3 november 2007 | dagboek #31

Deze keer wil ik een indruk geven van een typische werkdag. Dit geeft een aardig idee van ons leven hier in Cairo op een alledaags niveau.

Meestal gaat om 7 uur de wekker (mijn mobiele telefoon) en na een douche en een kommetje yoghurt en fruit stap ik rond 8 uur in de auto. Tijd voor bijbellezen en gebed gaat bij ons samen met het ontbijt, pragmatisch als we zijn. Ik probeer om op tijd weg te gaan om de grootste drukte op de weg voor te zijn. Het is zo’n 40 minuten rijden van ons huis naar kantoor en dan ongeveer 5 minuten lopen. De vaste zakdoekjes verkoopsters en schoenenpoetsers ken ik inmiddels en het is leuk om mensen te kunnen groeten onderweg naar ons kantoor.

Ik ben meestal de eerste zodat ik de eerste 15 minuten ongestoord mijn email kan lezen. Rond 9 uur druppelen de meeste mensen binnen en de steken hun hoofd om de hoek van de deur om even te groeten. Aan het begin van de week probeer ik met de grafisch ontwerpers (2) en de webdesigners (3) de projecten door te nemen. De morgen is doorgaans voor korte meetings met de mensen op kantoor zodat iedereen weet hij of zij moet doen en om de status van de verschillende taken en projecten vast te stellen. Gelukkig is vrijwel iedereen behoorlijk genoeg. Het zijn meestal de details van het werk die het meest van mijn aandacht vragen. “Zijn alle correcties doorgevoerd?”, “Is nu exact de juiste kleur gebruikt?”, “Is dit ontwerp wat de klant verwacht?”, “Is dit document klaar om gedrukt te worden?”, “Wat was de oplage ook alweer?”. Enzovoort... Met regelmaat staat er weer iemand bij mijn bureau om te vragen om advies of goedkeuring. Aandacht voor details is de grooste uidaging voor mijn mensen.

Mijn werk bestaat voor een groot deel uit contact met klanten over hun projecten, of er komt een verzoek binnen voor een offerte. Veelal bestaat dit uit het sturen van emailtjes en het plegen van telefoontjes. Het is niet alleen de websites die we maken en de grafische klusjes. Er worden ook twee tijdschriften bij ons gemaakt. Van eentje verzorgen we alleen de opmaak de andere is een hoop werk omdat we ons daar ook met de redactie bemoeien en zorgen voor de advertenties, waar het blad voor 80% uit bestaat. Het is meestal een aardige drukte bij de receptie waar mensen hun advertenties inleveren en opgeven. Onze receptioniste Mary heeft er haar handen vol aan. Dan hebben we nog een afdeling video editing en DVD productie waar ook van alles gebeurd. In de meeste gevallen doen wij zaken als ondertiteling en DVD authoring voor het productiehuis Media House die een paar straten verderop zitten en waar we een zusteronderneming van zijn.

Om een uur of 12 is er lunchpause, hoewel het voor de meeste werknemers het ontbijt is. Iedereen verzamelt zich in de keuken waar het dan een half uur lang een gezellige bedoening is. Mensen beleggen hun broodjes meestal op de tafel, terwijl ik keurig op een bordje eet met mes en vork. Alleen op maandag hebben we onze wekelijkse bijeenkomst om 12 uur en moet iedereen zijn honger net iets langer bedwingen.

De middagen zijn minder voorspelbaar. Vaak zijn deze een mengelmoes van besprekingen en werk achter de computer. Ik probeer structuur aan te brengen in alle zaken die we doen en daar gaat aardig wat werk in zitten. Regelmatig loop ik even de werkruimte van de ontwerpers binnen om te kijken hoe het gaat of om even een praatje te maken. Tegen een uur of 5 probeer ik mijn werk af te ronden zodat ik niet al te laat thuis ben. (Meestal neemt dit langer dan ik me voorneem.) Als het verkeer gunstig is ben ik dan rond 6 uur half zeven thuis. Meestal help ik Claudette dan om het eten klaar te maken hetgeen we in deze tijd van het jaar op ons balkon oppeuzelen. Dat is heerlijk genieten en een goede manier om tot rust te komen van werk en verkeer. Over de avonden zal ik een ander keertje vertellen.