Weg van Bagdad

In onze kerk zijn we bevriend geraakt met een Iraaks echtpaar en hun moeder; Ban en Tarek en Ban d'r moeder, Bushara. Zij zijn in 2006 uit Irak gevlucht en leven sindsdien in Egypte. Omdat ze Christenen zijn is het niet aantrekkelijk om terug te gaan naar hun huis in Bagdad. Al neemt het geweld tussen Islamitische groepen af, aanslagen op Christenen lijken alleen maar toe te nemen. Ze kunnen in Cairo het nieuws uit Irak goed volgen via verschillende satteliet kanalen en internet. Regelmatig horen ze over bomaanslagen op kerken of vermoorde Christenen. Gisteren is de man van een nicht overleden door een bomaanslag op een kerk.

Ze willen graag naar Canada. Claudette heeft hen een tijdje terug geholpen met het invullen van immigratiepapieren. Onze thuiskerk in St Catharines was bereid deze familie te sponseren om hen tijdens de eerste paar jaar in Canada op weg te helpen maar na alle werk dat ging zitten in het invullen van de papieren bleek hun positie niet hopeloos genoeg om voor vluchtelingenstatus in aanmerking te komen. Dat was een grote teleurstelling. In Egypte hebben ze geen officiele status en pogingen om te immigreren naar Dubai, waar een zus van Ban woont, hebben ook niets uitgehaald.

Er woont een zus van Bushara (Ban d'r moeder) in Canada maar die is niet bereid om als sponsor op te treden zodat ze via een regeling voor families zouden kunnen emigreren. Kun je je voorstellen hoe het is als je niet naar je eigen land terug kan en je eigen familie je laat zitten? In Cairo hebben ze het niet echt makkelijk; Egyptisch Arabisch is behoorlijk verschillend van de Iraakse variant en de cultuur is ook behoorlijk verschillend. Voor ons lijkt het allemaal één pot nat maar zij voelen zich vreemd en ongemakkelijk.

Maar gelukkig lijkt er licht aan het eind van de tunnel. Vandaag zagen we Ban en Bushara in de kerk en ze vertelden met tranen in de ogen dat de vluchtelingenorganisatie van de VN ze had uitgenodigd voor een gesprek. Dit is nog geen garantie dat ze naar een veilig land kunnen, maar in ieder geval een sprankje nieuwe hoop, voldoende om het weer even uit te houden.