Nederlands leren op de Veluwe

Vanaf haar eerste stap op Nederlandse bodum was het de bedoeling dat Claudette Nederlands gaat leren. Als kleindochter van een Groninger oma en moeder van een Hollandse meid, die plichtsgetrouw haar Nederlandse echtgenoot is gevolgd, ligt dit voor de hand. Maar op de Veluwe lijkt dit minder makkelijk dan je zou denken.

Op zich is er van alles mogelijk hoor. Maar als je niet verplicht hoeft in te burgeren mag je het wel allemaal zelf regelen, en betalen. Het krijgen van een verblijfsvergunning was snel en makkelijk, hoewel dit ook al een aardige duit kost. Maar het vinden van een geschikte taalcursus is een uitdaging. We hebben een prachtig instituut hier vlak om de hoek maar een cursus volgen kost minimaal 2000 Euro en het duurt minstens een maand voor je enig idee hebt waar en wanneer je aan de slag kunt.

Volgens de gemeente komen we niet in aanmerking voor een tegemoedkoming in de kosten hiervoor. Hetzelfe geldt voor de kinderopvang: omdat Claudette niet werkt en niet verplicht hoeft in te burgeren betalen we het volle pond, terwijl dat ene dagje haar net dat extra beetje tijd geeft dat nodig is om echt vaart te maken met het leren van onze kikkertaal.

Echt zinvolle alternatieven hebben we niet gevonden hier in de buurt. Op zich wel begrijpelijk want er wonen nu eenmaal niet zoveel expats en immigranten in Nunspeet. Er heeft hier tijdens de 1e wereldoorlog wel een kolonie Belgen gezeten maar die hadden ook geen grote behoefte aan taallessen. In Amsterdam of Den Haag zijn er voldoende mogelijkheden naast de instellingen die de overheid aanbeveeld. Daar kun je voor 300 Euro een module volgen. Dat zou mooi zijn.

Voor nu zullen we het eerst in Nunspeet proberen. Claudette heeft dinsdag een intake waar ze bepalen op welk niveau ze het beste kan insteken. Het zou mooi zijn als ze daarna snel kan beginnen want voor haar zou het helpen om Nederlands te praten zodat ze meer dingen kan doen en zich niet opgelaten voelt wanneer ze dingen niet in het Nederlands weet te zeggen.

Claudette wil ook graag beginnen met vrijwilligerswerk en daarvoor is het ook belangrijk dat ze zich in het Nederlands kan redden. Het is eng hoeveel er afhangt van het spreken van een taal. En raar dat we hier in Egypte zoveel minder last van hadden. Daar was het veel gebruikelijker dat buitenlanders Engels spreken. Zelfs veel van de bewegwijzering is in het Engels. Zijn we hier dan meer bekrompen of zou het aan het koloniale verleden van Egypte liggen?