Naadloos Verhuizen

Nu het moment dichterbij komt dat we Egypte gaan verlaten zijn we gaan nadenken over de praktische kanten van verhuizen. Claudette had een paar weken geleden horrorverhalen gehoord over mensen die het land verlaten en proberen hun spullen te verkopen; onbekenden aan de deur en grijpgrage vrienden die het vreselijk vinden dat je hen verlaat maar wel graag je spullen overnemen voor een boterzacht prijsje.

Je staat er verstelt van hoeveel je wel niet verzamelt na een paar jaar. We kwamen met een paar koffers aan en nu moeten we het meerendeel van onze spullen achterlaten wanneer we op het vliegtuig stappen. De flat die we huren kwam zonder meubilair, in tegenstelling tot wat gebruikelijk is voor expats, zodat we een hele verzameling meubilair hebben waar we nu weer van af moeten.

Kort nadat we hierover begonnen na te denken kregen we een emailtje van een stel dat we nog kennen van een paar jaar terug die interesse toonden in het overnemen van onze flat en ons meubilair. Zij zijn nu in Australie en hebben een dochtertje ongeveer zo oud als Naomi, dus dat leek prima uit te komen. Ze hopen in september naar Egypte te komen. Maar nadat we foto’s en een plattegrond hadden gestuurd kregen we tot ons verdriet toch een mailtje dat ze liever zelf op zoek gaan naar een flat en geen interesse meer hadden in de rest van onze spullen, behalve in de gratis box en kinderstoel. Dat was even slikken en we probeerden ons al mentaal voor te bereiden op drommen Egyptenaren op koopjesjacht door ons huis.

Vorig jaar hadden we voor 2 of 3 dagen een Amerikaans stel te logeren met een dochterje van een jaar. Ze zouden eigenlijk ergens anders logeren maar hier was wat tussen gekomen. Los van het feit dat de baby met een soort spuit gevoed werd, tot ontsteltenis van Claudette, genoten we van hun gezelschap. Twee weken terug hoorde ik dat dit stel heeft besloten in augustus naar Egypte te komen om hier te komen wonen. Ze hadden ons verteld dat ze bij voorkeur in een groene buitenwijk van Cairo wilden wonen maar ik dacht: “Laat ik het toch maar proberen”. En ja hoor, twee dagen later belde Randy vanuit de VS om te vragen of de flat nog beschikbaar was. We durfden het bijna niet te vragen, maar ze willen ook alle spullen in de flat overnemen. Zelfs de auto kan zich verheugen in de interesse van Randy. Die paar deukjes neemt hij op de koop toe.

Dat scheelt ons een hoop ongewenste aanloop van plaatselijke koopjesjagers. En dat is een hele opluchting.