Dagje woestijn

Afgelopen week ben ik een dagje de woestijn ingegaan. Om alleen te zijn met mijn gedachten en met God. In Cairo hoef je niet ver te gaan om de wildernis op te zoeken; zodra je buiten de stad bent is het een grote kale woesternij met stenen en rotsen: Wadi Degla. Als je goed kijkt zie je af en toe een uitgedroogde struik. "Een ideale plek om nergens door afgeleid te worden en om rustig je gedachten op een rijtje te zetten", dacht ik. Het enige dat me wel afleide was de dorst. Ik had weliswaar twee flesjes water meegenomen en vooraf flink wat gedronken, maar voor een dagje woestijn bleek dit niet voldoende. Wanneer je in de zon loopt zonder een schaduw, heb je heel wat water nodig. Je zweet je het apenzuur. Aan de andere kant is dit ook een deel van de ervaring. Je voelt je op jezelf teruggeworpen. Thuis gaan mijn gedachten uit naar kofffie en koekjes maar in de hitte van de woestijn denk je maar aan 1 ding: water. Ik had verwacht dat het eenvoudig zou zijn om je te concentreren op je gedachten maar de woestijn biedt meer afleiding dan je verwacht en ik was meest bezig met bepalen welke richting ik uit zou gaan.

Wanneer ik even ging zitten onder een overhangd stuk rots ging het beter om me te concentreren. Na een slok water kon ik mijn gedachten bepalen bij onze toekomstplannen. Ik bedacht me dat onze levensweg op dit moment ook een beetje op een pad in de woenstijn lijkt: het lijkt in een onbepaalde richting te gaan zonder duidelijk eindstation. Gelukkig weten we ook dat we niet alleen reizen. Onze Hemelse Vader gaat met ons mee en Hij stuurt met regelmaat mensen op ons pad om te helpen of om ons de juiste richting te wijzen.

Op de weg terug kwam ik er achter dat er mensen in de woestijn wonen. Ergens onder een overhangd stuk rots had iemand een matras neergelegd en wat spulletjes zoals water en een pot om thee te zetten. De persoon die hier verblijf hield was niet aanwezig maar eerder had ik iemand op een oranje JAWA motor voorbij zien komen. Wellicht was hij de bewoner van dit onderkomen. Voor de rest ben ik alleen twee hagedisjes tegengekomen. Dus als je voor de rust komt is deze woestijn, vlak buiten Cairo, een ideale plaats. Het is een verademing om even helemaal geen mensen om je heen te hebben. Je hoeft je echter maar om te keren om er aan herinnerd te worden dat je nog steeds heel dicht bij Cairo bent. Vanaf een hoger gelegen deel van de wadi zie je de hoge torenflats langs de Nijl en de volgepropte wijken waar de gebouwen wel heel dicht op elkaar staan.

Het beklemmende gevoel dat je soms krijgt in de drukke starten van Cairo zullen we niet missen maar het is me duidelijk geworden dat om mijn gedachten op een rijtje te krijgen het niet zoveel uitmaakt of ik nu in een drukke stad ben of een kale woesternij. Wellicht helpt het als er gras zou groeien..