13 juli 2008 | dagboek #41

Slapeloze nachten, vieze luiers in water met azijn en een gevoel van trots en dankbaarheid met onze kleine meid. Gisteren hebben we haar opgedragen aan God tijdens een mooie dienst in onze kerk. Een vriend sprak in het Nederlands een gebed uit en de voorganger preekte over Psalm 103 waarvan wij het tweede vers op onze kaart hadden gezet. Eiegnlijk had hij een andere preek willen houden. Wij hadden gevraagd of deze Psalm voorgelezen kon worden tijdens de opdracht van Naomi en onze dominee was zo onder de indruk van de nadruk op Gods genade dat hij besloot hierover te preken.

Deze zelfde Psalm werd door mijn vader voorgelezen tijdens de begravenisdienst van mijn grootvader. Ik herinner me hoe ik onder de indruk was van de intense manier waarop deze Psalm Gods goedheid en genade beschrijft. Dat Gods goedheid overeind blijft wanneer we over de rand van dit aardse leven heenkijken. Wanneer we afscheid nemen en wanneer we een nieuw leven verwelkomen kunnen we Gods geweldige goedheid over ons leven ontdekken. Met iedere vezel in mijn lichaam God danken, dat is wat ik voel als ik onze kleine prinses in haar ogen kijken.

Ze kan met een intense nieuwsgierigheid naar je kijken. Dit kleine meisje zuigt alle nieuwe indrukken gulzig in zich op. Het is mooi om te zien hoe ze alles in zich opneemt tussen slapen, drinken en huilen door. Ze heeft al aardig wat van de wereld gezien bij haar moeder in de sling. Ze is meegeweest een weekendje naar het strand, op een faluka tochtje op de Nijl, Canada Day op de Canadese ambassade en verschillende andere uitjes. Ze heeft al heel wat bezoek gehad. En iedereen heeft de plaatselijke variant van beschuit met echte Hollandse muisjes gehad. En de vrouw van onze bowaab krijgt er geen genoeg van haar bewondering voor onze Naomi uit te spreken. Het helpt dat haar naam gemakkelijk uit te spreken is voor Egyptenaren.

We zijn overweldigd met kaartjes en pakjes. Bijna dagelijks overhandigd onze bowaab ons een stapeltje kaarten en af en toe een pakje. Voor wie we niet persoonlijk kunnen schrijven wil ik hier een welgemeend “hartelijk bedankt” uitspreken. Claudette en ik zijn ontroerd door iedereen die zo fantastisch met ons meeleeft. Dat doet ons erg goed. Ook uit Canada hebben we een geweldige hoeveelheid kaarten en kadootjes voor Naomi gekregen. Ze kan iedere dag een andere outfit aan. Ze heeft zelfs al een badpak en een bekini gekregen!

Claudette begint langzaam haar energie op een acceptabel peil te krijgen en het lukt haar al beter om ’s middags even te rusten. Het zal even wennen zijn wanneer haar ouders weer terug gaan naar Canada komende dinsdag. Dan staan we er “alleen” voor, vooral Claudette natuurlijk. Het nadeel van deze tijd van het jaar is dat veel vrienden weg zijn voor vakantie buiten Egypte en het weer is heet hier in Egypte en zonder airco kan dat een aardige uitdaging zijn. Gelukkig is dit tijdelijk en Naomi lijkt zich van de warmte niet al te veel aan te trekken.