22 augustus 2007 | dagboek #27

Met mijn ervaring rond het vernieuwen van onze autoregistratie vers in het geheugen ging ik afgelopen zaterdag, weer met mijn trouwe vriend Nabil, mijn Egyptische rijbewijs ophalen. Vlak voor onze reis naar Nederland en Canada hadden we het al eens geprobeerd maar toen werden we weggestuurd omdat een ‘veiligheidsverklaring’ en medische certificaten ontbraken. De veiligheidsverklaring is een soort politieverklaring omtrent goed gedrag en staatsveiligheid. Hier is Nabil achteraan gegaan en net nadat we terug waren in Egypte belde hij me dat dit voor elkaar was en ik door de locale overheid niet als staatsgevaarlijk wordt gezien. Een hele opluchting.

Voor de medische papieren zijn we naar een ziekenhuis hier vlak in de buurt geweest voor een ogentest en een buiktest. Dat laatste stelde niet veel voor, na 10 minuten wachten werden een papiertje afgegeven omtrent de blakende gezondheid van mijn ingewanden. Het zal mijn gezonde uitstraling geweest zijn want de dienstdoende arts heeft me met geen vinger aangeraakt of op een ander manier de indruk gewekt een onderzoek te verrichten. De ogentest was serieuzer. Daar moest ik ook langer voor wachten en de docter liet me letters aflezen van een kaart en nummers raden in een boek met gekleurde stippen die cijfers vormen. Het deed mij denken aan de keuring voor militeure dienst, heowel ik die niet zo glasnrijk doorstaan heb.

In Nederland was het gelukt mijn Hollandse rijbewijs te verlengen en een internationale versie bij de ANWB te halen. Dit had ook nog de nodige voeten in de aarde maar is gelukkig precies op tijd gelukt. We hebben het op de terugweg van Canada naar Egypte opgepikt toen we bij mijn zus op verjaardagsbezoek waren.

Gewapend met al deze paieren en een aantal pasfoto’s gingen we naar het kantoor dat rijbewijzen voor buitenlanders regelt. Het was er al een gezellige drukte, ook al hadden we geprobeerd om vroeg te komen. Gelukkig werden we snel geholpen. Dit keer ging het allemaal heel voorspoedig. Er bleken geen omverwachtse papieren nodig te zijn. Sterker nog ik hoefde niet eens een praktijktest te doen, al was ik wel benieuwd hoe dit zou gaan. Dit scheelde echter behoorlijk in de tijd. De praktijktest wordt gedaan met je eigen auto. Iedereen neemt dus zijn eigen auto mee en het was dan ook een gezellige chaos op het parkeer annex prijktijktest-terrein. Gelukkig bleek ons de verzoeking bespaard om mijn auto hier naar toe te manoevreren, wat niet meetelt in de test maar op zich al een medaille waard is.

Na nog eens 10 minuten wachten kon ik een foto gaan maken (wat ze met de andere foto’s hebben gedaan weet ik niet) en klaar was ik. Na goed een uur stonden we weer buiten. Deze ervaring heeft mijn vertrouwen in het Egyptische staatsapparaat weer helemaal herstelt. En het koste me maar een schijntje.

Ons volgende avontuur zal bestaan uit het vinden van een betrouwbare garage om iets te gaan doen aan alle deuken en schrammen die ons arem autootje heeft opgelopen. Daarnaast maakt de motor maakt een wat vermoeide indruk en een van onze remlichten heeft het begeven nadat een steentje zich in ons achterlicht had geboord. Maar we willen eerst even in alle rust genieten van deze ‘overwinning’ voor we ons opnieuw in de strijd storten.