Dit weekend is het pasen in Egypte. En omdat deze maandag ook het Sham-el-Nasseem feest wordt gevierd, hebben we een extra lang weekend. Sham-el-Nasseem staat voor “het opsnuiven van de bries”. Dit is een voorjaarsfeest dat teruggaat tot de tijd van de farao’s. Met viert dit door massaal de frisse lucht op te zoeken. Overal waar maar een strookje groen is, gaan mensen lekker zitten genieten van de buitenlucht. Ook wordt er een soort gerookte vis gegeten met lente-uitjes.
Pasen is een belangrijk feest voor de Christenen hier. Het huis wordt grondig schoongemaakt en iedereen krijgt een stel nieuwe kleren. Op belangrijke dagen als Palmzondag en Witte donderdag zijn er speciale diensten in de kerk. Voor de meerderheid van de mensen in Egypte gaat het leven gewoon door maar ook al is het geen officiele vrije dag het is vandaag (zondag) wel erg rustig op straat.
Afgelopen donderdag werden Egyptische Christenen opgeschrikt door een email van een Islamitische groep die aankondigde “Christenen te straffen” voor zaken als de Deense cartoons en een uitgesproken Christelijke TV presentator die volgens hen Mohamed en de Islam door het slijk halen. De Wilders-film is blijkbaar niet genoemd. Het is met dit soort groepen meestal de vraag hoe serieus je deze dreigementen moet nemen, maar het zet natuurlijk wel een toon van haat en tweedracht tussen Christenen en Moslims. Christelijke leiders hebben opgeroepen tot gebed als weerwoord en ik vind dit een passende reactie voor Christenen. Wij zoeken ons heil niet in menselijke daadkracht maar in God.
Nou moet gezegd dat de gemiddelde Egyptische Moslim deze sentimenten niet deelt. Een heel aantal Moslims wens ons een vrolijk Pasen toe met de uitdrukking die voor iedere feestelijkheid wordt gebruikt: “Kulu sana inta tayyib”, wat zoiets betekent als: “dat het je alle jaren goed mag gaan”. Eerder vandaag zijn we er nog even uit geweest voor een kopje koffie en paar boodschappen en overal zijn mensen normaal en vriendelijk, in weerwil van alle bedreigingen.
Over de baby en Claudette kan ik schrijven dat alles de goede kant uit gaat, ook al is Claudette wel dikker maar niet zwaarder geworden. Afgelopen week had ze nog een vervelende griep opgelopen wat natuurlijk niet fijn is, zeker niet als het 40 graden is. Gelukkig is de griep zo’n beetje over en de temperatuur weer gezakt naar zo’n 25 graden. Bij het vorige bezoek aan de dokter bleek de baby wat laag te zitten wat kan leiden tot een vroege geboorte. Dit was natuurlijk geen goed nieuws. Voor Claudette was het echter wel een goede stimulans om het echt wat rustiger aan te gaan doen. Dit heeft geholpen want bij het laatste bezoek bleek de kleine op de juiste plek te zitten. Daar zijn we blij mee want een te vroege geboorte in Egypte is verre van ideaal.
Op mijn werk hebben we twee weken terug afscheid moeten nemen van Sally. Zij werkte nog drie maaanden bij ons. Ze moest haar baan opgeven vanwege haar huwelijk met een jongeman die in Algerije werkt. Dat was natuurlijk vervelend. Iemand die net een beetje op gang begon te komen en dan alweer weg. Gelukkig hadden we een nieuwe web-programmeur gevonden. Hij kon beginnen precies op de dag dat Sally afscheid nam. Het liep echter anders. In plaats van op kantoor te verschijnen, kreeg ik een emailtje waarin hij meldde voor familiezaken naar het platteland te moeten. Zo kan dat gaan in Egypte. Familie gaat voor werk. Extra vervelend omdat onze personeelsdame net voor 6 weken op vakantie is...
Lees verder..
27 April, 2008
11 April, 2008
11 april 2008 | dagboek #38
De Wilders film heeft in Egypte niet zoveel stof doen opwaaien als de rellen om brood en de demonstraties tegen hoger wordende prijzen van levensmiddelen. Net zoals de cartoons destijds is er in Egypte iets anders dat de mensen meer raakt dan religieuze zaken. (Niet dat het mensen ongemoeid laat, enkele weken terug na de herdruk van de cartoons, zijn Deense producten uit de schappen van supermarkten verwijderd.)
De ambassade heeft er wel veel aandacht aan gegeven. Ik ben door een journalist van de EO benaderd per email en twee Egyptische vrienden zijn door het ND geinterviewd. Maar de meeste Egyptenaren reageren nog steeds met: “Very nice people there in Holland”, wanneer ik vertel dat ik uit Nederland kom. Dus maken jullie je vooral geen zorgen.
Wat de gemoederen hier wel doet oplopen zijn de steeds stijgende prijzen voor levensmiddelen zoals brood, suiker, meel, olie, rijst, melk etc. Vooral voor de armen is dit een probleem. En daar zijn er nog steeds steeds een helehoop van. Hier horen ook mensen bij met goede banen zoals doktors, leraren, advocaten, accountants. Wanneer in dienst van de overheid is hun salaris vaak niet hoger dan dat wat wij onze part-time schoonmaakster geven. Vandaag na de kerk dronken we koffie met een jonge arts die ons vertelde dat ze niet meer dan 200 Egyptische Ponden (ca. 25 Euro) per maand verdiende in het overheidsziekenhuis waar ze werkte. Voor de meeste mensen is dit niet genoeg om de huur van te betalen, laat staan eten.
Bij ons op het werk is dit dan ook een belangrijk onderwerp van discussie tijdens de lunch. “Is er vooruitgang voor mensen in Egypte”, was eergisteren een punt van discussie. Iedereen had daar zo zijn mening over. Het ook lastig om dit vast te stellen. Het is duidelijk dat voor een bepaalde groep het leven een stuk aangenamer is geworden. Voor de mensen die het kunnen betalen zijn er shopping malls met een eideloze variatie aan producten en koffieshops en ander vermaak. Ook rijden er veel meer nieuwe auto’s rond dan een paar jaar geleden omdat het sinds kort mogelijk is een lening aan te gaan bij een bank voor dit soort zaken. Dit neemt niet weg dat de meeste Egyptenaren nog steeds minder dan 1 Doller per dag te besteden hebben en dus onder de armoedegrens leven. De economie groeit en er zijn meer buitenlandse bedrijven actief in Egypte dan ooit, maar inflatie en corruptie zijn nog steeds een groot probleem. Daarom is het leger ingezet om gesubsidieerd brood te maken voor de armen, omdat het anders op grote schaal op de zwarte markt verkocht werd tegen drie of vier keer de prijs.
Allemaal lastige zaken die ons weer eens duidelijk maken dat we nog steeds in een ontwikkelingsland leven ook al is er aan de buitenlant de nodige glitter en glammer aanwezig.
Iets anders, ik ben vorige week een paar dagen in Jemen geweest voor een conferentie. Dit was een mooie ervaring en boeiend om te zien hoe het er in een ander Arabisch land aan toe gaat. De natuur is er mooier en de mensen wat vriendelijker maar het aantal vrouwen in burka’s is een stuk hoger. Jemen lijkt zorgvuldiger om te gaan met de eigen cultuur, wat terug te zien is in de huizen die nog steeds worden gemaakt op traditionele manier met mooie bewerkte raamkozijnen en gekleurd glas.
Claudette was met onze Canadese vrienden, Mirjam en een andere vriendin naar Dahab geweest aan de Rode Zee om een paar dagen daar uit te waaien. En op een lekke band op de terugweg is dit prima verlopen. Ze moet het wat rustiger aan doen van de dokter omdat de baby was minder was gegroeid dan verwacht. Dus afgelopen week is ze thuisgebleven van haar werk wat voor haar een hele uitdaging is.
Lees verder..
De ambassade heeft er wel veel aandacht aan gegeven. Ik ben door een journalist van de EO benaderd per email en twee Egyptische vrienden zijn door het ND geinterviewd. Maar de meeste Egyptenaren reageren nog steeds met: “Very nice people there in Holland”, wanneer ik vertel dat ik uit Nederland kom. Dus maken jullie je vooral geen zorgen.
Wat de gemoederen hier wel doet oplopen zijn de steeds stijgende prijzen voor levensmiddelen zoals brood, suiker, meel, olie, rijst, melk etc. Vooral voor de armen is dit een probleem. En daar zijn er nog steeds steeds een helehoop van. Hier horen ook mensen bij met goede banen zoals doktors, leraren, advocaten, accountants. Wanneer in dienst van de overheid is hun salaris vaak niet hoger dan dat wat wij onze part-time schoonmaakster geven. Vandaag na de kerk dronken we koffie met een jonge arts die ons vertelde dat ze niet meer dan 200 Egyptische Ponden (ca. 25 Euro) per maand verdiende in het overheidsziekenhuis waar ze werkte. Voor de meeste mensen is dit niet genoeg om de huur van te betalen, laat staan eten.
Bij ons op het werk is dit dan ook een belangrijk onderwerp van discussie tijdens de lunch. “Is er vooruitgang voor mensen in Egypte”, was eergisteren een punt van discussie. Iedereen had daar zo zijn mening over. Het ook lastig om dit vast te stellen. Het is duidelijk dat voor een bepaalde groep het leven een stuk aangenamer is geworden. Voor de mensen die het kunnen betalen zijn er shopping malls met een eideloze variatie aan producten en koffieshops en ander vermaak. Ook rijden er veel meer nieuwe auto’s rond dan een paar jaar geleden omdat het sinds kort mogelijk is een lening aan te gaan bij een bank voor dit soort zaken. Dit neemt niet weg dat de meeste Egyptenaren nog steeds minder dan 1 Doller per dag te besteden hebben en dus onder de armoedegrens leven. De economie groeit en er zijn meer buitenlandse bedrijven actief in Egypte dan ooit, maar inflatie en corruptie zijn nog steeds een groot probleem. Daarom is het leger ingezet om gesubsidieerd brood te maken voor de armen, omdat het anders op grote schaal op de zwarte markt verkocht werd tegen drie of vier keer de prijs.
Allemaal lastige zaken die ons weer eens duidelijk maken dat we nog steeds in een ontwikkelingsland leven ook al is er aan de buitenlant de nodige glitter en glammer aanwezig.
Iets anders, ik ben vorige week een paar dagen in Jemen geweest voor een conferentie. Dit was een mooie ervaring en boeiend om te zien hoe het er in een ander Arabisch land aan toe gaat. De natuur is er mooier en de mensen wat vriendelijker maar het aantal vrouwen in burka’s is een stuk hoger. Jemen lijkt zorgvuldiger om te gaan met de eigen cultuur, wat terug te zien is in de huizen die nog steeds worden gemaakt op traditionele manier met mooie bewerkte raamkozijnen en gekleurd glas.
Claudette was met onze Canadese vrienden, Mirjam en een andere vriendin naar Dahab geweest aan de Rode Zee om een paar dagen daar uit te waaien. En op een lekke band op de terugweg is dit prima verlopen. Ze moet het wat rustiger aan doen van de dokter omdat de baby was minder was gegroeid dan verwacht. Dus afgelopen week is ze thuisgebleven van haar werk wat voor haar een hele uitdaging is.
Lees verder..
Subscribe to:
Posts (Atom)
Posts
