28 maart 2008 | dagboek #37

Afgelopen zondag hebben we pasen gevierd op de begraafplaats voor Britse soldaten die in beide wereldoorlogen in Egypte zijn omgekomen. Daar heeft onze kerk ieder jaar een zonsopgangsdienst om de opstanding van onze Heer te vieren. Een bijzondere gebeurtenis op dit schaarse plekje groene zone in een stad waar gras moeilijk te vinden is.

Over een half uurtje gaan we naar het vliegveld om een bevriend stel uit Canada op te pikken die voor een weekje bij ons komen logeren. Maar we weten nog niet precies hoelang, dat hangt van hun plannen af. We kennen Dara en Alain uit Montreal toen Claudette daar aan haar masters studie werkte. Ik kwam Dara tegen bij het Presbyterian college dat onderdeel uitmaakte van de theologische faculteit. Tijdens het introductieweekend van het college ontstond een mooie vriendschap tussen ons en Dara en Alain. Afgelopen zomer hebben we met hun een paar dagen aan een meer in Ontario doorgebracht. En nu komen ze dus onze kant op. Alain houdt van vogels kijken en ze hebben zich voorgenomen naar de Sinai te gaan voor de vogels.

Alain is ook een echte Quebequois, wat zoveel inhoud als een bourgondische levensgenieter die erg van grapjes houdt. En Dara is een enthousiaste dame die goed kan luisteren en de gave heeft om oprecht gemeende interesse te tonen. We zien er naar uit hun weer te zien ook al kunnen de grapjes van Alain soms wat vermoeiend worden .

Zij zijn echter niet de enige gasten op dit moment. Sinds vorige week logeert Mirjam bij ons. Zij is een dochter van vrienden uit onze gemeente in Leiden en ze is voor 3 maanden in Cairo voor haar studie medische antropologie. Ze doet onderzoek bij Refuge Egypt onder Sudanese vluchtelingen. Een tijdje terug had ze met Claudette contact opgenomen over haar idee om naar Cairo te komen. En al emailand is ze hier terecht gekomen. Mirjam is een leuke meid die al heel aardig haar weg weet te vinden in het chaotische Cairo en al onbevreesd het gevecht over de juiste prijs voor een taxirit durft aan te gaan. Ook heeft ze inmiddels haar portemonnaie verloren en weer teruggekregen! Ze had em in een taxi laten liggen. Tot haar verbazing belde er gisteren iemand van het gastverblijf waar ze de eerste paar dagen had gelogeerd om te zeggen dat haar geldbuidel daar was afgeleverd met pasjes en al.

Het is een wat drukke tijd want ik ben volgende week een paar dagen naar Jemen voor een business conferentie van gristelijke bedrijfsmannen. Het wordt gehouden bij een Nederlandse collega die een trainingscentrum voor managers heeft opgezet in Sana. Gelukkig is dit maar 4 dagen. Claudette hoopt in deze periode met onze gasten en een vriendin naar de zee te gaan om even lekker uit te waaien.

Vanmiddag gaan we met zijn allen naar een kusheri-party. Een van mijn collega’s heeft iedereen van het werk uitgenodigd voor kusheri bij hem thuis. Door zijn moeder klaargemaakt. Ozne gasten kunnen op deze manier een echt Egyptisch gerecht uitproberen. Kusheri is een mix van rijst, macaronie en vermecelli en wordt geserveerd met linzen en gebakken uitjes er overheen. De liefhebbers gieten er ook een tomatensaus en een mix van knoflook en azijn over.