15 september 2007 | dagboek #29

Afgelopen week kregen we ’s avonds een telefoontje van een collega van Claudette, een Sudanese weduwe met 3 zoons. Ze belde om te vertellen dat er bij hun thuis was ingebroken. Alles wat enigzins waarde had was weggehaald. Nu hadden niet veel dat in onze ogen de moeite waard zou zijn. Maar zelfs kleren waren meegenomen. Het was niet de eerste keer ze van spullen beroofd zijn. Afgelopen zomer waren de goede kleren van een van haar zoons van de waslijn weggesnaaid en een andere zoon was van zijn mobiele telefoon beroofd.

Dan denk ik: deze mensen hebben al zo weinig, waarom moeten zij nu juist bestolen worden? Wie doet zoiets? In gedachten weet ik wel raad met de daders maar daar zijn Joyce en haar gezin niet mee geholpen. We hebben diezelfde avond een grote plastic tas met kleren gevuld die wij missen kunnen. Gelukkig kunnen we op die manier ten minste iets doen. Claudette steunt Joyce en haar andere college al met wat extra geld iedere maand omdat het slaris wat ze verdienen bij de organisatie nauwelijks genoeg is om de huur van te betalen.

Het meest verdrietige is dat het (waarschijnlijk) hun eigen mensen zijn die dit doen. Van de telefoon is dat zeker. Daar waren het leden van een Sudanese jongensbende die Joyce haar zoon hardhandig van zijn mobieltje afhielpen. Het probleem van Sudanese bendes lijkt een groeiend fenomeen te zijn. Vaak jongens in de puberleeftijd zonder enig perspectief voor de toekomst in een land dat ze liever ziet gaan dan komen en dat duidelijk laat merken. Verdonk en Wilders zijn watjes vergeleken met Egyptenaren wat dat betreft. Soms zijn ze zonder ouders hier naar toe gekomen, zoals Atchebai (Claudette’s andere collega). Soms hebben ze alleen een moeder of een oom/tante die naar ze omkijkt. In heel veel gevallen is er geen vader aanwezig. Op zich dus niet zo’n wonder dat die lui gemakkelijk op het verkeerde pad raken. Geinspireerd door agressieve hiphop-helden in basketball shirts maken ze het leven van leeftijdsgenoten zuur. Ook vechten deze bendes onder elkaar bloedig twisten uit. Het bizarre is dat ze met geld vanuit het buitenland, dat ze via vrienden of familie krijgen, onderhouden worden.

De Egyptische politie kijkt met allemaal maar een beetje aan, en denkt misschien: als ze elkaar het leven zuur maken, hoeven wij dat niet te doen. Het gevolg is natuurlijk dat Egyptenaren de Sudanezen nog meer haten dan ze al deden en dat komt hun positie hier niet ten goede. Voor de meerderheid die helemaal niets met die bendes te maken heeft wordt het er alleen maar moeilijker door. Het lijkt allemaal zo uitzichtsloos.. Gelukkig zijn er genoeg mensen vanuit de Sudanese gemeenschap die zich hier zorgen om maken en proberen wat aan het probleem te doen en met jongeren in gesprek te raken. We hopen en bidden het beste.

Om met een wat vrolijker noot af te sluiten, mijn werk gaat goed. Er begint wat ordening in de chaos te komen. Ik begin aardig ingewerkt te raken in alle nieuwe afdelingen en projecten waar ik mee te maken heb. Ook onstaan er goede relaties met het personeel en daar ben ik blij mee. Ook de mensen die met mij meegekomen zijn hebben al helemaal hun draai gevonden en ze kunnen het goed vinden met hun collega’s. Komend weekend hebben we het jaarlijkse personeelsuitje. Deze keer gaan we twee dagen naar het strand. Het is natuurlijk niet alleen uitwaaien en zwemmen, we zullen ook een paar sessies doen om over het bedrijf na te denken. Met een beetje geluk kunnen we in oktober de registratie af ronden. Het gaat in ieder geval al sneller dan in de vorige situatie. Onze nieuwe bedrijf gaat Road9 heten.

Hier laat ik het even bij. Wij wensen jullie alle goeds in de herfst terwijl wij hier van de rust van ramadan genieten.