egyptenaren de Sudanezen nog meer haten dan ze al deden en dat komt hun positie hier niet ten goede. Voor de meerderheid die helemaal niets met die bendes te maken heeft wordt het er alleen maar moeilijker door. Het lijkt allemaal zo uitzichtsloos.. Gelukkig zijn er genoeg mensen vanuit de Sudanese gemeenschap die zich hier zorgen om maken en proberen wat aan het probleem te doen en met jongeren in gesprek te raken. We hopen en bidden het beste.

Om met een wat vrolijker noot af te sluiten, mijn werk gaat goed. Er begint wat ordening in de chaos te komen. Ik begin aardig ingewerkt te raken in alle nieuwe afdelingen en projecten waar ik mee te maken heb. Ook onstaan er goede relaties met het personeel en daar ben ik blij mee. Ook de mensen die met mij meegekomen zijn hebben al helemaal hun draai gevonden en ze kunnen het goed vinden met hun collega’s. Komend weekend hebben we het jaarlijkse personeelsuitje. Deze keer gaan we twee dagen naar het strand. Het is natuurlijk niet alleen uitwaaien en zwemmen, we zullen ook een paar sessies doen om over het bedrijf na te denken. Met een beetje geluk kunnen we in oktober de registratie af ronden. Het gaat in ieder geval al sneller dan in de vorige situatie. Onze nieuwe bedrijf gaat Road9 heten.

Hier laat ik het even bij. Wij wensen jullie alle goeds in de herfst terwijl wij hier van de rust van ramadan genieten.

31 augustus 2007 | dagboek #28

2007-08-31T15:25:00.000+03:00

Deze week was de week van bezoekjes aan huisbazinnen. Afgelopen woensdag voor onze eigen flat en donderdag voor het vernieuwen van het contract van onze kantoorruimte.

Onze eigen huisbazin veraste ons twee dagen nadat we terug waren uit Canada met een bezoekje. Ze belde ’s avonds op of ze meteen langs kon komen. Dat kon wel natuurlijk maar wij waren toch wel een beetje bezorgd over wat de reden kon zijn. Het begon goed. Ze had zelfs een boeketje bloemen meegebracht en was vol lof over hoe we de flat hebben ingericht.

Tot nu toe zijn we erg tevreden met haar omdat ze altijd redelijk is en heel vriendelijk wanneer ik de huur langs breng bij haar thuis, 5 minuten rijden van hier. We mogen haar aanspreken als Madame Loula, wat bij ons op de lachspieren werkt maar wat zijzelf als een erg charmante bijnaam beschouwd. Ze is een Egyptenaar van het oude stempel, van goede komaf en voorkeur voor Europese dingen. Ze spreekt vloeiend Frans en moet huilen als ze terugdenkt aan de tijd voordat Nasser een rigoreus einde maakte aan Europese invloeden en de deur openzette voor een socialistische wind. Bij haar thuis krijg ik altijd een glaasje cola en kan ik zowel mijn Arabisch als Frans oefenen wat soms een interessante spraakverwarring oplevert die dan opgelost wordt door een van de kinderen van haar inwonende, gescheiden, dochter die redelijk Engels spreken.

Maar goed, we hadden madame Loula op bezoek terwijl ze anders nooit langskomt. Het bleek inderdaad wat lastig nieuws. Hoewel ze aangaf ons niet uit het huis te willen jagen, vertelde ze dat er iemand interesse heeft in het kopen van de flat en of die misschien eens langs kan komen om te kijken. Ze beloofde dat we komend jaar, we hebben een contract voor twee jaar getekend, in ieder geval kunnen blijven. Dat is een geruststelling maar het feit blijft dat onze dagen hier wellicht geteld zijn. Het is duidelijk dat de madame aan verkopen denkt. Dit kan overigens in praktijk nog wel eens heel lang duren. Maar toch. We hopen dat de koop niet doorgaat en tot nu toe hebben we er niets meer van gehoord en ook de geinteresseerde koper nog niet op bezoek gehad. Toen ik afgelopen week de huur langsbracht werd er met geen woord over verkoop gerept dus hopelijk hoeven we voorlopig niet te verhuizen. We zijn toch wel aan onze flat gehecht geraakt.

De andere ervaring was met de mevrouw waar we onze kantoorruimte van huren. Ook dit was een interessante ontmoeting. En ook weer een moeder en dochter die de zaak regelen. Dit keer een ‘doctora’ van zeker in de zestig die professor in antropologie bleek te zijn aan de Amerikaanse universiteit in Cairo.Ik had een leuk gesprek met haar over haar werk en haar frustraties over recente ontwikkelingen bij het onderzoeks-instituut waar ze aan verbonden was dat steeds meer commercieel gaat werken. In de kamer stond een mooi oude radio van hout en haar werkkamer zag er uit zoals je van een professor mag verwachten, boekenkasten tot aan het plafond en een groot houten bureau vol met stapels papier.

Ondanks ons prettige gespek moest de huur omhoog. Er wordt in dollars betaald en de koers is de afgelopen jaren nogal onderuit gegaan waardoor het equivalent in Egyptische ponden er op achteruit was gegaan. Gelukkig konden we uiteindelijk een iets lagere prijs overeenkomen dan de dames aanvankelijk voorstelden en de zaak ligt weer voor de komende vijf jaar vast. En wij hebben een huurcontract in mijn naam nodig om de registratie van de nieuwe naam van het bedrijf te regelen. Zo gaat dat nu eenmaal in Egypte. Eind goed, al goed.

22 augustus 2007 | dagboek #27

2007-08-22T15:26:00.000+03:00

Met mijn ervaring rond het vernieuwen van onze autoregistratie vers in het geheugen ging ik afgelopen zaterdag, weer met mijn trouwe vriend Nabil, mijn Egyptische rijbewijs ophalen. Vlak voor onze reis naar Nederland en Canada hadden we het al eens geprobeerd maar toen werden we weggestuurd omdat een ‘veiligheidsverklaring’ en medische certificaten ontbraken. De veiligheidsverklaring is een soort politieverklaring omtrent goed gedrag en staatsveiligheid. Hier is Nabil achteraan gegaan en net nadat we terug waren in Egypte belde hij me dat dit voor elkaar was en ik door de locale overheid niet als staatsgevaarlijk wordt gezien. Een hele opluchting.

Voor de medische papieren zijn we naar een ziekenhuis hier vlak in de buurt geweest voor een ogentest en een buiktest. Dat laatste stelde niet veel voor, na 10 minuten wachten werden een papiertje afgegeven omtrent de blakende gezondheid van mijn ingewanden. Het zal mijn gezonde uitstraling geweest zijn want de dienstdoende arts heeft me met geen vinger aangeraakt of op een ander manier de indruk gewekt een onderzoek te verrichten. De ogentest was serieuzer. Daar moest ik ook langer voor wachten en de docter liet me letters aflezen van een kaart en nummers raden in een boek met gekleurde stippen die cijfers vormen. Het deed mij denken aan de keuring voor militeure dienst, heowel ik die niet zo glasnrijk doorstaan heb.

In Nederland was het gelukt mijn Hollandse rijbewijs te verlengen en een internationale versie bij de ANWB te halen. Dit had ook nog de nodige voeten in de aarde maar is gelukkig precies op tijd gelukt. We hebben het op de terugweg van Canada naar Egypte opgepikt toen we bij mijn zus op verjaardagsbezoek waren.

Gewapend met al deze paieren en een aantal pasfoto’s gingen we naar het kantoor dat rijbewijzen voor buitenlanders regelt. Het was er al een gezellige drukte, ook al hadden we geprobeerd om vroeg te komen. Gelukkig werden we snel geholpen. Dit keer ging het allemaal heel voorspoedig. Er bleken geen omverwachtse papieren nodig te zijn. Sterker nog ik hoefde niet eens een praktijktest te doen, al was ik wel benieuwd hoe dit zou gaan. Dit scheelde echter behoorlijk in de tijd. De praktijktest wordt gedaan met je eigen auto. Iedereen neemt dus zijn eigen auto mee en het was dan ook een gezellige chaos op het parkeer annex prijktijktest-terrein. Gelukkig bleek ons de verzoeking bespaard om mijn auto hier naar toe te manoevreren, wat niet meetelt in de test maar op zich al een medaille waard is.

Na nog eens 10 minuten wachten kon ik een foto gaan maken (wat ze met de andere foto’s hebben gedaan weet ik niet) en klaar was ik. Na goed een uur stonden we weer buiten. Deze ervaring heeft mijn vertrouwen in het Egyptische staatsapparaat weer helemaal herstelt. En het koste me maar een schijntje.

Ons volgende avontuur zal bestaan uit het vinden van een betrouwbare garage om iets te gaan doen aan alle deuken en schrammen die ons arem autootje heeft opgelopen. Daarnaast maakt de motor maakt een wat vermoeide indruk en een van onze remlichten heeft het begeven nadat een steentje zich in ons achterlicht had geboord. Maar we willen eerst even in alle rust genieten van deze ‘overwinning’ voor we ons opnieuw in de strijd storten.

dagboek #26 | Twee trouwerijen

2007-08-10T15:29:00.000+03:00

Het laatst dagboek was twee maanden geleden... In de tussenliggende tijd hebben we ons voorbereid op de twee bruiloften in Nederland en Canada die we gevierd hebben en een soort van vakantie gehad. Als je veel te vertellen hebt, is het altijd lastig om te kiezen welke belevenissen het meest de moeite waard zijn.

We kwamen op 10 Juli aan in Nederland voor een week. We hadden geprobeerd om het programma niet al te druk te maken zodat we genoeg energie zouden hebben voor de reis en de bruiloft aan de andere kant van de oceaan. Dit is altijd lastiger dan het lijkt omdat ik het verlengen van mijn rijbewijs moest zien te regelen die week en dat bestond uit een medische keuring en papierwerk in Leiden. We konden gelukkig de eerste nacht bij vrienden in Leiden overnachten. Daarnaast natuurlijk de nodige bezoekjes aan familie en vrienden. Het lastige is alleen dat niemand in de buurt van Pa en Ma in Leeuwarden woont. We waren dus toch nog redelijk moe toen we op het vliegtuig richting Toronto stapten waar nog eens bij kwam dat onze vlucht 4 uur vertraagd was. We kregen het even extra benauwd toen er omgeroepen werd dat een kwart van de pasagiers niet mee kon omdat er een ander toestel nodig was. Gelukkig zaten wij niet bij die 25% anders hadden we de bruiloft in Canada misschien niet eens (op tijd) gehaald.

De bruiloft in Den Haag begon met regen op de heenweg en een hevige storm tijdens de barbeque aan het Haagse strand maar tussendoor was het stralend weer en zo was het ook met mijn zus en haar echtgenoot die zich door een paar buitjes niet van hun stuk lieten brengen. Het was mooi om getuige te zijn van het huwelijk van mijn ‘kleine’ zusje die uitgegroeid is tot docter in de biologe en een prachtige bruid. Heel bezonder. Op de terugweg van Canada naar Cairo hadden we nog even de gelegenheid om haar te zien want we hadden een lange overstap op Schiphol en laat dat nu net haar verjaardag zijn.. Jammer genoeg wat korter dan we gepland hadden want ook op de terugweg hadden we 4 uur vertraging.

Ook al was het wat stressvol om twee trouwerijen zo kort op elkaar te hebben op twee continenten, de andere kant is dat het leuk is om te zien wat er anders is in beide landen en tussen beide koppels. De trouwerij in Canada besloeg eigenlijk drie dagen waarbij het accent lag op de mogelijk voor beide families elkaar te leren kennen, natuurlijk onder het genot van lekker eten. In Nederland gebeurd alles doorgaans in 1 dag. In Canada speelt de familie een veel grotere rol bij het voorbereiden van de dag. Een behoorlijk deel van de gasten zijn vrienden van de ouders. De bruiloft vond plaats in een toeristisch plaatsje aan Lake Huron waar de ouders van Paul’s (Claudette’s broer) vrouw wonen.

De trouwdag begon leuk omdat Paul de lokale radio gebeld had om een nummer ter ere van hun huwelijksdag te draaien en dit werd promt gedaan. Om een uur of twaalf werden er foto’s gemaakt met het hele gezelschap aan het strand om vervolgens naar de kerkdienst te gaan. Deze was in een Katholieke kerk. Helaas was er geen samenzingen tijdens de dienst. Iets dat ik niet eerder heb meegemaakt. Na de kerkelijke inzegening die ook de officiele sluiting van het huwelijk is, gingen we naar de feestzaal in het hotel waar we logeerden. Claudette en ik hadden de eer om aan de ‘head table’ te zitten samen met het bruidspaar en de ‘best man’ en de ‘maid of honor’. Wel wat apart want het is een rechte tafel waarbij iedereen op een rij zit zodat praten met elkaar wat lastig is. Het feest bestaat meestal uit een uitgebreide maaltijd die overgaat in een feest. Tijdens de maaltijd worden er meestal speeches gehouden. Wij hadden, naar Nederlandse gewoonte, een sketch in elkaar gedraaid en een lied bedacht op de wijs van het Wilhelmus. Ondanks de Hollandse draai werd onze bijdrage op prijs gesteld. En zo leefde iedereen nog lang en gelukkig en vielen wij die avond na feesten en dansen doodmoe in bed.