11 januari 2009 | dagboek #47

Na onze omzwervingen in Nederland en Canada zijn we op 7 januari weer teruggekomen in Egypte. We hebben genoten van alle bezoekjes en het weerzien van familie en vrienden maar we zijn ook blij weer in ons eigen bed te kunnen slapen.

De tweede dag dat we terugwaren kwam onze hulp langs om schoon te maken. Ze had ons bij onze thuiskomst verrast met de kerstdecoraties die ze overal had opgehangen en een koelkast vol met eten. We waren blij haar weer te zien en tussen het werken door maakte Claudette een praatje met haar.

Kort nadat wij vertrokken waren bleek zij een ongeluk gehad te hebben. Ongeveer een jaar geleden was ze begonnen een zwart gewaad te dragen waarbij alleen haar gezicht zichtbaar is. Nu blijkt dit niet ongevaarlijk te zijn. Doordat deze gewaden iets over de grond slepen was de slip bij het oversteken in een autowiel terecht gekomen en was ze gevallen en had een arm gebroken. Terwijl ze op de grond lag werd haar handtas gestolen. Ze werd door omstanders naar een ziekenhuis gebracht waar foto’s werden gemaakt en haar arm werd verbonden. Toen het op betalen aankwam had ze echter geen geld omdat dit in haar handtas zat. Ook kon ze haar man niet bellen omdat de telefoon ook in de gestolen tas zat. Geen nood, de doktor wilde ook wel genoegen nemen met haar trouwringen en vroeg haar hoeveel deze waard waren. Hij had ze zelfs al van haar vinger af gehaald! Nu laat onze hulp niet met zich spotten en ze was zeker niet van plan haar ringen af te staan.

Uiteindelijk kon ze een verpleegster bereid vinden haar man te bellen. Ze was nu al bijna een dag van huis en haar familie maakte zich inmiddels flink zorgen. Toen haar man aankwam was die niet blij met het ziekenhuis en werd besloten naar een ander ziekenhuis te gaan. Daar wilden ze dezelfde foto’s nog een keer maken, terwijl je in Egypte altijd je rontgenfoto’s zelf meekrijgt, dus of dit nu echte verbetering was of weer een plek waar men aan nietsvermoedende patienten zoveel mogelijk probeerd te verdienen.

Gelukkig is het allemaal redelijk goed afgelopen en is haar arm weer behoorlijk genezen. Ze draagt nu echter geen zwarte gewaden maar. Daar wilde Mohamed niets meer van weten. De reden waarom ze begon met het dragen van deze ondingen is echter een hele interessante. Ze vertelde Claudette dat ze ongeveer een jaar geleden begon om kerkdiensten te bezoeken. Door de omgang met gelovige buitenlanders bij wie ze schoonmaakte en op de kinderen paste was ze onder de indruk gekomen van het geloof in Jezus. De manier waarop deze mensen leefden en met haar omgingen stond in scherp contrast tot sommige van de streng gelovige moslimvrouwen voor wie ze werkte en die haar als vuil behandelden.

Het verdrietige is dat veel kerken erg bang zijn voor Moslims die hun diensten bezoeken omdat ze geen problemen willen met de overheid. Ook in dit geval werd onze vriendin gevraagd om de samenkomsten niet meer te bezoeken en haar werd aangeraden haar geloof in Jezus niet in het openbaar te laten blijken. Om iedere verdenking tegen te gaan adviseerde men haar in plaats van een gewone jurk met sluier de zwarte variant te gaan dragen zoals streng gelovige moslims dat doen.

Onze hulp is een hele goedlachse dame waar we behoorlijk aan gehecht zijn geraakt. Claudette kijkt af en toe samen met haar naar DVD’s met programma’s van mijn werk. Hierdoor kan ze toch meer groeien in haar geloof. Het is verdrietig dat er geen vrijheid is in dit land. We zouden het haar van harte gunnen.