4 januari 2008 | dagboek #34

Bedankt voor de suggesties voor namen :-) We zijn er al zo’n beetje uit. Het een een hele uitdaging om rekening te houden met familie en dat Egyptenaren het ook uit kunnen spreken. Daarnaast willen we graag een naam met betekenis en niet alleen iets dat interessant klinkt. Egyptenaren en Sudanezen vragen vaak “wat betekent je naam?”. Een naam geef je niet zomaar, het moet iets betekenen.

Vorige week hadden we mijn ouders op bezoek voor een weekje. Dat was een hele gebeurtenis. Zowel voor ons als voor hen. Pa en Ma hadden niet eerder per vlieftuig gereisd en het was voor beiden zo’n 40 jaar geleden dat ze het laatst buiten Nederland geweest waren. Een hele onderneming dus. Gelukkig hebben broer en zus in Nederland met hun aanhang uitstekend geholpen om onze heit en mem bij te staan bij deze onderneming. En het reizen is uitstekend verlopen hoewel op de terugrreis pa en ma bijna het vliegtuid hadden gemist. Ze hadden verkeerde informatie gekregen over de vertrektijd, nadat er een vertaging was. Gelukkig is het goed gekomen. Voor ons was het erg fijn om hen te kunnen laten zien hoe we hier leven en werken. Daarnaast natuurlijk al het moois van Egypte’s geschiedenis en de uitdagingen van de miljoenenstad die het nu is met armoede, drukte en lawaai. Inmiddels zijn ze weer veilig en wel thuis aan het bekomen van de cultuurschok.

Mijn ouders waren nog niet weg of waren stonden voor een dichte deur van onze flat. Omdat mijn sleutel nog aan de binnenkant zat konden we de deur niet openen met Claudette’s sleutel. Een typisch Egyptische uitvinding om het leven niet al te gemakkelijk te maken. Gelukkig kon onze vriend Emad helpen en waren we na een half uurtje worstelen met pasjes en een spatel weer binnen.

De week had echter nog meer voor ons in petto op gebied van ongewenste gebeurtenissen. Dit had te maken met onze auto. Ik ga met de auto naar mijn werk. Maar ons kantoor is aan een erg drukke winkelstraat waar het lastig is om een parkeerplekje te vinden. Nu bestaat er in Cairo het systeem van parkeerjongens: je parkeert je auto midden op straat en geeft de sleutel aan een parkeerjongen die er voor zorgt dat de auto geparkeerd wordt wanneer er ergens een plekje vrij komt en brengt vervolgens de sleutels naar kantoor. Dit is altijd dezelfde persoon. Nu ben ik wel eens vroeg en dan is de parkeer-meneer er nog niet. Dit was afgelopen woensdag het geval. Er kwam echter een andere knakker op me af die beweerde met mijn parkeerman samen te werken. Goed van vertrouwen als ik ben vertrouwde ik deze man mijn sleutel toe.

Tegen een uur of 11 kwam er een jongetje bij de receptie op kantoor om de sleutel af te geven. Hij melde er echter bij dat de auto het niet meer deed en ergens aan de Nijl geparkeerd stond! Ik had net een bespreking dus twee van mijn mensen zijn met de jongen mee gegaan op zoek naar onze auto. Die vonden als gezegd op ongeveer een kwartiertje rijden van ons kantoor aan de kant van de weg. Blijkt dat de persoon aan wie ik mijn sleutels gegeven had vrolijk aan het rijden was gegaan zonder echter te weten hoe een auto precies werkt. Nadat twee plaatselijke monteurs niet konden achterhalen wat het probleem was, werd er besloten de auto naar kantoor te laten slepen. Dit was nog een heel gedoe omdat er geen vrachtauto’s de wijk in mogen waar ik werk. Uiteindelijk konden we een sleepauto regelen die de auto naar een Kia garage bracht. Het was inmiddels na zessen toen we daar aankwamen dus er kon pas de volgende dag naar gekeken worden. Inmiddels is duidelijk dat de versnellingsbak aan gort is doordat de vreugdechauffeur die er mee vandoor ging de hele tijd in de eerste versnelling heeft gereden (hij dacht dat alle auto’s automaten waren). We hebben nog diezelfde middag een melding gedaan bij het politiebureau, wat een ervaring op zich is. Het aparte is dat iedereen uit de buurt de dief kent. Hij is met naam en toenaam bekent. Voor de politie zal het niet moeilijk zijn hem op te sporen. “Hoe kan iemand zo stom zijn?”, vraag ik me dan af. Wordt vervolgd zal ik maar zeggen.