15 maart 2008 | dagboek #36

De drukte op mijn werk gaat helaas ten koste van de dagboekjes. Ik zie dat het meer dan een maand geleden is. Maar goed, des te meer stof om over te schrijven.

Bij het maken van een organisatieschema zag ik dat we inmiddels met 15 mensen zijn bij Road9. Het is hard gegaan de laatste paar maanden. Twee weken terug is een nieuwe grafisch ontwerper begonnen, de derde persoon op de grafische afdeling. We hebben besloten om naar een project manager te gaan zoeken om wat van mijn werk over te nemen want we groeien niet alleen in personeel maar ook in opdrachten en aantal klanten waar we mee werken. Dit wordt langzamerhand te veel voor mij alleen. Goed nieuws maar nu is het de kunst om de groei in goede banen te leiden zodat het ons niet boven de pet groeit.

Twee weken terug was ik ’s middages bij de Nederlandse ambassade voor een bijeenkomst over de film van Wilders waar aan Nederlandse ondernemers werd verteld dat de Nederlandse overheid afstand neemt van de film en (nog) geen aanleiding ziet tot zorg. Dat klopt denk ik ook wel. Ik heb nog niets gemerkt van vijandigheid naar Nederlanders of Nederlandse zaken. Wel worden Deense producten uit supermarkten geweerd terwijl Hollandse kaas overal nog volop te koop is. De film is ook nog niet uitgekomen natuurlijk. Wie weet wat er dan gebeurd.

Interessant was dat Claudette en ik diezelfde avond naar de Canadese ambassade gingen voor een lezing over media in het Midden-Oosten. Dit ging vooral over al-Jazeerah en de manier waarop hun programma’s de Arabische wereld en de Arabische diaspora politiek ‘politiek bewust’ maken. Nu is het zo dat er enkele weken geleden een poging van de Arabische liga was om de vrije pers en met name AlJazeerah meer aan banden te leggen omdat die regelmatig erg kritisch zijn naar Arabische regimes, zoals Egypte, die het niet zo nauw met mensenrechten nemen. Zeker als het gaat om leden van de Moslim Broederschap. En AlJazeerah is een spreekbuis van conservatieve en politiek actieve Moslims.

Egypte is sowiso geen fijn land voor persvrijheid. Kranten en journalisten die al te kritisch schrijven worden gesloten en gevangengezet. Alle kranten en tijdschriften worden door de censuur bekeken voordat deze gepubliceerd worden. Bij Engelstalige uitingen is dit niet het geval trouwens.

Iets leukers om over te schrijven is dat Claudette vandaag een groep donors van Samaritan’s Purse aan het rondleiden is langs haar projecten. Haar babyklinieken en de school waar ze bij betrokken is, ontvangen geld van deze organisatie. Vanmorgen hebben ze de school bezocht om het ontbijtprogramma te zien en beleven en vanmiddag gaan ze naar een van de babyklinieken. Het is motiverend om te merken dat er mensen zijn die echt geinteresseerd zijn in het werk en die daar bij betrokken zijn. Sappig detail: een van de donors is een beroemde country-zanger uit Canada (Paul Brandt). De groep was vanmorgen hier voor koffie en hij vertelde dat hij en zijn vrouw ook hun eerste kind verwachten in mei. Ook de anderen van de groep waren aardige en interessante mensen. Ik ben blij dat dit geod uitpakt want ze had er veel werk van gehad om het voor te bereiden naast haar gewone werk.

Claudette begint het trouwens een beetje rustiger aan te doen want ze gaat zich nu toch wat meer moe voelen. De scan die we drie weken geleden hebben gemaakt zag er goed uit. We zijn dankbaar dat de zwangerschap tot nu toe zo goed verloopt. Het enige dat Claudette wel vervelend vindt is dat ze veel last heeft van oprispend maagzuur.

Een hartelijke groet uit een warmer wordend Cairo.