Op weg terug van een uitje met de kerk reden er twee dames met ons mee, Latifa uit Nigeria en Jane van de Filipijnen. We hadden op een uurtje rijden van Cairo een dagje doorgebracht op een boerderij met mangobomen, groen gras en een zwembad. Al rijdend vertelde Jane dat ze al dertien jaar in Egypte is. Haar dochtertje lag te slapen in haar armen na lekker rondgedarteld te hebben in het water.
Ze zei: “Ik ben getrouwd met een Moslim en als ik terugkijk weet ik dat dit een foute beslissing is geweest.” Haar man werkt niet en heeft inmiddels, naast haar, een jongere Filipijnse getrouwd. Jane mag voor de huur en het eten zorgen. Graag zou ze wegvluchten maar haar echtgenoot heeft de beide paspoorten van haar dochtertje van haar afgenomen. Hij wil niet van haar scheiden maar doet geen pogingen om werk te vinden om beter voor zijn gezin te kunnen zorgen. In het weekend is hij bij zijn 'andere' vrouw maar door de week is hij thuis om op het dochtertje te passen als Jane aan het werk is.
Ze is huishoudster bij een Nederlands echtpaar waarvan de man bij Shell werkt. Jane hoopt dat ze op een onbewaakt ogenblik de paspoorten van haar dochtertje kan terugpakken en wegvluchten naar de Filipijnen. “Ik moet sterk zijn en hopen dat ik eens terug kan gaan.” Weg van Egypte, een land dat ze is gaan haten en waar mensen wonen die ze niet vertrouwt.
18 July, 2009
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment