27 april 2008 | dagboek #39

Dit weekend is het pasen in Egypte. En omdat deze maandag ook het Sham-el-Nasseem feest wordt gevierd, hebben we een extra lang weekend. Sham-el-Nasseem staat voor “het opsnuiven van de bries”. Dit is een voorjaarsfeest dat teruggaat tot de tijd van de farao’s. Met viert dit door massaal de frisse lucht op te zoeken. Overal waar maar een strookje groen is, gaan mensen lekker zitten genieten van de buitenlucht. Ook wordt er een soort gerookte vis gegeten met lente-uitjes.

Pasen is een belangrijk feest voor de Christenen hier. Het huis wordt grondig schoongemaakt en iedereen krijgt een stel nieuwe kleren. Op belangrijke dagen als Palmzondag en Witte donderdag zijn er speciale diensten in de kerk. Voor de meerderheid van de mensen in Egypte gaat het leven gewoon door maar ook al is het geen officiele vrije dag het is vandaag (zondag) wel erg rustig op straat.

Afgelopen donderdag werden Egyptische Christenen opgeschrikt door een email van een Islamitische groep die aankondigde “Christenen te straffen” voor zaken als de Deense cartoons en een uitgesproken Christelijke TV presentator die volgens hen Mohamed en de Islam door het slijk halen. De Wilders-film is blijkbaar niet genoemd. Het is met dit soort groepen meestal de vraag hoe serieus je deze dreigementen moet nemen, maar het zet natuurlijk wel een toon van haat en tweedracht tussen Christenen en Moslims. Christelijke leiders hebben opgeroepen tot gebed als weerwoord en ik vind dit een passende reactie voor Christenen. Wij zoeken ons heil niet in menselijke daadkracht maar in God.

Nou moet gezegd dat de gemiddelde Egyptische Moslim deze sentimenten niet deelt. Een heel aantal Moslims wens ons een vrolijk Pasen toe met de uitdrukking die voor iedere feestelijkheid wordt gebruikt: “Kulu sana inta tayyib”, wat zoiets betekent als: “dat het je alle jaren goed mag gaan”. Eerder vandaag zijn we er nog even uit geweest voor een kopje koffie en paar boodschappen en overal zijn mensen normaal en vriendelijk, in weerwil van alle bedreigingen.

Over de baby en Claudette kan ik schrijven dat alles de goede kant uit gaat, ook al is Claudette wel dikker maar niet zwaarder geworden. Afgelopen week had ze nog een vervelende griep opgelopen wat natuurlijk niet fijn is, zeker niet als het 40 graden is. Gelukkig is de griep zo’n beetje over en de temperatuur weer gezakt naar zo’n 25 graden. Bij het vorige bezoek aan de dokter bleek de baby wat laag te zitten wat kan leiden tot een vroege geboorte. Dit was natuurlijk geen goed nieuws. Voor Claudette was het echter wel een goede stimulans om het echt wat rustiger aan te gaan doen. Dit heeft geholpen want bij het laatste bezoek bleek de kleine op de juiste plek te zitten. Daar zijn we blij mee want een te vroege geboorte in Egypte is verre van ideaal.

Op mijn werk hebben we twee weken terug afscheid moeten nemen van Sally. Zij werkte nog drie maaanden bij ons. Ze moest haar baan opgeven vanwege haar huwelijk met een jongeman die in Algerije werkt. Dat was natuurlijk vervelend. Iemand die net een beetje op gang begon te komen en dan alweer weg. Gelukkig hadden we een nieuwe web-programmeur gevonden. Hij kon beginnen precies op de dag dat Sally afscheid nam. Het liep echter anders. In plaats van op kantoor te verschijnen, kreeg ik een emailtje waarin hij meldde voor familiezaken naar het platteland te moeten. Zo kan dat gaan in Egypte. Familie gaat voor werk. Extra vervelend omdat onze personeelsdame net voor 6 weken op vakantie is...