Tussen twee grenzen

Vandaag kregen we een mailtje van een neef van Claudette die voor een vergelijkbaar dilemma staat samen met zijn Mexicaanse vrouw. Ze zijn een aantal maanden eerder getrouwd dan wij en hebben sinds 2005 in Mexico stad gewoond. Zij is de dochter van een steenrijke Mexicaanse vastgoedtycoon. Samen hebben ze de afgelopen jaren een hotel gestart aan de Mexicaanse kust.

De straten van Mexico-stad zijn geen veilige plaats en zeker niet wanneer je meer geld hebt dan de gemiddelde stadsbewoner. De angst voor weer een beroving en een constant gevoel van onveiligheid heeft ze doen besluiten om het land van taco's en tequila te verlaten voor Canada. Wellicht was de varkersgriep de laatste druppel... In ieder geval zijn ze vorige week in hun luxe BMW terreinwagen van Mexico naar de Canadese grens gereden. Het plan was om naar Vancouvcer te gaan en om hier naar werk te zoeken.

Bij de grens bleek echter dat hun auto, luxe BMW of niet, niet aan de Canadese vereisten voldoet zodat de auto de grens niet over mocht. Dit was een teleurstelling. Gelukkig konden ze in New York terecht waar ze nu zijn en zich beraden op wat te doen. Blijkbaar heeft het voorval ze zo van hun stuk gebracht dat ze twijfelen over het besluit om naar Vancouver te gaan en ze overwegen om in the 'Big Apple' te blijven. Hun voornaamste reden is omdat er goede dokters zouden zijn. Zij heeft twee of drie keer een miskraam gehad en wil graag weten wat er precies aan de hand kan zijn. Aan de andere kant beseffen ze dat mogelijkheden voor werk erg beperkt zijn vanwege de financiele malaise.

Hij schreef in een email dat ze iedere twee dagen hun plannen herzien en niet goed weten wat te doen. Ik kan me goed voorstellen dat het moeilijk is besluiten te nemen wanneer je zo weinig zekerheden hebt wat de toekomst betreft. In hun geval zijn de ouders bijzonder ongelukkig met hun sprong in het onbekende. Hij is Canadees maar zijn ouders zijn twee jaar geleden naar Mexico verhuist om daar van de zon en hun pensioen te genieten. En Mexicaanse familiebanden zijn minstens zo sterk als hier in Egypte en haar vader was allerminst gelukkig om zijn 'kleine meisje' te zien vertrekken naar een onzekere toekomst.

Ze hebben in ieder geval nog hun hotel. Zij zal iedere maand terugreizen om polshoogte te nemen en haar familie te bezoeken. Wij hopen dat Ian en Clemen snel een besluit kunnen nemen over hun toekomst en dat ze beiden een goede baan zullen vinden in hun nieuwe of vertrouwde vaderland. Misschien komen we wel op dezelfde plek te wonen in Canada. Wie weet...