11 april 2008 | dagboek #38

De Wilders film heeft in Egypte niet zoveel stof doen opwaaien als de rellen om brood en de demonstraties tegen hoger wordende prijzen van levensmiddelen. Net zoals de cartoons destijds is er in Egypte iets anders dat de mensen meer raakt dan religieuze zaken. (Niet dat het mensen ongemoeid laat, enkele weken terug na de herdruk van de cartoons, zijn Deense producten uit de schappen van supermarkten verwijderd.)

De ambassade heeft er wel veel aandacht aan gegeven. Ik ben door een journalist van de EO benaderd per email en twee Egyptische vrienden zijn door het ND geinterviewd. Maar de meeste Egyptenaren reageren nog steeds met: “Very nice people there in Holland”, wanneer ik vertel dat ik uit Nederland kom. Dus maken jullie je vooral geen zorgen.

Wat de gemoederen hier wel doet oplopen zijn de steeds stijgende prijzen voor levensmiddelen zoals brood, suiker, meel, olie, rijst, melk etc. Vooral voor de armen is dit een probleem. En daar zijn er nog steeds steeds een helehoop van. Hier horen ook mensen bij met goede banen zoals doktors, leraren, advocaten, accountants. Wanneer in dienst van de overheid is hun salaris vaak niet hoger dan dat wat wij onze part-time schoonmaakster geven. Vandaag na de kerk dronken we koffie met een jonge arts die ons vertelde dat ze niet meer dan 200 Egyptische Ponden (ca. 25 Euro) per maand verdiende in het overheidsziekenhuis waar ze werkte. Voor de meeste mensen is dit niet genoeg om de huur van te betalen, laat staan eten.

Bij ons op het werk is dit dan ook een belangrijk onderwerp van discussie tijdens de lunch. “Is er vooruitgang voor mensen in Egypte”, was eergisteren een punt van discussie. Iedereen had daar zo zijn mening over. Het ook lastig om dit vast te stellen. Het is duidelijk dat voor een bepaalde groep het leven een stuk aangenamer is geworden. Voor de mensen die het kunnen betalen zijn er shopping malls met een eideloze variatie aan producten en koffieshops en ander vermaak. Ook rijden er veel meer nieuwe auto’s rond dan een paar jaar geleden omdat het sinds kort mogelijk is een lening aan te gaan bij een bank voor dit soort zaken. Dit neemt niet weg dat de meeste Egyptenaren nog steeds minder dan 1 Doller per dag te besteden hebben en dus onder de armoedegrens leven. De economie groeit en er zijn meer buitenlandse bedrijven actief in Egypte dan ooit, maar inflatie en corruptie zijn nog steeds een groot probleem. Daarom is het leger ingezet om gesubsidieerd brood te maken voor de armen, omdat het anders op grote schaal op de zwarte markt verkocht werd tegen drie of vier keer de prijs.

Allemaal lastige zaken die ons weer eens duidelijk maken dat we nog steeds in een ontwikkelingsland leven ook al is er aan de buitenlant de nodige glitter en glammer aanwezig.

Iets anders, ik ben vorige week een paar dagen in Jemen geweest voor een conferentie. Dit was een mooie ervaring en boeiend om te zien hoe het er in een ander Arabisch land aan toe gaat. De natuur is er mooier en de mensen wat vriendelijker maar het aantal vrouwen in burka’s is een stuk hoger. Jemen lijkt zorgvuldiger om te gaan met de eigen cultuur, wat terug te zien is in de huizen die nog steeds worden gemaakt op traditionele manier met mooie bewerkte raamkozijnen en gekleurd glas.

Claudette was met onze Canadese vrienden, Mirjam en een andere vriendin naar Dahab geweest aan de Rode Zee om een paar dagen daar uit te waaien. En op een lekke band op de terugweg is dit prima verlopen. Ze moet het wat rustiger aan doen van de dokter omdat de baby was minder was gegroeid dan verwacht. Dus afgelopen week is ze thuisgebleven van haar werk wat voor haar een hele uitdaging is.