6 december 2007 | dagboek #33

Vandaag zijn we weer thuis van onze vakantie in Frankrijk. Claudette kwam rond middernacht aan en ik een paar uur later, tegen 4 uur ’s nachts. Het is vrijdag dus we hoeven niet gelijk aan het werk, hoewel er natuurlijk een volle inbox met emails op ons wacht.

Het is een raar contrast om weer hier te zijn. Van de rust en de natuur terug in de grote stad met overal mensen, drukte en lawaai. Ik was bang dat het erg wennen zou zijn. Gelukkig valt dat mee. Ik voel nog steeds sympathie voor de mensen, hoewel de ergernis over het verkeersgedrag van sommigen wel zal blijven :-)

Na een vakantie is het soms een grote stap om weer in de dynamiek van werk terug te stappen. Dit was deze keer wellicht nog wat sterker door de nadruk die er was op het nemen van rust en reflectie. We hebben veel gelezen en gewandeld en natuurlijk genoten van Franse lekkernijen. Het huisje had een open haard die we ’s avond opstookten en onder het genot van een glaasje wijn konden we lekker relaxen. Het gaf mij de gelegenheid om werk en visie te overdenken. In mijn werk gebeurd er momenteel zoveel dat het goed is zaken goed te kunnen doordenken en te bidden om te weten welke richting te nemen. Voor mijn gevoel heeft het werk een soort keerpunt bereikt waar we een aantal keuzes moeten maken over de richting die onze activiteiten uitgaan. De afspraken die ik in Cyprus had, hebben hierbij goed geholpen om een beter beeld te vormen van de partners waar we mee werken.

Het is alleen een beetje eng om te weten dat er keuzes gemaakt moeten worden als ik terug ben zodat ik en mijn mensen met elkaar niet gillend gek worden. Gelukkig hangt het niet allemaal van mij af en heb ik een Hemelse Vader die uiteindelijk in controle is over onze inspanningen.

Er is nog iets anders dat me van het hart moet, een blijde mare die Claudette en ik graag met jullie willen delen: Wij verwachten een kindje! Een aantal weken terug zijn we voor een echo geweest bij de doktor en daar bleek dat er een klein mensje groeit in Claudette. We konden zelfs het hartje al zien kloppen op de monitor. Een heel bijzondere ervaring.

Als alles goed blijft gaan hopen we, als God het wil, dat halverwege juni Claudette zal bevallen. We hebben besloten de bavalling in Cairo te doen. De ziekenhuizen hier zijn niet zo goed maar we hebben een doctor waar we blij mee zijn, een Franse dame. En het is gebruikelijk om je eigen verpleegster of vroedvrouw mee te nemen omdat de verpleegsters in ziekenhuizen vrijwel geen scholing hebben gehad. Dit voorkomt dat doktors allerlei medicijnen voorschrijven die niet nodig zijn of dat er andere dingen gebeuren die zorgelijk zijn.

We kennen een aantal moeders die hier een kind hebben gekregen zonder problemen. Een Nederlandse vriendin van ons, die met een Egyptenaar getrouwd is, heeft onlangs een baby gekregen in het ziekenhuis waar wij ook naartoe zullen gaan. Dit ging goed, ook al moest er uiteindelijk wel een keizerssnede aan te pas komen. Voor haar was het een extra uitdaging omdat ze geen verpleegster had om haar bij te staan en haar eigen doktor was te laat voor de bevalling. En soms dringen artsen hier aan op een keizerssnede omdat dit meer geld oplevert. Dan is het prettig als er iemand is die advies kan geven.