27 maart 2009 | dagboek #50

Iedereen heeft zo zijn eigen verwachtingen van de toekomst. Sommigen zoeken geluk, wat dat ook mag zijn, anderen zekerheid en weer anderen avontuur of een nieuwe uitdaging. Vandaag dacht ik over het verschil tussen de toekomstplannen van Claudette en mij en Ingy, een programmeur bij ons op het werk.

Het speelde al eerder maar afgelopen week ging de kogel door de kerk, Ingy gaat ons verlaten voor een baan bij de overheid. Dit is jammer voor ons omdat ze een bekwame internetspecialist is. Ze is bij mij komen werken toen we nog in de Free Zone zaten met 4 man in een kleine kamer in een half afgebouwd kantoorpand. De afgelopen twee jaar heeft ze zich ontwikkeld tot een specialist op het gebied van het CMS programma waar we mee werken. Ze is iemand die zich in een probleem vastbijt en niet loslaat totdat ze een oplossing heeeft gevonden. Dit is een zeldzame eigenschap bij Egyptenaren. Daarnaast is ze een harde werker en een toegewijde kracht. En ze heeft het prima naar haar zin bij ons. Ze zat met tranen in haar ogen bij mijn bureau toen ze me vertelde dat ze ons ging verlaten.

Het lastige is echter dat haar ouders zich zorgen maken over haar toekomst. Zij zien haar het liefst werken bij de overheid waar de kans om haar baan te verliezen in hun ogen niet bestaat, in tegenstelling tot een klein bedrijfje als het onze. Daarnaast krijg je van de overheid een pensioentje, iets dat veel commerciele bedrijven niet doen. Met andere woorden, werken bij de overheid staat gelijk aan zekerheid. Hier staat echter tegenover dat het salaris minder dan de helft is van wat ze bij ons verdiend en geen van de extra’s heeft zoals een 13e maand en reiskostenvergoeding. Ook is het een stuk verder reizen voor haar en werken in een minder prettige omgeving. Voor Egyptische Christenen maakt het een groot verschil om in een bedrijf te werken met andere geloofsgenoten.

Ondanks pogingen van mij, haar collega’s en onze HR manager is ze toch bezweken voor de druk van haar thuisfront. Dat is begrijpelijk. Voor een Egyptisch, ongetrouwd meisje is het belangrijk om de wensen van haar ouders te respecteren. Aan de ene kant zal het haar, of in ieder geval haar ouders, het idee geven van zekerheid terwijl het aan de andere kant het opgeven van een vertrouwde werkplek is met vertrouwde collega’s.

Claudette en ik staan ook voor een beslissing over onze toekomst. Wij hebben wel wat dingen gemeen met Ingy maar er zijn ook verschillen. Wij hebben besloten om Egypte eind dit jaar te verlaten. Het is nog niet duidelijk waar we precies naar toe zullen gaan en wat we gaan doen dus wat dat betreft verkeren we nog in het onzekere. Wel weten we dat we met wat minder verschillende aanspreekpunten en organisatie te maken willen hebben dan nu. Door IS worden we ‘uitgeleend’ aan de groep waar we werken die ons weer onderbrengt in een aparte afdeling, of bedrijf in mijn geval. Dat zijn dus al 3 instanties per persoon. Daarnaast hebben we een thuisfront en kerken in Nederland en Canada waar we contacten mee onderhouden. Al met al telt dit aardig op. Dit zouden we graag wat meer recht-toe-rechtaan willen om het wat minder ingewikkeld te maken.

Een ander punt is dat ik graag in hulpverlening aan de allerarmsten wil werken. Dit mis ik in mijn huidge werk. Omdat Claudette veel met Afrikanen werkt zitten we te denken over werken in Afrika met een hulpverleningsoragnisatie voor 1 of 2 jaar. Hier zijn we serieus over aan het bidden. We hebben al met een organisatie gepraat en verschillende mensen die in Afrika werken om een duidelijk beeld te krijgen. Het is goed mogelijk dat we alsnog terugschrikken voor malaria en gegrilde springkanen en in Holland of Canada belanden maar vooralsnog bekijken we of Afrika een realistische optie is.