31 augustus 2007 | dagboek #28

Deze week was de week van bezoekjes aan huisbazinnen. Afgelopen woensdag voor onze eigen flat en donderdag voor het vernieuwen van het contract van onze kantoorruimte.

Onze eigen huisbazin veraste ons twee dagen nadat we terug waren uit Canada met een bezoekje. Ze belde ’s avonds op of ze meteen langs kon komen. Dat kon wel natuurlijk maar wij waren toch wel een beetje bezorgd over wat de reden kon zijn. Het begon goed. Ze had zelfs een boeketje bloemen meegebracht en was vol lof over hoe we de flat hebben ingericht.

Tot nu toe zijn we erg tevreden met haar omdat ze altijd redelijk is en heel vriendelijk wanneer ik de huur langs breng bij haar thuis, 5 minuten rijden van hier. We mogen haar aanspreken als Madame Loula, wat bij ons op de lachspieren werkt maar wat zijzelf als een erg charmante bijnaam beschouwd. Ze is een Egyptenaar van het oude stempel, van goede komaf en voorkeur voor Europese dingen. Ze spreekt vloeiend Frans en moet huilen als ze terugdenkt aan de tijd voordat Nasser een rigoreus einde maakte aan Europese invloeden en de deur openzette voor een socialistische wind. Bij haar thuis krijg ik altijd een glaasje cola en kan ik zowel mijn Arabisch als Frans oefenen wat soms een interessante spraakverwarring oplevert die dan opgelost wordt door een van de kinderen van haar inwonende, gescheiden, dochter die redelijk Engels spreken.

Maar goed, we hadden madame Loula op bezoek terwijl ze anders nooit langskomt. Het bleek inderdaad wat lastig nieuws. Hoewel ze aangaf ons niet uit het huis te willen jagen, vertelde ze dat er iemand interesse heeft in het kopen van de flat en of die misschien eens langs kan komen om te kijken. Ze beloofde dat we komend jaar, we hebben een contract voor twee jaar getekend, in ieder geval kunnen blijven. Dat is een geruststelling maar het feit blijft dat onze dagen hier wellicht geteld zijn. Het is duidelijk dat de madame aan verkopen denkt. Dit kan overigens in praktijk nog wel eens heel lang duren. Maar toch. We hopen dat de koop niet doorgaat en tot nu toe hebben we er niets meer van gehoord en ook de geinteresseerde koper nog niet op bezoek gehad. Toen ik afgelopen week de huur langsbracht werd er met geen woord over verkoop gerept dus hopelijk hoeven we voorlopig niet te verhuizen. We zijn toch wel aan onze flat gehecht geraakt.

De andere ervaring was met de mevrouw waar we onze kantoorruimte van huren. Ook dit was een interessante ontmoeting. En ook weer een moeder en dochter die de zaak regelen. Dit keer een ‘doctora’ van zeker in de zestig die professor in antropologie bleek te zijn aan de Amerikaanse universiteit in Cairo.Ik had een leuk gesprek met haar over haar werk en haar frustraties over recente ontwikkelingen bij het onderzoeks-instituut waar ze aan verbonden was dat steeds meer commercieel gaat werken. In de kamer stond een mooi oude radio van hout en haar werkkamer zag er uit zoals je van een professor mag verwachten, boekenkasten tot aan het plafond en een groot houten bureau vol met stapels papier.

Ondanks ons prettige gespek moest de huur omhoog. Er wordt in dollars betaald en de koers is de afgelopen jaren nogal onderuit gegaan waardoor het equivalent in Egyptische ponden er op achteruit was gegaan. Gelukkig konden we uiteindelijk een iets lagere prijs overeenkomen dan de dames aanvankelijk voorstelden en de zaak ligt weer voor de komende vijf jaar vast. En wij hebben een huurcontract in mijn naam nodig om de registratie van de nieuwe naam van het bedrijf te regelen. Zo gaat dat nu eenmaal in Egypte. Eind goed, al goed.