Papierwerk in Egypte

Afgelopen week ben ik voor twee naamswijzigingen in de weer geweest bij Egyptsiche overheidskantoren. De eeerste had te maken met mijn bedrijfje waarvan alle papieren op mijn naam stonden. Dit moest overgeschreven worden op iemand anders zodat de zaken hier hun gang kunnen gaan wanneer wij weg zijn. De andere handeling had te maken met onze auto die verkocht is en dus ook op een andere naam overgeschreven moet worden. Dat klinkt simpel maar in een land als Egypte stroomt er nog heel wat water door de Nijl voordat je dit soort dingen rond hebt.

Ik altijd weer dat een bezoekje aan het juiste kantoor, met de juiste papieren voldoende moet zijn. Maar elke keer kom ik bedrogen uit. Het had me mooi geleken als, bij wijze van afscheidscadeau van alle Egyptische ambtenaren, het dit keer heel soepel zou gaan. Jammer genoeg lukte het niet met 1 bezoekje... Het verhaal heeft echter een goede afloop omdat ik halverwege het proces ontdekte hoe handig het is om goede connecties te hebben.

Het eerste bezoek voor het overschrijven van de bedrijfspapieren stuitte op een overvolle wachtkamer en het feit dat we het verkeerde formulier hadden ingevuld. Toen probeerden het nauwe straatje weer uit te rijden bleek dat het verkeer hier behoorlijk in de knoop zat omdat er auto's van beide kanten muurvast zaten omdat er eigenlijk maar ruimte voor 1 auto is. Uiteindelijk reden een aantal mensen achteruit de straat uit zodat er weer beweging in de lange rij toeterende auto's kwam. We zouden het na het weekend weer proberen.

Tijdens het weekend ging ik, samen met een Egyptische vriend, vol goede moed 'eventjes' de autopapieren op een andere naam overschrijven. Normaal gesproken is dit een fluitje van een cent, zelfs in Egypte. Het mocht niet zo zijn. De Nederlandse overheid heeft, in al haar wijsheid, Claudette's meisjesnaam onder mijn achternaam in het paspoort geschreven, dus tussen mijn achternaam en voornaam staat "e/v Turnbull". Voor iemand die niet weet dat "e/v", "echtgenoot van" betekent is dit verwarrend. dat geef ik graag toe.

In de meeste gevallen is een korte uitleg genoeg om de verwarring de wereld uit te helpen. Maar de dame die mijn papieren voor zich had was onverzettelijk: "De naam in het paspoort en op het autobewijs zijn verschillend. Ik kan dit niet aanpassen. Punt." Wat we ook zeiden, het mocht niet baten. "Ga maar naar een ander kantoor in de binnenstad, daar kunnen ze allicht helpen." Het feit dat ik mijn geduld verloor maakte haar verzet alleen maar sterker en zodoende stonden we na een uurtje zweten en wachten en een kort onderhoud met een onzettelijke dame weer buiten.

Lees verder..

Tussen twee grenzen

Vandaag kregen we een mailtje van een neef van Claudette die voor een vergelijkbaar dilemma staat samen met zijn Mexicaanse vrouw. Ze zijn een aantal maanden eerder getrouwd dan wij en hebben sinds 2005 in Mexico stad gewoond. Zij is de dochter van een steenrijke Mexicaanse vastgoedtycoon. Samen hebben ze de afgelopen jaren een hotel gestart aan de Mexicaanse kust.

De straten van Mexico-stad zijn geen veilige plaats en zeker niet wanneer je meer geld hebt dan de gemiddelde stadsbewoner. De angst voor weer een beroving en een constant gevoel van onveiligheid heeft ze doen besluiten om het land van taco's en tequila te verlaten voor Canada. Wellicht was de varkersgriep de laatste druppel... In ieder geval zijn ze vorige week in hun luxe BMW terreinwagen van Mexico naar de Canadese grens gereden. Het plan was om naar Vancouvcer te gaan en om hier naar werk te zoeken.

Bij de grens bleek echter dat hun auto, luxe BMW of niet, niet aan de Canadese vereisten voldoet zodat de auto de grens niet over mocht. Dit was een teleurstelling. Gelukkig konden ze in New York terecht waar ze nu zijn en zich beraden op wat te doen. Blijkbaar heeft het voorval ze zo van hun stuk gebracht dat ze twijfelen over het besluit om naar Vancouver te gaan en ze overwegen om in the 'Big Apple' te blijven. Hun voornaamste reden is omdat er goede dokters zouden zijn. Zij heeft twee of drie keer een miskraam gehad en wil graag weten wat er precies aan de hand kan zijn. Aan de andere kant beseffen ze dat mogelijkheden voor werk erg beperkt zijn vanwege de financiele malaise.

Hij schreef in een email dat ze iedere twee dagen hun plannen herzien en niet goed weten wat te doen. Ik kan me goed voorstellen dat het moeilijk is besluiten te nemen wanneer je zo weinig zekerheden hebt wat de toekomst betreft. In hun geval zijn de ouders bijzonder ongelukkig met hun sprong in het onbekende. Hij is Canadees maar zijn ouders zijn twee jaar geleden naar Mexico verhuist om daar van de zon en hun pensioen te genieten. En Mexicaanse familiebanden zijn minstens zo sterk als hier in Egypte en haar vader was allerminst gelukkig om zijn 'kleine meisje' te zien vertrekken naar een onzekere toekomst.

Ze hebben in ieder geval nog hun hotel. Zij zal iedere maand terugreizen om polshoogte te nemen en haar familie te bezoeken. Wij hopen dat Ian en Clemen snel een besluit kunnen nemen over hun toekomst en dat ze beiden een goede baan zullen vinden in hun nieuwe of vertrouwde vaderland. Misschien komen we wel op dezelfde plek te wonen in Canada. Wie weet...

Lees verder..

Bestemming onbekend

Toen we een paar weken geleden vertelden dat we op 11 September Egypte verlaten, gingen we er van uit dat we uiteindelijk in Nederland terecht zouden komen. We hadden niet verwacht dat we kort daarna beiden werkopties in Canada zouden hebben. Claudette kreeg een uitnodiging voor een een onderzoeksbaan bij World Vision en ik ben door een organisatie in Toronto benaderd voor een communicatiebaan. Hadden we na veel wikken en wegen besloten naar Nederland te gaan...

Deze opties brachten ons plan danig in de war en dwongen ons weer opnieuw na te denken over welk land we ons willen vestigen. Nu is het zo dat er nog aardig wat haken en ogen aan beide baanmogelijkheden vastzitten dus de keuze is niet voor een gespreid bedje in Canada of onzekerheid in Holland. De functie die ik aangeboden heb gekregen is bij een organisatie die momenteel geen geld heeft voor een extra salaris en we zouden in dat geval van support afhankelijk blijven. Dit is een onzekere factor omdat we niet weten of onze support genoeg zal zijn voor Canada en of er geen mensen zullen afhaken wanneer we vanuit Canada werken. Aan de andere kant biedt de functie veel vrijheid en is het een mooie mogelijkheid om verdere ervaring in een communicatiefunctie op te bouwen.

Claudette had haar interview afgelopen maandag. De functie is behoorlijk pittig en ze weet niet zeker of haar niveau voldoende is. Daarnaast is het waarschijnlijk niet mogelijk om deze baan part-time te doen. Claudette d'r voorkeur gaat uit naar een part-time baan zodat ze een betere balans kan vinden tussen werk en het moederschap.

Er zijn natuurlijk nog allerlei andere praktische en emotionele afwegingen die door ons hoofd spelen. We hebben dus nog een aantal plussen en minnen tegen elkaar af te wegen. Er lopen nog een paar sollicitaties in Nederland dus ook hier hebben we nog mogelijke opties. We hopen natuurlijk binnenkort tot een keuze te komen maar op dit moment weten we nog niet zeker in welke richting de balans zal doorslaan. We bidden dat we hier snel meer over kunnen schrijven.

Lees verder..

Pech in de woestijn

Nog een verhaaltje over de woestijn. Vorige week gingen we met Claudette's broer en schoonzus en hun kleintje een weekje naar Dahab aan de Rode Zee. We hadden een klein busje gehuurd om van Cairo naar Dahab te gaan dwars door de Sinai woestijn. De weg begint vlak naast onze flat en komt uit op de tunnel onder het Suez kanaal door vanwaar de weg zich door de woestijn heen slingert.

Een uur nadat we de tunnel gepasseerd waren zagen we dat de achterbumper aan de rechterkant een beetje los was gegaan. Wij stopten en probeerden de zaak weer op zijn plaats te krijgen. Maar na twee minuten rijden raakte het weer los. Omdat het niet al te erg leek besloten we door te rijden. Er was ook weinig anders dat we konden doen zonder gereedschap, midden in de woestijn. Een kwartiertje later bereikten we een klein
bedoeinendorp waar we stopten voor een bezoekje aan het toilet van een restaurant. Er waren een paar winkeltjes die koekjes, chips en drankjes verkochten maar geen garage waar we de bumper konden repareren. Dus gingen we weer op pad. Na een paar minuten rijden kwam de bumper weer los en wij dachten: 'Het zal wel los lopen'. Dit keer echter werd de hele zaak losgetrokken door de zijwind van een passerende vrachtauto.

Gelukkig waren we vlakbij een bushalte annex parkeerplaats waar we ons busje parkeerden om de schade op te nemen. Het bleek dat de zaak nog aan een schroef vasthing zodat er weinig anders opzat dan de hele bumper los te halen. Omdat we de auto niet wilden beschadigen hielden we een passerende vrachtauto aan om te vragen om gereedschap. De trucker die stopte bleek heel behulpzaam te zijn en in het bezit van de juiste
schroefendraaier om de laatse bout los te maken. Na enkele minuetn stopte er nog een vrachtwagen die wel wat zag in een gezellig samenzijn met een paar gestrande buitenlanders. Na het opwarmen van een keteltje water zaten we met zijn allen aan de thee. Ozne truckervrienden bleken uit Jordanie en Syrie te komen en waren op weg naar Cairo. Dit verzachte onze frustratie over het oponthoud. Na het drinken van de thee kregen we nog een blikje sap aangeboden en een eindeloze voorraad koekjes: Arabische gastvrijheid langs de weg.

Met onze verhuurvrienden was het lastiger zakendoen. Die drongen er op aan dat we de afgevallen bumper mee zouden nemen. Geen eenvoudige zaak met een afgeladen busje met tassen en twee babies. Gelukkig mochten we het geval bij het eerstvolgende tankstation afleveren om opgehaald te worden voor reparatie. Dit bleek niet al te ver rijden te zijn, zodat we maar kort in onze benarde positie in het busje gepropt zaten. Na het afleveren van de bumper bij een soort dorpje met een ambulancestop ginger we weer op pad. DIt keer zonder verdere onderdelen te verliezen en kort na zonsondergang kwamen we in Dahab waar we de rest van de week konden bijkomen van onze avonturen in de woestijn.

Lees verder..