17 mei 2008 | dagboek #40

Het is zaterdagavond en ik zit op ons balkon te wachten op onze auto die voor een reparatie is weggeweest. Vorige week liet onze trouwe Kia ons in de steek met problemen in het koelsysteem. Zoals dat gaat, nemen dit soort dingen veel tijd in beslag. Eerst met een collega naar de garage gegaan om uit te vinden wat er aan de hand was. Daar namen ze de auto mee voor een ritje om vast te stellen wat het probleem was en om twee monteurs thuis af te zetten. De volgende dag werden we gebeld dat de zaak zo’n 7000 Egyptsiche ponden zou kosten.

Omdat dit nogal wat geld is voor een reparatie hebben we op het werk rondgevraagd naar een goedkopere garage. Gelukkig bleek mijn collega Fadi een monteur te kennen waar hij goede ervaring mee had. Na een telefoontje bleek deze man interesse te hebben in het repareren van onze auto voor een veel lagere prijs. Een afspraak gemaakt voor de volgende dag om de auto naar de andere garage te slepen. Na een misverstand over het juiste metrostation waar we elkaar zouden ontmoeten konden we de auto op onze nieuwe vriend overdragen die gelijk grondig onderzocht of de andere garage geen onderhalen had omgewisseld of ander ongerief had uitgehaald. Dat wekt vertrouwen. Hoewel niet in garages in het algemeen..

Dit was afgelopen donderdag en vanavond kreeg ik een telefoontje van Fadi dat de zaak klaar was. Dat is fijn want het is toch wel handig een auto te hebben nu Claudette hoogzwanger is. Hoewel ik het wel leuk vind dat je met taxi-chauffeurs of in de metro af en toe leuke gesprekken hebt.

Twee weken terug zijn we een weekje in Aswan geweest om lekker uit te rusten en te genieten van onze laatste vakantie ‘met zijn tweeen’. We reisden met de nachttrein en een kamer met geweldig uitzicht op de Nijl en de eilandjes met Nubische huizen waar Aswan bekend om is. Het begint al aardig heet te worden in dit zuidelijke puntje Egypte maar gelukkig hadden we een zwembad in de buurt waar we ’s middags dankbaar gebruik van maakten.

De week daarvoor had ik op dinsdag een trouwerij van onze (ex)collega Sally en donderdags een begravenis van de vader van mijn secretaresse Mary. Een bewogen week dus. Maar wel mooi om te zien dat er een sterkte band is tussen het personeel. Op beide gelegenheden was iedereen aanwezig om blijdschap of medeleven te betuigen. Op de dag van de begravenis hadden we eigenlijk een personeelsuitje gepland maar na enig heen en weer overleg werd besloten dit te cancellen uit respect voor Mary. Dit vond ik wel mooi om te zien. We hoorden het nieuws pas op de dag van de begravenis. (In Egypte wordt op de dag van overlijden meteen begraven.) Voor mij is het met dit soort situaties nog aftasten en ik was blij dat mensen met elkaar tot een goede beslissing konden komen.

Claudette is sinds vorige met zwangerschapsverlof. Ze vindt het een uitdaging om ‘thuis te zitten’ maar ze vindt nog steeds voldoende te doen en er zijn enkele vrienden in de buurt om wat mee af te spreken. Afgelopen dinsdag weer bij de dokter geweest en het ziet er goed uit met de kleine! Ook al is Claudette nog steeds niet super-dik, ze was toch een paar kilo aangekomen. Het is nu minder dan een maand voor de bevalling en het aftellen is begonnen. We zien er naar uit en we vertrouwen er op dat onze Hemelse Vader in controle is. In de eerste week van juni komen Claudette’s ouders. Daar zien we ook naar uit. We hebben inmiddels vrijwel alle babyspullen en de speelgoedbeesten wachten al geduldig op ons kindje. Ik heb vandaag het kaartje voorbereid. Laat de baby nu maar komen!