Soms wens je wel eens dat de resultaten van ons werk hier wat meeslepender en dramatischer waren; ingrijpende veranderingen in mensenlevens of zichbare verbetering van de leefomgeving hier. Regelmatig bestaat ons werk uit het rechtzetten van problemen tussen mensen die moeilijk kunnen samenwerken. Net na we terug waren uit Canada ontstond er een probleem met een voorganger van de grootste protestantse kerk hier in Cairo. Deze gemeente doet geweldig goed werk en veel mensen vinden via deze kerk hun weg naar God. Maar tijdens dit verschil van inzicht verbaasde ik me over de kinderachtige manier waarop zo’n predikant met een probleem omgaat. Ik heb het er niet over wie nu ‘het gelijk’ aan zijn zijde heeft maar de manier waarop je als volwassen mensen met een conflict omgaat. Of dit nu cultureel is weet ik niet maar het maakt het voor mij soms moeilijk om positief te blijven. Uiteindelijk komt het er op neer dat de man zo veel mogelijk invloed en controle naar zichzelf en zijn club toe wil trekken.
Ook Claudette worstelt vaak met de eindeloze conflicten die haar Sudanese staf heeft met hun Egyptische collega’s en met elkaar. Afgelopen week werd de hoofdmeester van de school waar ze bij betrokken is, bedreigd door mannen met messen omdat hij een lid van hun stam niet goed behandeld zou hebben. Zou het leven niet veel makkelijker zijn als dit soort mensenlijke conflicten niet voortdurend roet in het eten gooien? Wij zijn gewend dat je mensen in principe vertrouwd totdat ze het tegendeel bewijzen. Hier geldt meestal het omgekeerde, vertrouw alleen mensen die tot jouw ‘kring’ behoren: familie, vriende, kerkgenoten of collega’s. Mensen van een andere religie of huiskleur vallen bij voorkeur af, hoewel Westerlingen meestal een soort bevoorrechte status genieten.
Onlangs heb ik van een vriendin het boek “Geheime Gelovigen” van Anne van der Bijl gekregen. Dit spreekt me wel aan. Het laat een heel andere kant zien van mensen in het Midden Oosten. Blijkbaar is het mogelijk dat mensen echt veranderen en ook over cultuurbepaalde struikelblokken heenstappen die zo vaak in de weg staan van echte bewogenheid met anderen. Ik werk dagelijks met plaatselijke Christenen hier en soms schrik ik van de bekrompen houding van mensen ten opzichte van anderen die hulp nodig hebben. Zolang men het met de eigen familie en vrienden maar gezellig heeft.. Gelukkig geldt dit niet voor iedereen en daar gaat het boek over. Er zijn blijkbaar ook mensen die hun eigen geluk en leven op het spel willen zetten voor anderen. Het is bemoedigend dat dit niet alleen voor jihadies geldt.
Afgelopen week heeft de geheime politie een jongen voor enkele dagen gevangengezet die protesteerde vanwege de toestand in Gaza. Hij riep Egypte op om de mensen op humanitair gebied te helpen. Deze zoon van een Egyptsiche vader en Duitse moeder heeft zijn inzet met een paar dagen gevangenis moeten bekopen, zonder vonnis of uitleg. Egypte wil graag vooraan aan de onderhandelingstafel zitten maar oproepen om mensen te helpen, dat wordt niet getolereerd.
Gisteravond hadden we een vriend op bezoek die leiding geeft aan een organisatie die locale zendelingen toerust. Hij en zijn vrouw hebben we in Egypte leren kennen maar tegenwoordig wonen ze in Spanje. Ze helpen locale mensen om er op uit te trekken met de blijde boodschap. Het mooie is dat dit geweldig effectief is. Er worden duizenden bereikt door mensen die hun taal spreken en hun cultuur delen, tegen een fractie van wat het kost om een Westerling te sturen. Hij vertelde hoe hun werk langzaam groeit en dat er kerken gebouwd worden op plekken waar 30 jaar terug vrijwel geen gelovigen waren. Dit geeft een mens weer moed.
Lees verder..
14 February, 2009
03 February, 2009
3 februari 2009 | dagboek #48
Afgelopen middag had ik samen met mijn collega Fadi een online meeting met Fiona in Montreal, Gwen ergens in de VS en Agden in Noorwegen. Het laatste drietal keek mee op het computerscherm van Fadi naar de uitleg van een website systeem dat we voor hun IT bedrijf willen gebruiken. Door middel van headsets of een telefoonlijn konden we met elkaar praten en af een toe kreeg ik een berichtje via Skype van Fiona met aanvullende instructies. Daar zaten we dus met mensen op 4 verschillende locaties in verschillende tijdzones; bij Fiona was het nog vroeg in de morgen terwijl het bij ons halverwege de middag was. Als dat geen outsourcing is.
Het bedrijf waar we mee in contact zijn, is gevestigd in Noorwegen maar heeft medewerkers verspreid over verchillende landen. Het is een IT bedrijf en sommige programmeeropdrachten worden uitbesteed aan freelancers in India terwijl sommige consultancyopdrachten in de VS worden uitgevoerd. Mijn link is Fiona, een vriendin uit Montreal. Zij en haar man hebben 6 jaar in India gewerkt met de organisatie waar wij ook door uitgezonden zijn. Zij werkte daar met een Zweedse IT firma die vanuit India werkt. Ze werkt nu in Montral als bedrijfsconsultant en zodoende raakte ze betrokken bij dit bedrijf die hun website graag willen vernieuwen. Vorige week stuurde ze me een berichtje via Skype en zodoende zaten we vanmiddag met elkaar te praten.
Het blijft me fascineren hoe dit allemaal werkt. Het voelt vreemd om een meeting te hebben met mensen die je wel hoort maar niet ziet. Ik ben net bezig in een boek van Thomas Friedmann, The World is Flat. Deze Amerikaanse journalist beschrijft hoe de ontwikkelingen in communicatie techniek zoals email, internet en snelle verbindingen de wereld ‘platter’ hebben gemaakt door mensen als het ware dichter bij elkaar te brengen, zowel in afstand en tijd alsook in verhoudingen. Iedereen met toegang tot deze media kan informatie zoeken, communiceren en publiceren zonder de grote drempels die hier 20 jaar geleden voor waren. Dit merk je vooral wanneer je in een ander land woont en je werk contacten over de grens met zich meebrengt. Zonder internet en email is dit bijna niet voor te stellen. Ik kan me nog goed herinneren hoe een telefoontje vanuit mijn studentenkamer in Leiden naar Equador werd afgestraft met een beste telefoonrekening. Nu praten we bijna dagelijks met familie in het buitenland zonder ons zorgen te maken over de kosten. En je kunt elkaar zelfs zien!
We raken er aan gewend maar nu ik er zo over nadenk is het toch wel verbazend. Terwijl ik dit zit te typen geeft Claudette een cursus op haar werk. Ze vertelde me dat er zo’n 10 mensen meedoen met de cursus en de deelnemers komen uit een bonte variate van landen: Egypte, Sudan, Ethiopie, Eritrea, Iraq en Australie terwijl Claudette uit Canada komt.
Zo’n mix van nationaliteiten brengt ook wel de nodige problemen en misverstanden met zich mee. Vaak denk je iemand te begrijpen maar blijken alleen de woorden overeen te komen maar de betekenis een heel andere te zijn. Gelukkig wordt het beter als je elkaar beter leert kennen. Soms moet er een probleem ontstaan voordat dit soort miscommunicatie duidelijk wordt. In mijn geval, ik verwacht meestal directe actie als ik iets aan een medewerker vraag. Voor een Egyptenaar is dit niet vanzelfsprekend. Ze zullen ‘Ja’ zeggen en vervolgens wachten op nadere instructies, terwijl ik dacht dat de opdracht duidelijk was en meteen uitgevoerd zou worden. Ik heb geleerd duidelijk te zijn over wanneer ik iets verwacht en de deur open te houden voor vragen wanneer iets niet duidelijk is. Maar tegenwoordig heb ik meer misverstanden met mijn Nederlandse collega’s dan met de mensen hier. Wanneer je alleen maar communiceert via email kan het zelfs tussen landgenoten behoorlijk verwarrend worden. Contact met mensen van vlees en bloed blijft wellicht toch de beste methode. Tot ziens!
Lees verder..
Het bedrijf waar we mee in contact zijn, is gevestigd in Noorwegen maar heeft medewerkers verspreid over verchillende landen. Het is een IT bedrijf en sommige programmeeropdrachten worden uitbesteed aan freelancers in India terwijl sommige consultancyopdrachten in de VS worden uitgevoerd. Mijn link is Fiona, een vriendin uit Montreal. Zij en haar man hebben 6 jaar in India gewerkt met de organisatie waar wij ook door uitgezonden zijn. Zij werkte daar met een Zweedse IT firma die vanuit India werkt. Ze werkt nu in Montral als bedrijfsconsultant en zodoende raakte ze betrokken bij dit bedrijf die hun website graag willen vernieuwen. Vorige week stuurde ze me een berichtje via Skype en zodoende zaten we vanmiddag met elkaar te praten.
Het blijft me fascineren hoe dit allemaal werkt. Het voelt vreemd om een meeting te hebben met mensen die je wel hoort maar niet ziet. Ik ben net bezig in een boek van Thomas Friedmann, The World is Flat. Deze Amerikaanse journalist beschrijft hoe de ontwikkelingen in communicatie techniek zoals email, internet en snelle verbindingen de wereld ‘platter’ hebben gemaakt door mensen als het ware dichter bij elkaar te brengen, zowel in afstand en tijd alsook in verhoudingen. Iedereen met toegang tot deze media kan informatie zoeken, communiceren en publiceren zonder de grote drempels die hier 20 jaar geleden voor waren. Dit merk je vooral wanneer je in een ander land woont en je werk contacten over de grens met zich meebrengt. Zonder internet en email is dit bijna niet voor te stellen. Ik kan me nog goed herinneren hoe een telefoontje vanuit mijn studentenkamer in Leiden naar Equador werd afgestraft met een beste telefoonrekening. Nu praten we bijna dagelijks met familie in het buitenland zonder ons zorgen te maken over de kosten. En je kunt elkaar zelfs zien!
We raken er aan gewend maar nu ik er zo over nadenk is het toch wel verbazend. Terwijl ik dit zit te typen geeft Claudette een cursus op haar werk. Ze vertelde me dat er zo’n 10 mensen meedoen met de cursus en de deelnemers komen uit een bonte variate van landen: Egypte, Sudan, Ethiopie, Eritrea, Iraq en Australie terwijl Claudette uit Canada komt.
Zo’n mix van nationaliteiten brengt ook wel de nodige problemen en misverstanden met zich mee. Vaak denk je iemand te begrijpen maar blijken alleen de woorden overeen te komen maar de betekenis een heel andere te zijn. Gelukkig wordt het beter als je elkaar beter leert kennen. Soms moet er een probleem ontstaan voordat dit soort miscommunicatie duidelijk wordt. In mijn geval, ik verwacht meestal directe actie als ik iets aan een medewerker vraag. Voor een Egyptenaar is dit niet vanzelfsprekend. Ze zullen ‘Ja’ zeggen en vervolgens wachten op nadere instructies, terwijl ik dacht dat de opdracht duidelijk was en meteen uitgevoerd zou worden. Ik heb geleerd duidelijk te zijn over wanneer ik iets verwacht en de deur open te houden voor vragen wanneer iets niet duidelijk is. Maar tegenwoordig heb ik meer misverstanden met mijn Nederlandse collega’s dan met de mensen hier. Wanneer je alleen maar communiceert via email kan het zelfs tussen landgenoten behoorlijk verwarrend worden. Contact met mensen van vlees en bloed blijft wellicht toch de beste methode. Tot ziens!
Lees verder..
Subscribe to:
Posts (Atom)
Posts
