Afgelopen week ben ik een dagje de woestijn ingegaan. Om alleen te zijn met mijn gedachten en met God. In Cairo hoef je niet ver te gaan om de wildernis op te zoeken; zodra je buiten de stad bent is het een grote kale woesternij met stenen en rotsen: Wadi Degla. Als je goed kijkt zie je af en toe een uitgedroogde struik. "Een ideale plek om nergens door afgeleid te worden en om rustig je gedachten op een rijtje te zetten", dacht ik. Het enige dat me wel afleide was de dorst. Ik had weliswaar twee flesjes water meegenomen en vooraf flink wat gedronken, maar voor een dagje woestijn bleek dit niet voldoende. Wanneer je in de zon loopt zonder een schaduw, heb je heel wat water nodig. Je zweet je het apenzuur. Aan de andere kant is dit ook een deel van de ervaring. Je voelt je op jezelf teruggeworpen. Thuis gaan mijn gedachten uit naar kofffie en koekjes maar in de hitte van de woestijn denk je maar aan 1 ding: water. Ik had verwacht dat het eenvoudig zou zijn om je te concentreren op je gedachten maar de woestijn biedt meer afleiding dan je verwacht en ik was meest bezig met bepalen welke richting ik uit zou gaan.
Wanneer ik even ging zitten onder een overhangd stuk rots ging het beter om me te concentreren. Na een slok water kon ik mijn gedachten bepalen bij onze toekomstplannen. Ik bedacht me dat onze levensweg op dit moment ook een beetje op een pad in de woenstijn lijkt: het lijkt in een onbepaalde richting te gaan zonder duidelijk eindstation. Gelukkig weten we ook dat we niet alleen reizen. Onze Hemelse Vader gaat met ons mee en Hij stuurt met regelmaat mensen op ons pad om te helpen of om ons de juiste richting te wijzen.
Op de weg terug kwam ik er achter dat er mensen in de woestijn wonen. Ergens onder een overhangd stuk rots had iemand een matras neergelegd en wat spulletjes zoals water en een pot om thee te zetten. De persoon die hier verblijf hield was niet aanwezig maar eerder had ik iemand op een oranje JAWA motor voorbij zien komen. Wellicht was hij de bewoner van dit onderkomen. Voor de rest ben ik alleen twee hagedisjes tegengekomen. Dus als je voor de rust komt is deze woestijn, vlak buiten Cairo, een ideale plaats. Het is een verademing om even helemaal geen mensen om je heen te hebben. Je hoeft je echter maar om te keren om er aan herinnerd te worden dat je nog steeds heel dicht bij Cairo bent. Vanaf een hoger gelegen deel van de wadi zie je de hoge torenflats langs de Nijl en de volgepropte wijken waar de gebouwen wel heel dicht op elkaar staan.
Het beklemmende gevoel dat je soms krijgt in de drukke starten van Cairo zullen we niet missen maar het is me duidelijk geworden dat om mijn gedachten op een rijtje te krijgen het niet zoveel uitmaakt of ik nu in een drukke stad ben of een kale woesternij. Wellicht helpt het als er gras zou groeien..
Lees verder..
30 July, 2009
25 July, 2009
9/11
Afgelopen week hebben we onze tickets geboekt. Dit is is een spannende stap want nu wordt ons vertrek uit Egypte wel erg definitief, maar we zijn er klaar voor en we zien uit naar wat ons te wachten staat in Nederland, al zullen we Egypte best missen op druilerige dagen wanneer we tussen de geraniums door staren naar een grijze hemel boven een doodstille straat.
Op dit moment weten we alleen zeker wanneer we precies weggaan; op 11 september (en dit is geen grap). We weten nog niet waar we zullen wonen en we weten nog niet wat we precies zullen doen. Ik ben nog op zoek naar werk en het kan even duren voordat ik iets passends gevonden heb. Mijn voorkeur gaat uit naar werk bij een ontwikkelingsorganisatie. Dat we teruggaan naar een land van melk en honing betekent niet dat we ons niet meer verbonden voelen met mensen die ergens wonen waar het een stuk minder is. We willen betrokken blijven bij het verhelpen van armoede in de wereld of we nu hier zijn of ergens anders, of we nu kebab eten of chocoladerepen van Max Havelaar, ons hart blijft ergens rondzweven in de Derde Wereld.
Lees verder..
Op dit moment weten we alleen zeker wanneer we precies weggaan; op 11 september (en dit is geen grap). We weten nog niet waar we zullen wonen en we weten nog niet wat we precies zullen doen. Ik ben nog op zoek naar werk en het kan even duren voordat ik iets passends gevonden heb. Mijn voorkeur gaat uit naar werk bij een ontwikkelingsorganisatie. Dat we teruggaan naar een land van melk en honing betekent niet dat we ons niet meer verbonden voelen met mensen die ergens wonen waar het een stuk minder is. We willen betrokken blijven bij het verhelpen van armoede in de wereld of we nu hier zijn of ergens anders, of we nu kebab eten of chocoladerepen van Max Havelaar, ons hart blijft ergens rondzweven in de Derde Wereld.
Lees verder..
Weg van Bagdad
In onze kerk zijn we bevriend geraakt met een Iraaks echtpaar en hun moeder; Ban en Tarek en Ban d'r moeder, Bushara. Zij zijn in 2006 uit Irak gevlucht en leven sindsdien in Egypte. Omdat ze Christenen zijn is het niet aantrekkelijk om terug te gaan naar hun huis in Bagdad. Al neemt het geweld tussen Islamitische groepen af, aanslagen op Christenen lijken alleen maar toe te nemen. Ze kunnen in Cairo het nieuws uit Irak goed volgen via verschillende satteliet kanalen en internet. Regelmatig horen ze over bomaanslagen op kerken of vermoorde Christenen. Gisteren is de man van een nicht overleden door een bomaanslag op een kerk.
Ze willen graag naar Canada. Claudette heeft hen een tijdje terug geholpen met het invullen van immigratiepapieren. Onze thuiskerk in St Catharines was bereid deze familie te sponseren om hen tijdens de eerste paar jaar in Canada op weg te helpen maar na alle werk dat ging zitten in het invullen van de papieren bleek hun positie niet hopeloos genoeg om voor vluchtelingenstatus in aanmerking te komen. Dat was een grote teleurstelling. In Egypte hebben ze geen officiele status en pogingen om te immigreren naar Dubai, waar een zus van Ban woont, hebben ook niets uitgehaald.
Er woont een zus van Bushara (Ban d'r moeder) in Canada maar die is niet bereid om als sponsor op te treden zodat ze via een regeling voor families zouden kunnen emigreren. Kun je je voorstellen hoe het is als je niet naar je eigen land terug kan en je eigen familie je laat zitten? In Cairo hebben ze het niet echt makkelijk; Egyptisch Arabisch is behoorlijk verschillend van de Iraakse variant en de cultuur is ook behoorlijk verschillend. Voor ons lijkt het allemaal één pot nat maar zij voelen zich vreemd en ongemakkelijk.
Maar gelukkig lijkt er licht aan het eind van de tunnel. Vandaag zagen we Ban en Bushara in de kerk en ze vertelden met tranen in de ogen dat de vluchtelingenorganisatie van de VN ze had uitgenodigd voor een gesprek. Dit is nog geen garantie dat ze naar een veilig land kunnen, maar in ieder geval een sprankje nieuwe hoop, voldoende om het weer even uit te houden.
Lees verder..
Ze willen graag naar Canada. Claudette heeft hen een tijdje terug geholpen met het invullen van immigratiepapieren. Onze thuiskerk in St Catharines was bereid deze familie te sponseren om hen tijdens de eerste paar jaar in Canada op weg te helpen maar na alle werk dat ging zitten in het invullen van de papieren bleek hun positie niet hopeloos genoeg om voor vluchtelingenstatus in aanmerking te komen. Dat was een grote teleurstelling. In Egypte hebben ze geen officiele status en pogingen om te immigreren naar Dubai, waar een zus van Ban woont, hebben ook niets uitgehaald.
Er woont een zus van Bushara (Ban d'r moeder) in Canada maar die is niet bereid om als sponsor op te treden zodat ze via een regeling voor families zouden kunnen emigreren. Kun je je voorstellen hoe het is als je niet naar je eigen land terug kan en je eigen familie je laat zitten? In Cairo hebben ze het niet echt makkelijk; Egyptisch Arabisch is behoorlijk verschillend van de Iraakse variant en de cultuur is ook behoorlijk verschillend. Voor ons lijkt het allemaal één pot nat maar zij voelen zich vreemd en ongemakkelijk.
Maar gelukkig lijkt er licht aan het eind van de tunnel. Vandaag zagen we Ban en Bushara in de kerk en ze vertelden met tranen in de ogen dat de vluchtelingenorganisatie van de VN ze had uitgenodigd voor een gesprek. Dit is nog geen garantie dat ze naar een veilig land kunnen, maar in ieder geval een sprankje nieuwe hoop, voldoende om het weer even uit te houden.
Lees verder..
19 July, 2009
Ver weg en dichtbij
Latifa kan er ook over meepraten, hoewel zij niet met een Egyptenaar getrouwd is, werkt ze voor Egyptenaren als kinderoppas. Zij heeft een zoontje en een man maar beiden zijn ver weg. Haar zoontje van negen woont bij haar ouders in Lagos de hoofdstad van Nigeria. Ze heeft hem de laatste twee jaar niet gezien en ze ziet uit naar komende december wanneer ze naar Nigeria wil reizen om hem weer te zien. Haar man heeft onlangs werk gevonden in Zuid-Afrika. Daarvoor werkte hij in Nigeria als ik het goed heb begrepen. In ieder geval wonen ze al een tijdje ver weg bij elkaar vandaan.
Lees verder..
Ook Latifa heeft het niet gemakkelijk in Egypte maar de blijdschap die ze altijd uitstraalt, lijkt hier niet onder te lijden. Twee maanden geleden heeft ze zich in onze kerk laten dopen en ze heeft een vast vertrouwen in God. Ze moet hard werken voor een mager salaris, ver weg van haar familie. Toch biedt haar vertrouwen in God haar genoeg reden om het hoofd niet te laten zakken en met vreugde in het leven te staan. Dit is iets dat ik bewonder en waar ik graag iets van leren wil.
Lees verder..
18 July, 2009
Een man met twee vrouwen
Op weg terug van een uitje met de kerk reden er twee dames met ons mee, Latifa uit Nigeria en Jane van de Filipijnen. We hadden op een uurtje rijden van Cairo een dagje doorgebracht op een boerderij met mangobomen, groen gras en een zwembad. Al rijdend vertelde Jane dat ze al dertien jaar in Egypte is. Haar dochtertje lag te slapen in haar armen na lekker rondgedarteld te hebben in het water.
Ze zei: “Ik ben getrouwd met een Moslim en als ik terugkijk weet ik dat dit een foute beslissing is geweest.” Haar man werkt niet en heeft inmiddels, naast haar, een jongere Filipijnse getrouwd. Jane mag voor de huur en het eten zorgen. Graag zou ze wegvluchten maar haar echtgenoot heeft de beide paspoorten van haar dochtertje van haar afgenomen. Hij wil niet van haar scheiden maar doet geen pogingen om werk te vinden om beter voor zijn gezin te kunnen zorgen. In het weekend is hij bij zijn 'andere' vrouw maar door de week is hij thuis om op het dochtertje te passen als Jane aan het werk is.
Ze is huishoudster bij een Nederlands echtpaar waarvan de man bij Shell werkt. Jane hoopt dat ze op een onbewaakt ogenblik de paspoorten van haar dochtertje kan terugpakken en wegvluchten naar de Filipijnen. “Ik moet sterk zijn en hopen dat ik eens terug kan gaan.” Weg van Egypte, een land dat ze is gaan haten en waar mensen wonen die ze niet vertrouwt.
Lees verder..
Ze zei: “Ik ben getrouwd met een Moslim en als ik terugkijk weet ik dat dit een foute beslissing is geweest.” Haar man werkt niet en heeft inmiddels, naast haar, een jongere Filipijnse getrouwd. Jane mag voor de huur en het eten zorgen. Graag zou ze wegvluchten maar haar echtgenoot heeft de beide paspoorten van haar dochtertje van haar afgenomen. Hij wil niet van haar scheiden maar doet geen pogingen om werk te vinden om beter voor zijn gezin te kunnen zorgen. In het weekend is hij bij zijn 'andere' vrouw maar door de week is hij thuis om op het dochtertje te passen als Jane aan het werk is.
Ze is huishoudster bij een Nederlands echtpaar waarvan de man bij Shell werkt. Jane hoopt dat ze op een onbewaakt ogenblik de paspoorten van haar dochtertje kan terugpakken en wegvluchten naar de Filipijnen. “Ik moet sterk zijn en hopen dat ik eens terug kan gaan.” Weg van Egypte, een land dat ze is gaan haten en waar mensen wonen die ze niet vertrouwt.
Lees verder..
14 July, 2009
Naadloos Verhuizen
Nu het moment dichterbij komt dat we Egypte gaan verlaten zijn we gaan nadenken over de praktische kanten van verhuizen. Claudette had een paar weken geleden horrorverhalen gehoord over mensen die het land verlaten en proberen hun spullen te verkopen; onbekenden aan de deur en grijpgrage vrienden die het vreselijk vinden dat je hen verlaat maar wel graag je spullen overnemen voor een boterzacht prijsje.
Je staat er verstelt van hoeveel je wel niet verzamelt na een paar jaar. We kwamen met een paar koffers aan en nu moeten we het meerendeel van onze spullen achterlaten wanneer we op het vliegtuig stappen. De flat die we huren kwam zonder meubilair, in tegenstelling tot wat gebruikelijk is voor expats, zodat we een hele verzameling meubilair hebben waar we nu weer van af moeten.
Kort nadat we hierover begonnen na te denken kregen we een emailtje van een stel dat we nog kennen van een paar jaar terug die interesse toonden in het overnemen van onze flat en ons meubilair. Zij zijn nu in Australie en hebben een dochtertje ongeveer zo oud als Naomi, dus dat leek prima uit te komen. Ze hopen in september naar Egypte te komen. Maar nadat we foto’s en een plattegrond hadden gestuurd kregen we tot ons verdriet toch een mailtje dat ze liever zelf op zoek gaan naar een flat en geen interesse meer hadden in de rest van onze spullen, behalve in de gratis box en kinderstoel. Dat was even slikken en we probeerden ons al mentaal voor te bereiden op drommen Egyptenaren op koopjesjacht door ons huis.
Vorig jaar hadden we voor 2 of 3 dagen een Amerikaans stel te logeren met een dochterje van een jaar. Ze zouden eigenlijk ergens anders logeren maar hier was wat tussen gekomen. Los van het feit dat de baby met een soort spuit gevoed werd, tot ontsteltenis van Claudette, genoten we van hun gezelschap. Twee weken terug hoorde ik dat dit stel heeft besloten in augustus naar Egypte te komen om hier te komen wonen. Ze hadden ons verteld dat ze bij voorkeur in een groene buitenwijk van Cairo wilden wonen maar ik dacht: “Laat ik het toch maar proberen”. En ja hoor, twee dagen later belde Randy vanuit de VS om te vragen of de flat nog beschikbaar was. We durfden het bijna niet te vragen, maar ze willen ook alle spullen in de flat overnemen. Zelfs de auto kan zich verheugen in de interesse van Randy. Die paar deukjes neemt hij op de koop toe.
Dat scheelt ons een hoop ongewenste aanloop van plaatselijke koopjesjagers. En dat is een hele opluchting.
Lees verder..
Je staat er verstelt van hoeveel je wel niet verzamelt na een paar jaar. We kwamen met een paar koffers aan en nu moeten we het meerendeel van onze spullen achterlaten wanneer we op het vliegtuig stappen. De flat die we huren kwam zonder meubilair, in tegenstelling tot wat gebruikelijk is voor expats, zodat we een hele verzameling meubilair hebben waar we nu weer van af moeten.
Kort nadat we hierover begonnen na te denken kregen we een emailtje van een stel dat we nog kennen van een paar jaar terug die interesse toonden in het overnemen van onze flat en ons meubilair. Zij zijn nu in Australie en hebben een dochtertje ongeveer zo oud als Naomi, dus dat leek prima uit te komen. Ze hopen in september naar Egypte te komen. Maar nadat we foto’s en een plattegrond hadden gestuurd kregen we tot ons verdriet toch een mailtje dat ze liever zelf op zoek gaan naar een flat en geen interesse meer hadden in de rest van onze spullen, behalve in de gratis box en kinderstoel. Dat was even slikken en we probeerden ons al mentaal voor te bereiden op drommen Egyptenaren op koopjesjacht door ons huis.
Vorig jaar hadden we voor 2 of 3 dagen een Amerikaans stel te logeren met een dochterje van een jaar. Ze zouden eigenlijk ergens anders logeren maar hier was wat tussen gekomen. Los van het feit dat de baby met een soort spuit gevoed werd, tot ontsteltenis van Claudette, genoten we van hun gezelschap. Twee weken terug hoorde ik dat dit stel heeft besloten in augustus naar Egypte te komen om hier te komen wonen. Ze hadden ons verteld dat ze bij voorkeur in een groene buitenwijk van Cairo wilden wonen maar ik dacht: “Laat ik het toch maar proberen”. En ja hoor, twee dagen later belde Randy vanuit de VS om te vragen of de flat nog beschikbaar was. We durfden het bijna niet te vragen, maar ze willen ook alle spullen in de flat overnemen. Zelfs de auto kan zich verheugen in de interesse van Randy. Die paar deukjes neemt hij op de koop toe.
Dat scheelt ons een hoop ongewenste aanloop van plaatselijke koopjesjagers. En dat is een hele opluchting.
Lees verder..
10 July, 2009
Vrijdagmiddag en virtuele familie
Terug uit de kerk en na een kopje koffie zitten Claudette en ik ‘gezellig’ achter onze laptops te typen. We proberen natuurlijk op onze kerkdag niet met werk bezig te zijn hoewel er altijd verleidelijke emails op de loer liggen in de inbox. We hebben net de ramen dichtgedaan en de airco aangezet omdat de middaghitte onze kamer langzaam in een sauna verandert. Naomi ligt lekker te slapen en wij genieten van een moment rust.
Onze kleine dame begint steeds meer van de wereld te ontdekken nu ze lopend en kruipend haar weg weet te vinden naar plaatsen waar wij haar liever vandaan houden. Zo heeft ze bijvoorbeeld een onverklaarbare voorkeur om met de tioletpot en de wc-borstel te spelen. Vorige week heeft ze de net gebroken van de houten giraffe die we vorige jaar kado hebben gekregen. Het beest had bij aankomst al last van gebroken ledematen en nu dus weer. Gelukkig is de nek weer aan elkaar gelijmd en we hebben hem een plaatsje gegeven ver weg bij de grijpgrage handjes van Naomi vandaan.
Nu ik meer thuis werk valt mij vaker de taak ten deel om op Naomi te passen. Tussen mijn computerwerk door probeer ik met een schuin oog op haar te letten en soms speelt ze voor een poosje in de box. Wanneer ze echter in de buurt komt van mijn werkplek heeft ze geen rust voordat ze met mijn telefoon, laptop of Palm pilot kan spelen. Het zal waarschijnlijk niet lang duren voor ze haar eigen apparaten heeft en vanuit haar slaapkamer online met ons in contact blijft. Ik las net een bericht over families die contact met elkaar houden door middel van online computergames. Aan de ene kant bizar en aan de andere kant een oplossing voor familieleden die ver weg zijn van elkaar, en dat lijkt steeds meer voor te komen.
Dit zal voor ons waarschijnlijk ook een poosje het geval zijn wanneer ik naar Nederland ga en Claudette en Naomi nog een tijdje in Canada blijven. Nu al hebben we voornamelijk via Skype en webcam contact met ouders en broers een zussen. Ik ben benieuwd welke kant dit uit zal gaan. Nu al speelt een groot deel, of zelfs het merendeel, van onze sociale contacten zich af via Internet of mobiele telefoons. Voor ons is dit voornamelijk positief en onze behoefte aan menselijk contact in de echte wereld is geenszins minder geworden. Ik weet wel dat er ook negatieve kanten aan deze ontwikkeling zitten maar voor nu ben ik gewoon benieuwd hoe het onze wereld zal vormen en hoe het eruit zal zien na 10 of 20 jaar. Zomaar een gedachte op mijn vrije vrijdagmiddag.
Lees verder..
Onze kleine dame begint steeds meer van de wereld te ontdekken nu ze lopend en kruipend haar weg weet te vinden naar plaatsen waar wij haar liever vandaan houden. Zo heeft ze bijvoorbeeld een onverklaarbare voorkeur om met de tioletpot en de wc-borstel te spelen. Vorige week heeft ze de net gebroken van de houten giraffe die we vorige jaar kado hebben gekregen. Het beest had bij aankomst al last van gebroken ledematen en nu dus weer. Gelukkig is de nek weer aan elkaar gelijmd en we hebben hem een plaatsje gegeven ver weg bij de grijpgrage handjes van Naomi vandaan.
Nu ik meer thuis werk valt mij vaker de taak ten deel om op Naomi te passen. Tussen mijn computerwerk door probeer ik met een schuin oog op haar te letten en soms speelt ze voor een poosje in de box. Wanneer ze echter in de buurt komt van mijn werkplek heeft ze geen rust voordat ze met mijn telefoon, laptop of Palm pilot kan spelen. Het zal waarschijnlijk niet lang duren voor ze haar eigen apparaten heeft en vanuit haar slaapkamer online met ons in contact blijft. Ik las net een bericht over families die contact met elkaar houden door middel van online computergames. Aan de ene kant bizar en aan de andere kant een oplossing voor familieleden die ver weg zijn van elkaar, en dat lijkt steeds meer voor te komen.
Dit zal voor ons waarschijnlijk ook een poosje het geval zijn wanneer ik naar Nederland ga en Claudette en Naomi nog een tijdje in Canada blijven. Nu al hebben we voornamelijk via Skype en webcam contact met ouders en broers een zussen. Ik ben benieuwd welke kant dit uit zal gaan. Nu al speelt een groot deel, of zelfs het merendeel, van onze sociale contacten zich af via Internet of mobiele telefoons. Voor ons is dit voornamelijk positief en onze behoefte aan menselijk contact in de echte wereld is geenszins minder geworden. Ik weet wel dat er ook negatieve kanten aan deze ontwikkeling zitten maar voor nu ben ik gewoon benieuwd hoe het onze wereld zal vormen en hoe het eruit zal zien na 10 of 20 jaar. Zomaar een gedachte op mijn vrije vrijdagmiddag.
Lees verder..
05 July, 2009
5 juli 2009 | dagboek #53
Langzaam kruipt de zomer dichterbij en de temperatuur kruipt omhoog. We zijn blij dat we vorig jaar een kleine airco geinstalleerd hebben want bij 40 graden wordt het lastig om het hoofd koel te houden. Gelukkig is het niet iedere dag zo heet maar we hebben een paar hele warme dagen gehad. Langzaam begint ook het besef door te dringen dat we nu echt weggaan. Soms bekruip me een weemoedig gevoel over de dingen die ik zal missen zoals de ezelskarretjes, de gezellige chaos en de zon die altijd lijkt te schijnen, ook al is die soms versluierd door de smog. Egyptenaren moeten vaak het meeste wennen aan de rust ’s avonds op straat als ze naar een Westers land gaan. Hier komt het leven pas ’s avonds echt op gang. Het verkeer is het drukst na zonsondergang. Ik denk niet dat we dat ook gaan missen. Wij houden wel van een beetje rust na het avondeten.
Afgelopen vrijdag gingen we naar onze huisbazin om de huur te brengen en het treurige nieuws van ons vertrek. We hadden Naomi meegenomen om de gemoederen een beetje af te leiden. Egyptenaren zijn gek op kleine kinderen, vooral als ze geel haar en blauwe hebben. Gelukkig viel het niet al te zwaar. Ze had net weer iemand gevonden die wellicht de flat wil kopen. Onder het genot van een glaasje cola en een Egyptische muziekzender op tv hebben we de details besproken in Arabisch, Engels en Frans. Als het nu niet duidelijk is..
Diezelfde middag waren we uitgenodigd bij een Egyptische collega van Claudette die naast ons ook een andere collega had uitgenodigd die net haar ouders en broers over had uit Australie. Zelfs een huisgenootje was van de partij omdat ze die natuurlijk moeilijk konden overslaan. Ze woont in een wijk aan de rand van de stad met een overdaad aan tuk-tuks en af een toe open stukjes land waar iets groens op verbouwd wordt. Rhada had ook twee ooms en tantes met kinderen over de vloer, om te helpen en om die buitenlanders eens goed te bekijken. Het hele gezelschap werd in twee smalle kamers geperst met precies twee ventilatoren om ons koel te houden. Onder het wakend oog van Maria en Sint Joris die vanuit goudkleurige lijsten op ons neerkeken genoten we van zelf gemaakte drankjes en kregen we de kans om haar familie beter te leren kennen. Al snel was het tijd voor de maaltijd. Er was zoveel eten klaargemaakt dat er bijna geen plaats meer was voor bordjes en bestek. Ook al waren we met minstens twaalf personen nadat we klaar waren met eten leek het alsof we nauwelijks iets hadden gehad. Alle schalen waren bijna net zo vol als toen we aan tafel gingen. Gelukkig vonden we genade in de ogen van onze gulle gastvrouw en werden we niet gedwongen alle schalen leeg te eten zoals het Egyptische gastvrijheid betaamd.
Dit is iets dat we zeker zullen missen, de hartelijkheid en gastvrijheid van Egyptenaren. We zullen proberen iets van deze goede gewoonten mee te nemen naar Nederland en Canada. Wellicht hebben we hiervoor nog een plekje in onze koffers, als we die plastic piramides en papirus posters achterlaten.
Lees verder..
Afgelopen vrijdag gingen we naar onze huisbazin om de huur te brengen en het treurige nieuws van ons vertrek. We hadden Naomi meegenomen om de gemoederen een beetje af te leiden. Egyptenaren zijn gek op kleine kinderen, vooral als ze geel haar en blauwe hebben. Gelukkig viel het niet al te zwaar. Ze had net weer iemand gevonden die wellicht de flat wil kopen. Onder het genot van een glaasje cola en een Egyptische muziekzender op tv hebben we de details besproken in Arabisch, Engels en Frans. Als het nu niet duidelijk is..
Diezelfde middag waren we uitgenodigd bij een Egyptische collega van Claudette die naast ons ook een andere collega had uitgenodigd die net haar ouders en broers over had uit Australie. Zelfs een huisgenootje was van de partij omdat ze die natuurlijk moeilijk konden overslaan. Ze woont in een wijk aan de rand van de stad met een overdaad aan tuk-tuks en af een toe open stukjes land waar iets groens op verbouwd wordt. Rhada had ook twee ooms en tantes met kinderen over de vloer, om te helpen en om die buitenlanders eens goed te bekijken. Het hele gezelschap werd in twee smalle kamers geperst met precies twee ventilatoren om ons koel te houden. Onder het wakend oog van Maria en Sint Joris die vanuit goudkleurige lijsten op ons neerkeken genoten we van zelf gemaakte drankjes en kregen we de kans om haar familie beter te leren kennen. Al snel was het tijd voor de maaltijd. Er was zoveel eten klaargemaakt dat er bijna geen plaats meer was voor bordjes en bestek. Ook al waren we met minstens twaalf personen nadat we klaar waren met eten leek het alsof we nauwelijks iets hadden gehad. Alle schalen waren bijna net zo vol als toen we aan tafel gingen. Gelukkig vonden we genade in de ogen van onze gulle gastvrouw en werden we niet gedwongen alle schalen leeg te eten zoals het Egyptische gastvrijheid betaamd.
Dit is iets dat we zeker zullen missen, de hartelijkheid en gastvrijheid van Egyptenaren. We zullen proberen iets van deze goede gewoonten mee te nemen naar Nederland en Canada. Wellicht hebben we hiervoor nog een plekje in onze koffers, als we die plastic piramides en papirus posters achterlaten.
Lees verder..
Subscribe to:
Posts (Atom)
Posts
