Pech in de woestijn

Nog een verhaaltje over de woestijn. Vorige week gingen we met Claudette's broer en schoonzus en hun kleintje een weekje naar Dahab aan de Rode Zee. We hadden een klein busje gehuurd om van Cairo naar Dahab te gaan dwars door de Sinai woestijn. De weg begint vlak naast onze flat en komt uit op de tunnel onder het Suez kanaal door vanwaar de weg zich door de woestijn heen slingert.

Een uur nadat we de tunnel gepasseerd waren zagen we dat de achterbumper aan de rechterkant een beetje los was gegaan. Wij stopten en probeerden de zaak weer op zijn plaats te krijgen. Maar na twee minuten rijden raakte het weer los. Omdat het niet al te erg leek besloten we door te rijden. Er was ook weinig anders dat we konden doen zonder gereedschap, midden in de woestijn. Een kwartiertje later bereikten we een klein
bedoeinendorp waar we stopten voor een bezoekje aan het toilet van een restaurant. Er waren een paar winkeltjes die koekjes, chips en drankjes verkochten maar geen garage waar we de bumper konden repareren. Dus gingen we weer op pad. Na een paar minuten rijden kwam de bumper weer los en wij dachten: 'Het zal wel los lopen'. Dit keer echter werd de hele zaak losgetrokken door de zijwind van een passerende vrachtauto.

Gelukkig waren we vlakbij een bushalte annex parkeerplaats waar we ons busje parkeerden om de schade op te nemen. Het bleek dat de zaak nog aan een schroef vasthing zodat er weinig anders opzat dan de hele bumper los te halen. Omdat we de auto niet wilden beschadigen hielden we een passerende vrachtauto aan om te vragen om gereedschap. De trucker die stopte bleek heel behulpzaam te zijn en in het bezit van de juiste
schroefendraaier om de laatse bout los te maken. Na enkele minuetn stopte er nog een vrachtwagen die wel wat zag in een gezellig samenzijn met een paar gestrande buitenlanders. Na het opwarmen van een keteltje water zaten we met zijn allen aan de thee. Ozne truckervrienden bleken uit Jordanie en Syrie te komen en waren op weg naar Cairo. Dit verzachte onze frustratie over het oponthoud. Na het drinken van de thee kregen we nog een blikje sap aangeboden en een eindeloze voorraad koekjes: Arabische gastvrijheid langs de weg.

Met onze verhuurvrienden was het lastiger zakendoen. Die drongen er op aan dat we de afgevallen bumper mee zouden nemen. Geen eenvoudige zaak met een afgeladen busje met tassen en twee babies. Gelukkig mochten we het geval bij het eerstvolgende tankstation afleveren om opgehaald te worden voor reparatie. Dit bleek niet al te ver rijden te zijn, zodat we maar kort in onze benarde positie in het busje gepropt zaten. Na het afleveren van de bumper bij een soort dorpje met een ambulancestop ginger we weer op pad. DIt keer zonder verdere onderdelen te verliezen en kort na zonsondergang kwamen we in Dahab waar we de rest van de week konden bijkomen van onze avonturen in de woestijn.