14 februari 2009 | dagboek #49

Soms wens je wel eens dat de resultaten van ons werk hier wat meeslepender en dramatischer waren; ingrijpende veranderingen in mensenlevens of zichbare verbetering van de leefomgeving hier. Regelmatig bestaat ons werk uit het rechtzetten van problemen tussen mensen die moeilijk kunnen samenwerken. Net na we terug waren uit Canada ontstond er een probleem met een voorganger van de grootste protestantse kerk hier in Cairo. Deze gemeente doet geweldig goed werk en veel mensen vinden via deze kerk hun weg naar God. Maar tijdens dit verschil van inzicht verbaasde ik me over de kinderachtige manier waarop zo’n predikant met een probleem omgaat. Ik heb het er niet over wie nu ‘het gelijk’ aan zijn zijde heeft maar de manier waarop je als volwassen mensen met een conflict omgaat. Of dit nu cultureel is weet ik niet maar het maakt het voor mij soms moeilijk om positief te blijven. Uiteindelijk komt het er op neer dat de man zo veel mogelijk invloed en controle naar zichzelf en zijn club toe wil trekken.

Ook Claudette worstelt vaak met de eindeloze conflicten die haar Sudanese staf heeft met hun Egyptische collega’s en met elkaar. Afgelopen week werd de hoofdmeester van de school waar ze bij betrokken is, bedreigd door mannen met messen omdat hij een lid van hun stam niet goed behandeld zou hebben. Zou het leven niet veel makkelijker zijn als dit soort mensenlijke conflicten niet voortdurend roet in het eten gooien? Wij zijn gewend dat je mensen in principe vertrouwd totdat ze het tegendeel bewijzen. Hier geldt meestal het omgekeerde, vertrouw alleen mensen die tot jouw ‘kring’ behoren: familie, vriende, kerkgenoten of collega’s. Mensen van een andere religie of huiskleur vallen bij voorkeur af, hoewel Westerlingen meestal een soort bevoorrechte status genieten.

Onlangs heb ik van een vriendin het boek “Geheime Gelovigen” van Anne van der Bijl gekregen. Dit spreekt me wel aan. Het laat een heel andere kant zien van mensen in het Midden Oosten. Blijkbaar is het mogelijk dat mensen echt veranderen en ook over cultuurbepaalde struikelblokken heenstappen die zo vaak in de weg staan van echte bewogenheid met anderen. Ik werk dagelijks met plaatselijke Christenen hier en soms schrik ik van de bekrompen houding van mensen ten opzichte van anderen die hulp nodig hebben. Zolang men het met de eigen familie en vrienden maar gezellig heeft.. Gelukkig geldt dit niet voor iedereen en daar gaat het boek over. Er zijn blijkbaar ook mensen die hun eigen geluk en leven op het spel willen zetten voor anderen. Het is bemoedigend dat dit niet alleen voor jihadies geldt.

Afgelopen week heeft de geheime politie een jongen voor enkele dagen gevangengezet die protesteerde vanwege de toestand in Gaza. Hij riep Egypte op om de mensen op humanitair gebied te helpen. Deze zoon van een Egyptsiche vader en Duitse moeder heeft zijn inzet met een paar dagen gevangenis moeten bekopen, zonder vonnis of uitleg. Egypte wil graag vooraan aan de onderhandelingstafel zitten maar oproepen om mensen te helpen, dat wordt niet getolereerd.

Gisteravond hadden we een vriend op bezoek die leiding geeft aan een organisatie die locale zendelingen toerust. Hij en zijn vrouw hebben we in Egypte leren kennen maar tegenwoordig wonen ze in Spanje. Ze helpen locale mensen om er op uit te trekken met de blijde boodschap. Het mooie is dat dit geweldig effectief is. Er worden duizenden bereikt door mensen die hun taal spreken en hun cultuur delen, tegen een fractie van wat het kost om een Westerling te sturen. Hij vertelde hoe hun werk langzaam groeit en dat er kerken gebouwd worden op plekken waar 30 jaar terug vrijwel geen gelovigen waren. Dit geeft een mens weer moed.