18 december 2008 | dagboek #46

In Egypte komt het niet voor, in Nederland gebeurd het bijna nooit maar in Canada is er een gote kans op een witte kerst. Als ik uit het raam kijk, ligt er een mooi pak sneeuw in de tuin van Claudette’s ouders en vanavond gaat het weer sneewen. Dit weer heeft echter ook zo zijn nadelen. Vorige week waren we in Montreal waar het de dag dat we aankwamen de hele dag sneeuwde. ’s Avonds gingen we naar een gebedsgroep van Interserve maar door de sneeuw zat het verkeer overal vast. We deden er 3 uur over om de groep te bereiken in een ander deel van de stad! De laatste persoon stond op het punt om naar huis te gaan en we hebben uiteindelijk maar een half uurtje doorgebracht voor we weer teruggingen.

We zijn op 8 december naar Montreal gevlogen waar we 3 dagen logeerden bij vrienden. Claudette had een afspraak met haar professor en we zijn bij een Anglicaaanse dominee langsgeweest van een kerk die ons steunt. Onlangs hadden we een Skype call tijdens een kerkdienst zodat de gemeente ons en kleine Naomi live kon zien en horen. Vandaar zijn we met de trein naar Toronto gegaan wat een reis van 5 uur is. Tegenover ons zat een dikke man die de hele reis met zijn jas en een stapel kranten op zijn schoot heeft gezeten. Kort voor we aankwamen begon hij een praatje omdat hij dacht dat ik uit Engeland kwam en waar hij een aantal jaren had gewoond. Ondanks zijn wat ruige voorkomen bleek onze medereiziger een hele belezen en gevoelige man te zijn die in Canada, Engeland en de VS gewoond heeft.

Aangekomen in Toronto werden we opgewacht door Claudette’s broer die ons met zijn vrouw en baby opwachte. Zij hebben net 2 maanden geleden hun eerste kindje gekregen. In Toronto een aantal afspraken met gebedsgroepen en op het Interserve kantoor. We logeerden bij een echtpaar die de 70 al ruim gepaseerd zijn maar nog steeds fit genoeg om mensen als ons over de vloer te hebben. Ze wonen in een oud huis in een villawijk dicht bij het centrum. Hun nieuwe buren hebben 5 miljoen voor hun optrekje betaald! Gelukkig hoefden wij geen logies te betalen. Deze mensen zijn inspirerend, nog steeds actief in hun kerk en Interserve en de man speelt nog geregeld een potje tennis. Een van de gebedsgroepen was bij hen thuis en twee keer reden ze voor ons uit om de weg te wijzen naar een afspraak. De dame heeft enkele jaren in Geneva gewerkt als secretaresse voor een secretaris generaal van de VN. Geweldige mensen! In Toronto konden we ook wat tijd doorbrengen met Claudette’s broer en zijn gezinnetje.

Inmiddels zijn we bij Claudette’s ouders in St. Catharines. Hier hebben we wat tijd om bij te komen van alle afspraken en het rondreizen. Hier hebben we nog een paar meetings en afspraken in de planning maar gelukkig is het al minder druk dan de afgelopen weken. Zoals het er nu uitziet gaan we een witte kerst krijgen en dat is een leuke afwisseling op het woestijnzand van Egypte. Ik heb inmiddels mijn achterstallige email weer bijgewerkt en mijn Canadese belastingaanmaningen doorgenomen. Claudette had een afspraak over een Iraakse familie die ze aan het helpen is om te emigreren naar Canada. Ook al zijn we ver van Cairo, het werkt blijft altijd een beetje aandacht vragen. Zelfs tijdens onze kerstvakantie. Maar we zullen ervan genieten zodat we straks met nieuwe energie waar aan de slag kunnen gaan.

Namens ons een hele gezegende kerst en een fijne jaarwisseling gewenst! Tot volgend jaar.